نمی‌چرخه در دهانم که نیستی که رفتی که نداریم‌ت 🥀

احساس می‌کنم یک‌چیزی را جا گذاشتم برای تو، یا برای خودم. احساس می‌کنم حرفی بود که نزدم. شعری بود که نخواندم. بیشتر که فکر می‌کنم. انگار همه‌چیزم را جا گذاشتم. انگار از شوق رسیدن گل‌هایم را به باد سپردم. آنقدر به این نبودنم، نبودنت، به این شاخه‌هایی که صورتم را زخمی می‌کنند عادت کرده‌ام که فراموش کرده‌ام این‌گونه نیست. این‌‌طور نباید برسیم. باید لمس‌کنیم، بو کنیم. مثل تمام ماهی‌های برکه. مثل‌ابرهای پفکی.

آنقدر که من درگیر زشتی و زیبایی حرف‌هام تو اصلا نمی‌شنوی.

گاهی فکر میکنم غم‌دوست و غم‌پرور ام ولی درواقع شما غم‌ساز و غم‌آوری.

نیاز دارم دلبستگی‌هام به صفر میل کنند.

کاش جمعه‌ام به زیبایی این قطعه بود.

خلاص شدن را معنای رهایی و پایان است. ما هم یک وقتی استفاده‌ش میکنیم که هر دو معنی را بده... به پایانی برسی که رها شی.
و آخرینِ پایان‌ها و رهاشدن‌ها کدام است؟
احسنت اسماعیل، مردن.
باز یک طویل نطق کردیم که بگیم خلاص شدیم. از نوع مردنش

از دست دادن اینجوریه که بعدش دیگه چی مهمه؟

چیزی را مطمئن می‌نویسم. چند باره که میخوانمش، نقطه آخرش را علامت سوال میکنم. این طور مطمئن‌تر است.

چیزهای کوچکی بودند که غمگین‌م می‌کردند حالا ذره‌ای اهمیت ندارند و همین‌ها چیزهای کوچکی هستند که خوشالم می‌کنند.

روز آخر بهار رفتم ترنجستان.
[ امروز آمدم کلاژش کنم زد سامر. کاش تابستون آرومی باشی بوس به لپ‌هات.]

یک دانه کاکتوس بین هزارتا جوجه‌تیغی که بغل می‌خواستن. [ ایده‌ها چرا اینقدر تکراری؟]

اینقدر بامزه که دلم میخواد برای هر بچه‌ای بخونم‌ش 💘

از اینام (,,:

این رو در خابگا ببینید.

این همان ضعفی است که به همه‌ی ما کم و بیش نرمی می‌بخشد و لذت‌بخش هم هست و مدد می‌کند تا دنیا تحمل‌پذیر شود، این ضعف دربرابر ِزیبایی است.

آدم اول- آلبر کامو

امروز از « کردهای دانشکده با هم کردی حرف میزنند و من اینجا دل برام نمانده» رسیدم به « چطور در سه روز کردی بیاموزم».