حالا احساس می‌کنم چیزی لایق نوشتن و نوشتن لایق چیزی نیست.

درواقع
از خانه‌ی ما همیشه به غم‌خانه دری هست.

زمستون پار یک کتابی که یک عالم ذوق داشتنش رو داشتم، خریدم. اینقدر این کتاب غم ازش چکه می‌کنه که دستم نمی‌رفت بخوانم. به خیالی که توان فهم اون همه رنج و بدجنسی دنیا رو ندارم.

دی‌شب اولین روایت کتاب رو خواندم. فهم‌م می‌شد که واقعی است و آدم‌هایی این محنت رو به جان لمس کرده بودند. اما عجب که پوست کلفت شده بودم و دردم نیامد. راستش بیشتر از درد نیامدن، خودم را زدم به بی‌دردی... انگار کن تا به‌حال چنین ماجراها به چشم و گوش ندیده و نشنیده باشیم و متحیر از تخیل نویسنده کتاب رو ببندیم بریم سراغ کارهامون.

گر چه حس می‌کنیم دل‌شکستگی‌مان ما را از باقی انسان‌ها جدا میکند، اما در نهان ما را به هم نزدیک‌تر میکند.
[ آلن‌دوباتن]

کاش می‌تونستم کسی باشم که حرف‌های نگفته‌ات رو بفهمم ولی همچین چیزی خدا تاحالا خلق نکرده.

دوست دارم کارهای کوچک و متفاوتی رو تجربه کنم. دوست دارم دل کندن را یاد بگیرم.

از ته چاه فاضلاب به نور خورشيد نگاه كردن.

در این قطعه محمدرضا شجریان داره با خودش زمزمه می‌کنه و ضبطش کردن. حس می‌کنی همچنان که داره زمزمه می‌کنه واسه خودش چایی می‌ریزه و میاد کنار پنجره‌ی بارون زده می‌شینه.
روحت زلال میشه … :)

@Meemghe

هیچ چیزی از تلخی وداع کم نمی‌کنه؛ چه اون دونستن اینکه ممکنه این آخرین بار باشه، باشه.

ِ

دلم میخواست دوره‌های که کرخت می‌شم کاری ازم نمی‌آد و نشستم و در هیچ کاری نکردن تمام خودم رو می‌گذارم، باقی آدما هم صبر کنند پرنده‌ها نخونن خورشید نتابه و ما هم دورش نگردیم. شاید اگه اینطور می‌شد، ما دیگه از اون کرختی در نمی‌اومدیم... پس بگردیم دور خورشید؟ اون هم نازمون کنه پرنده‌ها بخونن و آدما هم بغل‌مون کنند تا گرم شیم؟

لاگ اوت برای آدمای ترسو نیست.

و فاصله
تجربه‌یی بیهوده است.

و جهان از هر سلامی خالی‌ست.

شب‌تون به‌خیر باشه عزیزای دلم ✨

دلم می‌خواد برگردم به وقتی که هر جایی از زندگی‌مون که درد می‌کرد، می‌خوابیدیم بیدار می‌شدیم خوب شده بود.

آدمایی رو عزیز خطاب می‌کردم، که حالا دانه دانه بقچه می‌پیچم‌شون و می‌گذارم اون اتاق خالیه تاریکه‌ی دلم.