گاهی فکر می‌کنم دوری‌ات را بیشتر دوست دارم. اینجور که در وصال و نزدیکی، آن تصوری که هنگام فراق ازت ساختم را نمی‌سازی. ناکامی می‌آری برام

غمِ مانده در روزهامان همین بوده حتما که وطن نداریم اسماعیل.
جای باش نداریم.

حرف زدن خیلی وقتا می‌تونه ملین باشه.

دلم از اینجا رفتن می‌خواد.

همه‌چیز گذرا و پایان‌پذیره دوستانم! پس معاشقه‌های بسیار داشته باشید و برقصید.

سالها پیش یک سوالی در کتاب‌هامون بود که چرا خدا فصل‌ها رو آفریده؟
جوابی که بچه‌ها همیشه هم از روی این گام به گام ها رونوشت میکردند و مورد تایید معلم هم بود، اینکه تا از یکنواختی خارج شیم چون آدما چیزهای همیشه یکجور رو دوست ندارن ( یک همچین چیزی)
فکر میکردم میشه جواب‌های بهتری به این سوال داد. مثلا اینکه همه میوه‌ها تو همه فصلا نمیتونن رشد کنن و یا اصلا این قوانین فیزیک هست و داریم دور خورشید میچرخیم و خب معلومه که فصلا تغییر میکنن.

حالا ولی فکر میکنم درست ترین جواب همون بوده: که ما آدما طاقت یک‌نواختی رو نداریم.

یه آهنگ هست میگه آقا چای نخوردیم، امروز چهار ساعت رفت و روب داشتیم و فقط همون وصف حالمون بود🤌🏻

دوستی‌ها تا اونجا شاینی ماینی اند که هنوز کامل نشناختین همو.

بعدش ممکنه شاینی ماینی پرومکس بشه یا که هم تاریکِ گور.

همیشه اینطور است؟ که عزیزترینت نقطه‌ترین ضعفت خواد شد؟

مدت‌ها بود قلبم درد نگرفته بود یادش رفته بود خونواده داریم.

سرده؛ خانه نیستم و دلم گرمِ هیچ چیزی نیست.

ز دست محبوب ندانم چون کنم~

برای آخرهای تابستان، برای فصل دوری
برای تو که عزیز دلی و عزای دل

ما از امید، تارها می‌تنیم و با حرف زدن، باهاش شال می‌بافیم. میکشیم روی دوش عزیزی یا که خودمون... امید همیشه صادق نیست اما گرمه.
شال می‌بافی برام؟

امید دارم از این من، که هیچ دوستش ندارم زودتر گذر کنم.

باعث شدی آدم بزرگه‌ای بشم که رویاها رو غیرمنطقی می‌دونه.

این روزا بیشتر از هر وقت دیگه‌ای نیاز دارم قوی بمونم. در آستانه شروع چیزها اضطرابی میگیرم که اینقدر 🤏🏻 تا رها کردن همه چیز فاصله دارم. تنها چیزی که حالا می‌خوام فقط کمی استرس کمتر هست تا بتونم به‌خیر بگذرونم.
«به‌خیر »

این، حاصله‌ی اندک تأملم میان اون چیزی که حس می‌کنم و اون چیزی که بروز میدم هست، وگرنه: