کاش جمعه‌ام به زیبایی این قطعه بود.

خلاص شدن را معنای رهایی و پایان است. ما هم یک وقتی استفاده‌ش میکنیم که هر دو معنی را بده... به پایانی برسی که رها شی.
و آخرینِ پایان‌ها و رهاشدن‌ها کدام است؟
احسنت اسماعیل، مردن.
باز یک طویل نطق کردیم که بگیم خلاص شدیم. از نوع مردنش

از دست دادن اینجوریه که بعدش دیگه چی مهمه؟

چیزی را مطمئن می‌نویسم. چند باره که میخوانمش، نقطه آخرش را علامت سوال میکنم. این طور مطمئن‌تر است.

چیزهای کوچکی بودند که غمگین‌م می‌کردند حالا ذره‌ای اهمیت ندارند و همین‌ها چیزهای کوچکی هستند که خوشالم می‌کنند.

روز آخر بهار رفتم ترنجستان.
[ امروز آمدم کلاژش کنم زد سامر. کاش تابستون آرومی باشی بوس به لپ‌هات.]

یک دانه کاکتوس بین هزارتا جوجه‌تیغی که بغل می‌خواستن. [ ایده‌ها چرا اینقدر تکراری؟]

اینقدر بامزه که دلم میخواد برای هر بچه‌ای بخونم‌ش 💘

از اینام (,,:

این رو در خابگا ببینید.

این همان ضعفی است که به همه‌ی ما کم و بیش نرمی می‌بخشد و لذت‌بخش هم هست و مدد می‌کند تا دنیا تحمل‌پذیر شود، این ضعف دربرابر ِزیبایی است.

آدم اول- آلبر کامو

امروز از « کردهای دانشکده با هم کردی حرف میزنند و من اینجا دل برام نمانده» رسیدم به « چطور در سه روز کردی بیاموزم».

یک دختر یزدی هم همیشه میاد اتاق ما تا موهاش رو براش ببافم و من دلم میخواد هر دفعه بگم اشتباه شد باز میکنم دوباره می‌بافم خب؟

اتاق خودمونم که همه بچه محلای امام رضاین و خلاصه مایم لهجه گرفتیم.

آی که دلم میخواد بشینم قصه ببافم. هیچ حوصله این درس آخری رو ندارم و اینقدر 🤏🏾 تا بیخیال همه چیز شدن فاصله دارم. اصن دلم یه دوست کرمونی میخواد اون بشینه برام قصه ببافه. تازه آدم هم نیستم و هی دلم میخواد از یه سوراخ چند بار گزیده شم. خدا جون یه لگد به این بنده‌ی خرت بزن تو رو امام حسین.

بازگشت نوستالژیک به گذشته مثل خوردن آب دریاست وقتی داری از تشنگی هلاک می‌شی. فقط تشنه‌ترت می‌کنه و نفرت‌انگیزه.

>هرچه باداباد، استیو تولتز

به کسی که غرق شده لبخند میزنی و غرق بودنش را فراموش می کند و سعی میکند روی آب راه برود .
به گم شده لبخند میزنی و راه ش را به یاد می آورد و با چشمانی بسته بر می گردد
به کسی که ترسیده لبخند می زنی و روی پلک های هیولا می خوابد
به خودت لبخند می زنی و اشکی سرازیر می شود که دنیا با آن ستاره های کثیفش را می شوید.💙