دست و دلم نمیره و انگار قراره نیم میلیون سال طول بکشه 🚶🏻‍♀️

آهنگی که پست کرده بودم، یه آهنگ از سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر بوده گویا 🥲 و نمیدونم چطور اصلا داشتمش.

‏ولی هنوز عزیزِ دلِ کوچکِ من هستی
‏که عزیزِ دلِ کوچکِ من خواهی‌ماند.

کلاس اول که بودم یک دختری هر روز اصرار داشت که یک مداد جادویی داره که مشق‌هاشو براش می‌نویسه و هر چقدر هم تراشش کنه اون تموم نمیشه. میدونستم منطقی نیست ولی دلم میخواست باورش کنم. هیچ وقت نمیتونستم ( و نمیتونم هم) دلیلی برای راست نگفتن آدما پیدا کنم.
بعضی از بچه‌ها سوال پیچش میکردن باقی هم تخمشون بود. چیزی که من دلم میخواست ازش بپرسم این بود که اگه مدادشو نصف کنه، باز هم اون رشد میکنه؟
دلم اون نصفه مداد جادویی رو میخواست.

شکلش هم تو ذهنم یک مداد سیاه با ستاره‌های نقره‌ای بود.

امروز قشنگ و خوشحال بودم. امروز نبودی

پرتقال تی 🍊

فهمیدم وقتی که کسی بیشتر از یه بار من رو ناراحت کنه یا کاری کنه که اذیت بشم، درونم نسبت به اون یه حائل هایی ساخته میشه و یه دفعه به جایی میرسم که نمی تونم با اون طرف مقابل صحبت کنم و یا در مورد خودم چیزی بهش بگم ، و این یکی از سخت ترین احساسات دنیاست که نسبت به یکی بی احساس باشم ولی مجبور باشم باهاش صحبت کنم

میدونی؟ مگه آدم چقدر حرف برا گفتن داره که اینجوری همه‌شون به بن‌بست بخورن؟ میخوای این حرفو بزنی میبینی این در رو قبلا بستی، اون یکی بحث، اونم بسته شده که. آخر میمونی اصلا دیگه چیزی مونده؟
این ترس که دیگه هیچ پل ارتباطی نداری ولی ارتباط رو باید حفظ کنی... وحشتناکه.

کلاسای این ترم اینجوریه که:
اونایی که برگزار میشن رو یادم میره، اونایی رو که یادمه کنسل میشن یا استاد کرونا داره یا کلا از کلاس داشتنش خبر نداره.
سه‌شنبه ها هم که کلا خورده به تعطیلیا
همین طور بریم ببینیم چی میشِد 🚶🏻‍♀️

ذکر روزای قشنگی که باید بگذرن: یالان دونیا، یالان.

آهای فلک که گردنت از همه‌‌مون بلند‌‌تره
به ما که خسته‌ایم بگو خونه‌ی باهار کدوم‌ وَره؟
@nilooopaar

با من باشید با طبیعت زیبای استان گلستان پس از باران و براق شدن همه جا ✨🌿 بوی عیدم که هست و...

نت اینقدر پی‌پی است ماشالا، یه عکس پروفایل نمی‌تانیم نیگا کنیم روز عیدی. آهنگ که هیچی
شکر اصن خدای مهربون 💞

بعدازظهرای خونمون آروم و پر نور هست. یک جوری که همه انگیزه‌هایی که با فراخی دور شدن، خودشون یکی یکی یاواش یاواش میان می‌شینن رو دامنت.

اینها همه گران می‌نویسند. فاخر و در گلو گیر کن. یک چیز آرامتر میخوام. پایان خوش با لحظات هندی‌‌طور.
کتاب‌هام هم رغبت ایجاد نمی‌کنند. جستار؟ یک دانه از همیشگی برداشتم آن هم خون‌دار در آمد. فردا برم کتابخانه. 🌃

شب‌هاش؟ به سان سگ ناسور بد سیرت که پدرش را کشته باشی.

‏باید حرف زد. یک چیزی گفت تا نکند یک دفعه آدم گریه‌اش بگیرد، آن هم بی‌صدا. طوری که حتی اگر کسی پهلوی آدم نشسته باشد نشنود.
#هوشنگ_گلشیری

خشک شد بیخ طرب، راه خرابات کجاست؟
#حافظ

من ارتباطات کوچیک ولی طولانی رو یه جور دیگه دوست دارم. مثل این‌که هرروز یه نفر رو ببینی که از دور بهت سلام می‌کنه و توهم براش سر تکون میدی. یا این‌که ازت بپرسن فلانی رو می‌شناسی؟ بگی آره، ولی فقط می‌شناسمش! چیز زیادی ازش نمی‌دونم.
می‌دونی چی می‌گم؟ مربوط بودن‌های پر رمز و راز! یه ریسه‌ی خیلی نازک که از قلب تو وصله به قلب افراد دیگه. اونقدر نازک که شاید با یه هفته ندیدن و سلام نکردن و سر تکون ندادن قطع بشه و دیگه هم اهمیت نداشته باشه. ولی این ریسه‌ی نازک چیزیه که منو به وجد مياره! هیجان زده‌م می‌کنه. جوریه که نه می‌تونی بیشتر احساسش کنی و نه میخوای که از بین بره. فقط یه محرّکه. انگار که شوق کشف یه چیز ناشناخته همیشه باهاته.