شب‌تون به‌خیر باشه عزیزای دلم ✨

دلم می‌خواد برگردم به وقتی که هر جایی از زندگی‌مون که درد می‌کرد، می‌خوابیدیم بیدار می‌شدیم خوب شده بود.

آدمایی رو عزیز خطاب می‌کردم، که حالا دانه دانه بقچه می‌پیچم‌شون و می‌گذارم اون اتاق خالیه تاریکه‌ی دلم.

حس می‌کنم پیر شدم و خبری از حرفای سال پار و پیارسال‌م نیست.

همه چی درست میشه، همه چی.

توقع نداشتن از آدما تا یه جایی فقط جوابه. تو یک نقطه ای از زندگیت حتی از راننده‌ی اسنپ هم توقع داری، چه برسه به نزدیکانت.

۱۲۸ ساعت بعد از زلزله نجات پیدا کرده.

محیا میگه ممبرها که زیاد شن خودسانسوری هم بیشتر میشه... فک میکنم برا من عوض سیصد تا سیصد کا هم می‌بود من همینطور بودم، جز اینکه حالا یک نفری آمده که خیلی من رو می‌شناسه بیشترتر از بقیه.
برا همین لال رفتم عزیز
یکم فرصت بده زبون وا کنم بوس

دوستت دارم که امشب شب عشقه... کاش می‌شد باقی‌شم بگم «همین امشبو داریم» اینجوری انگار کنار هم‌ایم...


ولی دوریم عزیز خیلی دور. بیشتر از نیم روز اندازه هزار کیلومتر.

جهان نمی‌ارزد به هجر و این دوری

ده ساله پیوند داره میگه آدمای سمی اطراف‌تون رو بذارید کنار همش فکر میکردم من ندارم این آدما رو تا وقتی فهمیدم این‌قدر رسوخ به زندگیم کردی این‌قدر نزدیک بودی همیشه که اصلا نمی‌دیدمت. یه وقتی هم پشیمون از این حرفم می‌شم ولی حالا حسی که برام ساختی همینه
که سمی استی و داری مریضم می‌کنی.

من از ته دلم میخوام بتونم یه کاری برات بکنم.

بین دو رنج زیست می‌کنم: رنج روحی و درنبودش رنج جسمی. حالا هم تلاقی دو رنج که مرگ هم نسیبی برده باشه.

چیز اشتباهی تو دلم سنگینی می‌کنه و تو که اینقدر شجاع استی درمودرش با من حرف میزنی و من فکر میکردم گفتنش اشتباست... حالا سبکم و اون چیز اشتباه هیچ خاطرم نمیاد هیچ وقتی ازم نمیگیره برای پرداختن بهش و همه‌ش همینه... که تو صحبت کردی با من.

غم وداع من رو خورده و حالام داره نازم می‌کنه هضم شم.

خواب که همیشه می‌بینم ولی این بار یه خواب مفصلی دیدم از ناتوانی‌م در بهبود اوضاع که لابد این ناخودآگاه ذهنم شده که اینطور براش قصه می‌سازه.

کاش گفتن این چیزها که نالازم می‌آن، نالازم نیان. گفتن‌شون به تو

فقط دلم میخواست حالا یکجور دیگه‌ای می‌بود.