میگه نمیشه با این اوصاف گفت که ضعیف استی، اوصاف اگه پاره شدن بندای دل‌ه اگه بغض اندازه نارنگی تو گلومه اگه انار ترکیده تو دلمه اگه آرزوی همیشه‌م قدرت طی الارض‌ه

آره من ضعیف نیستم.

ها کنید عزیزان هااااا...

اینجوریه که یه پستی می‌نویسم اینجا یا فوروارد می‌کنم و قصد دارم بعدش چیز دیگه هم بگم ولی خسته‌م میایه.

روا نیست کنار آدمای زندگی‌مون، درست جایی که لبخند می‌زنن نگامون می‌کنن صدامون می‌زنن
تنهایی بیاد از پشت بغل‌مون بگیره.

این چیزی که می‌نویسم یه پروسه برای این هست که از حمله‌های اضطرابتون گذر کنید:

• بدون که این حس می‌گذره، خودت رو در جایی که هستی احساس کن. اسم سه تا چیزی که اطرافت هست رو بگو و لمس کن و درموردشون توضیح بده.
مثلا من میتونم چیزی که پوشیدم رو حس کنم، خیلی نرمه. میتونم صندلی رو حس کنم، سرده.

• آروم‌تر نفس بکش. یادت بمونه تو در امانی.
اضطراب ناراحت‌کننده‌ ست ولی باید بدونی بهت آسیب نمیرسونه.
احساساتی که داری رو میتونی کنترل کنی و میتونی ازین اضطراب عبور کنی.

• اگر میتونی روی صورتت آب سرد بریز یا یخ توی دستت بگیر، اگر نمیشه خیلی آروم صورتت رو نوازش کن و دستت رو روی تمام قسمت‌های صورتت حس کن.

• جایی برو که عواملی که تحریکت میکنن کمتر باشن، مثلا با آدم امنت برو بیرون. برو حموم، قدم بزن.

• سعی کن یه خمیازه الکی بکشی، این کار باعث میشه مغزت به بدنت یادآوری کنی تو در این لحظه در امانی.

• یادت باشه این احساسات می‌گذرن، تو توانایی و میتونی از پس این موقعیت بربیای.

صدای احمد ظاهر مرا به خانه می‌برد.

جان آدمی عزیز است به بیان آدمیت؛ که شما نفهمیدین‌ش.

امروز باید تا ظهر خواب می‌بودم پا می‌شدم یک چیز ناسالمی می‌خوردم اتاق رو جارو می‌زدم کوه ظرفا رو می‌شستم مستانه پلی میکردم و قر می‌دادم این ور قر می‌دادم اون ور ناهار می‌پختم چایی می‌ذاشتم بچه‌ها برسن یکی‌شون که داره می‌ره رو بوس می‌کردم شام می‌خوردیم کون فیلم رو پاره می‌کردیم فردا صبح ف برامون املت می‌ذاشت آرا ویرا می‌کردیم گرم می‌پوشیدیم می‌رفتیم بیرون بعد خسته و مانده از گز کردن‌های طولانی غصه مشقامون رو می‌خوردیم...

ولی جا همه‌ی اینا آهنگ‌های که غصه تموم دنیا رو بریزه دلم گذاشتم، پرده‌ها رو کشیدم یه تیکه لواشک سغ می‌زنم کز کردم رو تخت این دختر. دلوم هیچی نمی‌خواد فقط بگذره بگذره بگذره این شیش روز و بیام خانه ببینمت و بغل بغل تا قیامت.

منم همینطور پیشی.

زنگت می‌زنم حالا که وسط روزه اما کاری ندارم حرف خاصی ندارم چیزی نیست تعریف کنم فقط دلم تنگ شده و گریه دارم و نمی‌دونستم باید چی‌کار کنم؛
پس نگو به‌م چیکار دارم بفرمایم حرف بزنم این فقط برای این هست که این بی‌پدرا تماس تصویری رو از ما گرفتن و من زنگ زدم به تو که پرحرفی‌ت اندازه سنگ کف رودخونه ست. فقط قشنگی و من رو خوش‌حال می‌کنی دلم ولی می‌خواست دهن باز کنی بگی این دل‌تنگی رو به چی رفع کنم.

نمی‌دونم دارم چیو از دست می‌دم با این نصف و نیمه‌هایی که دارم بدست می‌آرم.

آدم‌هایی که فکر می‌کنند به این دنیا آمده‌اند تا همواره بکوشند و به قیمت پاره‌شدن موفق شوند را درک نمی‌کنم. شاید به همین دلیل در میانه‌ی همه‌چیز و هیچ‌چیزم. میل کم به کمی از هر چیز. لذت اندک و رنج اندک. من در انتخاب رنجم ناتوانم. منتظر نشسته‌ام تا رنجم مرا انتخاب کند.

ای کاش که از خانه به می‌خانه دری بود،

نمیدونم این کار چقدر میتونه مفید باشه و اصلا کمکی برای دانشجویان افغان هست یا نه. اما به نظرم خوب اومد.
اینجا دوست افغان داریم؟ فریبا جان؟

هموار کردن مسیر آگاهی و یادگیری همیشه می‌تونه مفید باشه.

که هم‌زمان این همه خسته‌م و همین همه خواب‌م نمی‌بره.

گالری‌م همه عکس تدارک عروسی هست.
رخت امتحانا رو تو دلم می‌شورم و چرک زیادی داره.
دلم برای همه داره تنگ میشه برای تو که کنارمی بیشتر.
بعد بیست سال که تو سرم بود مستانه‌ها را جدا کنم بالاخره یه کانال زدم ولی هنوز هیچی نفرستادم.
این جوریه پدر من. که برنامه‌ریزی می‌خونم و برای خودم اندازه یه کف دست ثبات نداره شرایطم که برنامه‌ای بریزم.
بلد نیستم بگم فردا فیلان کارها رو اوکی میکنم، فقط میگم این همه کار رو نکردم هنوز.
فهیمه رو نیاز دارم بیاد دعوام کنه.
شما هم نمی‌دانید دارید چی‌کار می‌کنید یا من تهنام؟

روزْگارمون به‌خیر باشه ✨