اینکه چرا وصل شدن همیشه خوشحال کننده نیست.

خیلی وقته دیگه اون هدف غایی رو دنبال نمی‌کنم. شاید درست برم شاید هم نه
اقلکندش خوش‌تر می‌رم.

دلم، یک چیزی درست کردن میخواد.

دعوا درست کردن.

دلمه درست کردن.

پیرهنِ آبی درست کردن.

داستان درست کردن.

بچه درست کردن.

از من به من:


همه روز از تو به قهرم
همه شب با تو به جنگم

تعاملات نزدیک‌تر، اذیت کننده‌تر اند.

زندگی یک‌جوریه که انگار اصلا نمی‌گذره، اصلا و‌ ابدا نمی‌گذره و‌ بعد یهو انگار خیلی گذشته. چشم‌ به‌هم زدی و گذشته.

یلدا ابتهاج نوشته بود «سایه ما با هفت‌هزارسالگان سربه‌سر شد.» اشک نمی‌دهد امان.

هوشنگ ابتهاج؛ ۶ اسفند ۱۳۰۶- ۱۹ مرداد ۱۴۰۱.

گاهی فکر می‌کنم دوری‌ات را بیشتر دوست دارم. اینجور که در وصال و نزدیکی، آن تصوری که هنگام فراق ازت ساختم را نمی‌سازی. ناکامی می‌آری برام

غمِ مانده در روزهامان همین بوده حتما که وطن نداریم اسماعیل.
جای باش نداریم.

حرف زدن خیلی وقتا می‌تونه ملین باشه.

دلم از اینجا رفتن می‌خواد.

همه‌چیز گذرا و پایان‌پذیره دوستانم! پس معاشقه‌های بسیار داشته باشید و برقصید.

سالها پیش یک سوالی در کتاب‌هامون بود که چرا خدا فصل‌ها رو آفریده؟
جوابی که بچه‌ها همیشه هم از روی این گام به گام ها رونوشت میکردند و مورد تایید معلم هم بود، اینکه تا از یکنواختی خارج شیم چون آدما چیزهای همیشه یکجور رو دوست ندارن ( یک همچین چیزی)
فکر میکردم میشه جواب‌های بهتری به این سوال داد. مثلا اینکه همه میوه‌ها تو همه فصلا نمیتونن رشد کنن و یا اصلا این قوانین فیزیک هست و داریم دور خورشید میچرخیم و خب معلومه که فصلا تغییر میکنن.

حالا ولی فکر میکنم درست ترین جواب همون بوده: که ما آدما طاقت یک‌نواختی رو نداریم.