یک وقتی میشد، خودم نخواستم؛ حالا میشه اگه بذارن.

هر وقت زنگ زدیم کارت‌های اعتباری/شناسایی گفتن داداش ما این کنج افتادیم، شاید اون موقع علم پیشرفت کرده باشه.

یک اصطلاحی داریم:
«دل ناصَلا»
صلا: آواز دادن و صدا کردن برای طعام خورانیدن یا چیزی به کسی دادن.

دل ناصلا هم یعنی دلم همراهی نمی‌کند. مرا برای انجام کاری که باید صلا نمی‌زند.
روزهاست دل ناصلا استم. برای هر کاری.

داره چیزهایی که ارزشی داشتند برام، مسخره جلوه میکنن و نمی‌دونم چطور ازش گذر کنم.

سالها پیش جمله‌ای خوندم که «به خاطر کس دیگری ارزش‌هات رو زیر پا نذار که اگر روزی اون فرد رو نداشتی میمونی تو و یک منِ بی‌ارزش»
حالا در ملاقات با منِ جدید این‌ها حاصل شده. پس‌رفته یا چی نمیدونم. فقط کاش بپذیرم و باور کنم ارزش‌های نو، ارزش این گذار رو دارند.

«بگذار دو روزی ز هوس‌ گرد برآریم
هستی سر وهمی‌ست‌ که بسیار نگردد»
بیدل.

ادگار گفت وقتی حرف نمی‌زنیم، غیرقابل تحمل می‌شویم و وقتی زبان می‌گشاییم، همچون احمق‌ها به نظر می‌رسیم.

سرزمین گوجه های سبز

هیچ چیزی داره اون طور که باید پیش نمی‌ره.

سرگشتگی بر گُرده‌م سوار شده مادر؛

کل ما فیك جمیلً؛
حتی محاولاتك الخائبهٔ لتخبئهٔ أحزانك.

هر آنچه درون توست زیباست؛
حتّی تلاش‌های ناموفقت برای پنهان کردن غم‌هایَت. ~~

دورمون هم پر شده از هر چی آدمِ عشقِ افراط و تفریط. شکر اصن

یک خشمی رو در آخرهای ذهنم حس می‌کنم. شاید فقط نارضایتی هست ولی دارم اذیت میشم.

رؤيای ظهر جمعه

عجالتا عروسی داریم و چند صباحی شادی.

چقدر تاریکه. روزهاست آفتابی نیومده

یادم رفت بگم گوش شیطون کر؟

اومدن بعضیا تو زندگیت جز شر هیچی با خودش نداره.