در این قطعه محمدرضا شجریان داره با خودش زمزمه می‌کنه و ضبطش کردن. حس می‌کنی همچنان که داره زمزمه می‌کنه واسه خودش چایی می‌ریزه و میاد کنار پنجره‌ی بارون زده می‌شینه.
روحت زلال میشه … :)

@Meemghe

هیچ چیزی از تلخی وداع کم نمی‌کنه؛ چه اون دونستن اینکه ممکنه این آخرین بار باشه، باشه.

ِ

دلم میخواست دوره‌های که کرخت می‌شم کاری ازم نمی‌آد و نشستم و در هیچ کاری نکردن تمام خودم رو می‌گذارم، باقی آدما هم صبر کنند پرنده‌ها نخونن خورشید نتابه و ما هم دورش نگردیم. شاید اگه اینطور می‌شد، ما دیگه از اون کرختی در نمی‌اومدیم... پس بگردیم دور خورشید؟ اون هم نازمون کنه پرنده‌ها بخونن و آدما هم بغل‌مون کنند تا گرم شیم؟

لاگ اوت برای آدمای ترسو نیست.

و فاصله
تجربه‌یی بیهوده است.

و جهان از هر سلامی خالی‌ست.

شب‌تون به‌خیر باشه عزیزای دلم ✨

دلم می‌خواد برگردم به وقتی که هر جایی از زندگی‌مون که درد می‌کرد، می‌خوابیدیم بیدار می‌شدیم خوب شده بود.

آدمایی رو عزیز خطاب می‌کردم، که حالا دانه دانه بقچه می‌پیچم‌شون و می‌گذارم اون اتاق خالیه تاریکه‌ی دلم.

حس می‌کنم پیر شدم و خبری از حرفای سال پار و پیارسال‌م نیست.

همه چی درست میشه، همه چی.

توقع نداشتن از آدما تا یه جایی فقط جوابه. تو یک نقطه ای از زندگیت حتی از راننده‌ی اسنپ هم توقع داری، چه برسه به نزدیکانت.

۱۲۸ ساعت بعد از زلزله نجات پیدا کرده.

محیا میگه ممبرها که زیاد شن خودسانسوری هم بیشتر میشه... فک میکنم برا من عوض سیصد تا سیصد کا هم می‌بود من همینطور بودم، جز اینکه حالا یک نفری آمده که خیلی من رو می‌شناسه بیشترتر از بقیه.
برا همین لال رفتم عزیز
یکم فرصت بده زبون وا کنم بوس

دوستت دارم که امشب شب عشقه... کاش می‌شد باقی‌شم بگم «همین امشبو داریم» اینجوری انگار کنار هم‌ایم...


ولی دوریم عزیز خیلی دور. بیشتر از نیم روز اندازه هزار کیلومتر.

جهان نمی‌ارزد به هجر و این دوری

ده ساله پیوند داره میگه آدمای سمی اطراف‌تون رو بذارید کنار همش فکر میکردم من ندارم این آدما رو تا وقتی فهمیدم این‌قدر رسوخ به زندگیم کردی این‌قدر نزدیک بودی همیشه که اصلا نمی‌دیدمت. یه وقتی هم پشیمون از این حرفم می‌شم ولی حالا حسی که برام ساختی همینه
که سمی استی و داری مریضم می‌کنی.