عجیبه
دقیق خاطرم هست هر وقتی که داشتم نتیجه می‌گرفتم: عالیه داره ثبات حاصل میشه میتونم قرار بگیرم،
اوضاع به ناگاه هم نه، همینطور خرد خرد سرچپه میشن. اوکی انتظار ندارم همه چیز برقرار بمونه ولی حداقل بفهمم. بفهمم اینی که دارم تجربه میکنم اون حالت دلخواهی نیست که منتظرشم اونی نیست که خاطر جمعی بیاره. پس چیکار کنم؟ خودمو سِر نشون بدم؟ رضایتی از چیزی به دلم ننشونم؟ خب این زندگی چه کوفتیه؟

اینکه چرا وصل شدن همیشه خوشحال کننده نیست.

خیلی وقته دیگه اون هدف غایی رو دنبال نمی‌کنم. شاید درست برم شاید هم نه
اقلکندش خوش‌تر می‌رم.

دلم، یک چیزی درست کردن میخواد.

دعوا درست کردن.

دلمه درست کردن.

پیرهنِ آبی درست کردن.

داستان درست کردن.

بچه درست کردن.

از من به من:


همه روز از تو به قهرم
همه شب با تو به جنگم

تعاملات نزدیک‌تر، اذیت کننده‌تر اند.

زندگی یک‌جوریه که انگار اصلا نمی‌گذره، اصلا و‌ ابدا نمی‌گذره و‌ بعد یهو انگار خیلی گذشته. چشم‌ به‌هم زدی و گذشته.

یلدا ابتهاج نوشته بود «سایه ما با هفت‌هزارسالگان سربه‌سر شد.» اشک نمی‌دهد امان.

هوشنگ ابتهاج؛ ۶ اسفند ۱۳۰۶- ۱۹ مرداد ۱۴۰۱.

گاهی فکر می‌کنم دوری‌ات را بیشتر دوست دارم. اینجور که در وصال و نزدیکی، آن تصوری که هنگام فراق ازت ساختم را نمی‌سازی. ناکامی می‌آری برام

غمِ مانده در روزهامان همین بوده حتما که وطن نداریم اسماعیل.
جای باش نداریم.

حرف زدن خیلی وقتا می‌تونه ملین باشه.

دلم از اینجا رفتن می‌خواد.

همه‌چیز گذرا و پایان‌پذیره دوستانم! پس معاشقه‌های بسیار داشته باشید و برقصید.