تو فاصله‌ای که داشتم عکسای عزیز دلم رو کراپ میکردم قابلمه مورد علاقه مادرم آبش خشک شد. یکبار که حواسش نبود یک مقدار آبش خشک شده بود ( قابلمه‌ای که چند طبقه آبکش مانند روش گذاشته میشه برای بخارپز) و یک کوچولو تغییر رنگ داد. هر سری میدیدش غصه میخورد. من دویدم سمتش اما نصف ظرف انگار سوخته 🌚

بگید چطور همه‌ی وسایلم رو جمع کنم و بدون باقی گذاشتن هیچ نشونی متواری شم؟ 👈🏻👉🏻

علی رغم اینکه از صبح شونصد دفعه ظرف شستم هنوزم سینک به انتظارم نیشسته. حمام نرفتم یک عالم لباس و وسیله و خوراکی رو باید جا کنم در یک چسه چمدان. فکر میکردم دیگه در چمدان بستن ماهر شدم ولی انتظار دارند فیل رو در فنجان جا بدم.
هی دلم میخواد چمدان مورد علاقه مادرم رو بردارم دعام کنید ⚰️

من امروز کوزت بودم. یک کوزت تیشان فیشان کرده که برای دوتا جغله/جقله یک عالم غذا پخته... کاااااز دارم میرم به تهرون ✨

خلاص شد؛ کارها و خودم ایضا.

ما هیچ کدام از این‌ها را نمی‌خواهیم، وطن هم ارزانی خودتان.

#که‌دل‌برامان‌نمانده‌از‌غم‌ژیناهاوفرخنده‌ها

که با هزار کسان که میشناسم‌ و بی همین هزار، تنهایی یار غارم است.

لو كنت نغمّض عينيّا
اگر میتوانستم چشمانم را ببندم

و تاخذني الأحلام من يديّا
و رویاها دستان مرا میگرفتند

و نعلى و نحلّق في سماء جديدة
برمیخواستم و در آسمانهای نو پر میگشودم

و ننسى الوجايع ،
و آنگاه غم خود را فراموش میکردم

لو كنت نسافر في خيالي
اگر میتوانستم در خیال خود سفر کنم

نزرع و نبني قصور ليالي
کاخ ها وشب های مملوء از عشق خلق میکردم

يكبر فيها الحب و آمالي و نمحي الآلام..
تا در آنجا امیدهایم قد بکشند و دردهایم را فراموش کنم

دنيا ترى فيها ملامح ناس
دنیایی که مردمان امروزی را در آن میبینم

قوسها الضلم و البؤس و القهر
چهره ای پر از ظلم وبدبختی ورنج دارد

من واقع عاسر يعبث بكلّ ما نبنيه ،
دنیایی با واقعیت های تلخ که خواسته هایمان را درو میکند

دنيا علت فيها أسوار طغيان
دنیایی که در آن دیوار های استبداد بالاتر می روند

سحق فينا أحلاما أحلامْ
و همه ی خیالات و رویاهایمان را خُرد میکند

و عمّ الظّلام و الأنانيّة في كل القلوب
و سیاهی و خودخواهی را بر قلب ها می نشاند
@aygibisin

آماس اگر پرسیده باشی، همین فریاد است که دیگر در گلو خفه نمیشود.

عزیزای دلم نمی‌دونم قراره چی بشه. امیدوارم همه‌ی اینا به روزای بهتری ختم بشن ✨
روزایی که کنارهم باشیم، نترسیم، خوب و سلامت در وطنی که برای تک‌تک مون هست. دوستانم در خیابون‌ها و در خونه‌هاشون دارن می‌جنگند برای کمترین حقی که آدم باید داشته باشه آزادی

از کسان زیادی حالا خبر ندارم و دستم بند به هیچ‌جا نیست قلبم براتون دختر پسرای دلیر مراقبت کنید 🫂❤️

دختر سیاسی، بهتر از پسر سیاسی است. مردان، انگار که برای حضور در معرکه‌ی سیاست به دنیا می‌آیند؛ اما زنان، بر این میدان منت می‌گذارند که پا در آن می‌نهند. هرجا زنی هست که به خاطر عدالت می‌جنگد، آن‌جا عطری پیچیده است شیرین و شورانگیز و بهشتی.

> نادر ابراهیمی

حالا که ما تا اینجاش رو دیدیم حتی اگه نرسه به اون صبح آزادی... دیگه نمیشه مثل قبل زندگی کرد. دیگه دهان ما بسته نمیشه دیگه بچه‌هامون سکوت نمیکنن دیگه بهشون نمی‌گیم عیبی نداره این درسا رو باید بخونید، دیگه نمی‌تونید تو تاریخ گوه بخورید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
برای تمام مرگ بر طالبانی که نذاشتن تو ایران بگیم.

برای آدم های که سال ۲۰۱۵ سر مرز ایران و ترکیه و آدمایی که به تیر سپاه کشته شد.
و وقتی رفتیم برای تحویل جنازه
گفتن تیر برای کشتن افغانی هدر رفته
تیری ۲ میلیون برای تحویل جنازه از ما گرفتن.

برای این بذر کینه ای که تو دل این کشور کاشتن که همیشه بر علیه هم باشیم
نه کنار هم.

برای همه‌ی موقعیت‌های که مجبور بودیم بگیم اتباع هستیم، ما همه متنفر بودیم از تبعه این حکومت بودن.

هر وقتی کمترین اعتراضی از دهان ما دراومد، برگشتن که خود ایرانیام همین مشکلات رو دارن... بماند که تعریف ما و شما از مشکلات زمین تا آسمون فرقشه ولی چرا؟ چرا خود ایرانیا هم باید همین مشکلات رو داشته باشند؟ استادی داشتیم به طنز می‌گفت پس کرامت انسانی چی میشه؟ هیچی استاد انسان و تکریمش رو کردن تو گونی نوبتی هم میگان

یه زمان می‌گفتیم خب اوکی ما هم‌وطنان شما نیستیم و اصلا جانبداری از خون پاک آریایی ایجاب می‌کنه از کم‌ترین تا بزرگترین کارامون گور و گره داشته باشن، ولی برادر من خواهر من ما هم قبل از اهل کشوری بودن، انسانیم
وجدان و انسانیت حکم می‌کنه اینقدر یک انسان رو اذیت نکنی
حالا نگاشون کن ژوزه... دارن هم‌وطنان هم‌کیشان و هم‌شهریان خودشون رو به گلوله می‌بندند. ما کجای کاریم

سالهاست میگید ایران و افغانستان برادر اند. امروز تجلی برادری رو شما و طالبان جامه عمل پوشاندین 🤌🏻