امروز از « کردهای دانشکده با هم کردی حرف میزنند و من اینجا دل برام نمانده» رسیدم به « چطور در سه روز کردی بیاموزم».

یک دختر یزدی هم همیشه میاد اتاق ما تا موهاش رو براش ببافم و من دلم میخواد هر دفعه بگم اشتباه شد باز میکنم دوباره می‌بافم خب؟

اتاق خودمونم که همه بچه محلای امام رضاین و خلاصه مایم لهجه گرفتیم.

آی که دلم میخواد بشینم قصه ببافم. هیچ حوصله این درس آخری رو ندارم و اینقدر 🤏🏾 تا بیخیال همه چیز شدن فاصله دارم. اصن دلم یه دوست کرمونی میخواد اون بشینه برام قصه ببافه. تازه آدم هم نیستم و هی دلم میخواد از یه سوراخ چند بار گزیده شم. خدا جون یه لگد به این بنده‌ی خرت بزن تو رو امام حسین.

بازگشت نوستالژیک به گذشته مثل خوردن آب دریاست وقتی داری از تشنگی هلاک می‌شی. فقط تشنه‌ترت می‌کنه و نفرت‌انگیزه.

>هرچه باداباد، استیو تولتز

به کسی که غرق شده لبخند میزنی و غرق بودنش را فراموش می کند و سعی میکند روی آب راه برود .
به گم شده لبخند میزنی و راه ش را به یاد می آورد و با چشمانی بسته بر می گردد
به کسی که ترسیده لبخند می زنی و روی پلک های هیولا می خوابد
به خودت لبخند می زنی و اشکی سرازیر می شود که دنیا با آن ستاره های کثیفش را می شوید.💙

هر اتفاق ناخوشی رو به تو ربط میدم و فکر می‌کنم برام بد شانسی می‌آری؛ این تنها حربه‌ای هست که میتونم باهاش ازت دور بمونم.

چی بود میگفتین؟ کسی که از تاریخ عبرت نگیرد مجبور به تکرار آن است...

عبرت نگرفته‌ی رو دور تکرار استم.

اصلا این چیزی هست که بشه آدم عبرت ازش بگیره؟ یا باید یادش بگیرم؟ سلولای خاکستری نموندن برام یاد میگیرم اما فراموش می‌کنم.

دل، تنگ شما بود خواستیم به وصالی بگشودن که نشد. قول‌ها دادیم که بیاییم شما و دوستان را یکجا ببینیم که نشد. التماس دعاها رو جمع کردیم دریغ از اینکه هنوز میزبان نداریم. الطاف شما انکار کردنی نیست ما درک‌مان نمیشه. هیچی آقا آمدیم بگیم عزیزمان را خاک کردیم و عقده‌ها بر دل آمدیم. آقا جان یک وقتی این آمدن و وصال را میسر کردی که عید شده و جملگی کالای نو بر تن، شیرینی به دهان، ما گریان چشم؟ آقا ما خجالت می‌کشیم.



[تولد امام رضا بود. در ادامه‌ی همان آدم به‌موقع نبودن و اینها. عذر تقصیر از دراکولا که دیدن رویکش به دل‌مان ماند]

حقیقتا ریدم دهن آشغالی که کوچک‌ترین پیشبردی در روابطش نداره فک می‌کنه از کون فیل افتاده و همه دنیا باید در راستای جلب رضایت شخص گوهش خم و راس شن بلکه فک نکنه زندگی فقط داره ظلم مطلق بهش می‌کنه و تنها قربانی در جهان هستی هست. برو بمیر قربونت برم (:

آدمای راست و درست و بی‌‌طمطراق>>>>>>>>>>>>

اسم شب:
زندگی ما همواره یا «نه هنوز» است یا «نه دیگر».

برداری از آسمان کشیدند بر زمین و فهمیدند قد آسمانمان برای حیاتمان مناسب نیست. فهمیدند ما عادت کرده‌ایم که ستون مهره‌هایمان درهم‌ تنیده و از قوزمان سایه‌ای روی پاهایمان باشد. دنیا با آدم‌هایی که می‌خواهند لاکپشت باشند چه کار می‌کند؟
«باید از سقف بگذریم.» این شعار روزنامه‌ها بود وقتی از نابودی‌ آسمان‍‌‍‌مان سخن‌ گفتند.
آیا چیزی انسان را از سایه خودش نجات می‌دهد؟
هرچقدر که ترسیدند، سرهایشان را بیشتر پایین آوردند؛ هرچقدر خم شدند بیشتر ندیدند؛ آنچه فهمیدند کمرنگ شدن سایه‌‌های‍‌شان بود.
وقتی که خورشید را از آنها گرفتند، آدم‌ها برای خود سایه کشیدند.

هر روز بیشتر از قبل به سرگشتگی‌ای که از کارهام حاصل میشه پی می‌برم.

نمیدونم چرا تابستون ما شروع نمی‌شه.