حالا که ما تا اینجاش رو دیدیم حتی اگه نرسه به اون صبح آزادی... دیگه نمیشه مثل قبل زندگی کرد. دیگه دهان ما بسته نمیشه دیگه بچه‌هامون سکوت نمیکنن دیگه بهشون نمی‌گیم عیبی نداره این درسا رو باید بخونید، دیگه نمی‌تونید تو تاریخ گوه بخورید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
برای تمام مرگ بر طالبانی که نذاشتن تو ایران بگیم.

برای آدم های که سال ۲۰۱۵ سر مرز ایران و ترکیه و آدمایی که به تیر سپاه کشته شد.
و وقتی رفتیم برای تحویل جنازه
گفتن تیر برای کشتن افغانی هدر رفته
تیری ۲ میلیون برای تحویل جنازه از ما گرفتن.

برای این بذر کینه ای که تو دل این کشور کاشتن که همیشه بر علیه هم باشیم
نه کنار هم.

برای همه‌ی موقعیت‌های که مجبور بودیم بگیم اتباع هستیم، ما همه متنفر بودیم از تبعه این حکومت بودن.

هر وقتی کمترین اعتراضی از دهان ما دراومد، برگشتن که خود ایرانیام همین مشکلات رو دارن... بماند که تعریف ما و شما از مشکلات زمین تا آسمون فرقشه ولی چرا؟ چرا خود ایرانیا هم باید همین مشکلات رو داشته باشند؟ استادی داشتیم به طنز می‌گفت پس کرامت انسانی چی میشه؟ هیچی استاد انسان و تکریمش رو کردن تو گونی نوبتی هم میگان

یه زمان می‌گفتیم خب اوکی ما هم‌وطنان شما نیستیم و اصلا جانبداری از خون پاک آریایی ایجاب می‌کنه از کم‌ترین تا بزرگترین کارامون گور و گره داشته باشن، ولی برادر من خواهر من ما هم قبل از اهل کشوری بودن، انسانیم
وجدان و انسانیت حکم می‌کنه اینقدر یک انسان رو اذیت نکنی
حالا نگاشون کن ژوزه... دارن هم‌وطنان هم‌کیشان و هم‌شهریان خودشون رو به گلوله می‌بندند. ما کجای کاریم

سالهاست میگید ایران و افغانستان برادر اند. امروز تجلی برادری رو شما و طالبان جامه عمل پوشاندین 🤌🏻

صبح به خیر 🌙

شاهد دو قطب از این روزها:
و اینکه میگن همه کنار هم زیبان؟ فکر نمیکنم جان (:

سرکلاس به اساتید می‌گفتیم بسه دیگه انقدر حرف نزنید و خسته نباشید، ول نمی‌کردن و باز حرف می‌زدن. الان‌که داریم بهشون میگیم لطفا حرف بزنید و اعتصاب کنید، حرف نمی‌زنن.

میدونی
وسط غصه و درددل آدما نمیشه بیای از دردی که به دل خودت افتاده بگی. نمیشه غصه خودت رو یادآور بشی. نمیشه هم غم‌خوار باشی هم غم‌دار. نمیشه ولی کجای این دنیا حق بوده که حالا بخواد باشه؟


#برای‌دخترکان‌هم‌کیش‌و‌هم‌میهن‌م‌
#برای‌شوق‌صداتان‌آنجاکه‌داشتید‌عهد‌و‌سوگندآگاهی‌فریاد‌میکردید
#برای‌قوم‌همیشه‌مظلوم‌هزاره
#برای‌مهسا‌و‌همه‌دخترانی‌که‌در‌وطن‌خود‌غریب‌کشته‌شدند

بگردم
بگردم دانه‌دانه امید و آرزوهایی که در دل داشتید 😭🩸

دلم برای دنیائی که ساخته بودم تنگ شده. جوان‌تَرَک که بودم شب‌هام فقط به خیال می‌گذشت. آن وقت‌ها خوش‌ترین دخترک همان حوالی بودم.

ما فرزندان انقلاب نبودیم، ما نان بودیم. نان داغی که لقمه‌ی چپ سران حکومت شدیم. تکه‌پاره‌مان کردند و خوردند و پاشیدند.نه، چه می‌گویم؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم.ما را مصرف جامعه‌مان نکردند،ما را اسراف کردند،پخش‌مان کردند که بر سفره‌ی خودمان ننشسته باشیم، که هیچ‌کدام‌مان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویت‌مان را به لجن کشیدند که حتی در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه‌ی مردم زندگی کنیم. دلم می‌خواست موهام سیاه نبود، سبیلم سیاه نبود، آرواره‌های بزرگ می‌داشتم، با موهای بور، از یک نژاد برتر که احساس غریبی نکنم، خارجی نباشم و فکر کنم که اینجا هم سرزمین من اس چرا همیشه یک جای زندگی گندیده است، و کاری هم نمی‌شود کرد ؟

- عباس معروفی

کاش یه انسان شنوای کوچک و تاشو داشتم. تا درباره کتاب‌ها، داستان‌ها و فیلم‌ها اینقدر صحبت کنیم تا بمیریم.

اگر کوچکی و تاشو بودن شرط لازم نیست راستش همین حالا هم دارم این قند مکرر رو،

این رو میخواستم فورواد کنم پرایوتم تا یه وقتی برای همون انسان غیرتاشو و بزرگ بفرستمش و اشتباهی اینجا فرستاده شد، پس بیا فال نیک بگیریم تا همین حالا که خاطرم هست شکر کنم و تشکر برای همه‌ی وقتایی که کنارم بودی ازت ممنونم قند 🫂

گل سوری

شعر: رامین مظهر
صدا: داوود پژمان
گرافیک: صدیقه احمدی

‏⁦ #StopHazaraGenocide⁩

قلبت به جایش نیست، غم داری گل سوری
از اهل این عالم چه کم داری گل سوری

«دیدن» گناه اندکی که نیست می‌دانم
تو چشم‌های متهم داری گل سوری

با تانک، با شلاق، با ساطور می‌آیند
در جیب خود تنها قلم داری گل سوری

از آبله‌های صدایت می‌توان فهمید
چی خاطراتی از ستم داری گل سوری

ما «سرگذشت یاس و امید»یم، تنهاییم
حق زیادی بر سرم داری گل سوری

افتاده‌ای بین خیابانی پر از فریاد
با گریه می‌گویند دم داری گل سوری

مکتب، امید، آینده، تن، نان، کار، آزادی…
از اهل این عالم چه کم داری گل سوری

رامین مظهر