فرهادِ عزیز، کاش ما هم مثل شما چیزهایی داشتیم تا زمستونو باهاشون سر میکردیم.

وای آره خودشه، همون که این شکلی می‌گفت سلام خوبی

به پایان آمد این.

دقیقا اون‌جایی که محمدیغمایی می‌گه:
"نشسته‌ام وسط زندگی؛
صبور،
غمگین،
امیدوار،
خسته و ادامه‌دهنده...
و ادامه‌دهنده."

از دیروز عصر من یک بدبخت بودم،
از امروز ظهر من یک دلتنگ استم.

اسم شب:
بچه... یه روزی ببخش منو اگه شب‌آ سخت شد برات بدون من.

سلام
هنوز امتحانا تموم نشدن. خواسته بودم بعدش برم سفر ولی حینش پیش اومد. نه آماده برای رفتن بودم. نه آماده برای برگشت.
زندگی انگار مدام شده پر از چیزهایی که هیچ وقت به موقع نیستن. قبلش هم، خودم آدم به موقعی نیستم.
یک جایی باید شروع کنم، تردید میکنم.
یک جایی باید مردد باشم، قاطع انجامش میدم.
یک جایی همه رو پس میزنم، که کمک می‌تونه نتیجه رو به سمت درست تغییر بده.
یک جایی به همه میگم دوستشون دارم. یک جایی لال میشم.
آدمِ به موقع بودن حتمی که هنره.

پی نوشت:
تمبرها هم بی موقع اند. یک وقتی که دیگه از موعدش گذشته باشه به دستت می‌رسند.

کس چه داند که چه سان این همه راه آمده ایم؟

رفتن که قشنگ نیست، شما بیشتر بیایید.

تیکه تیکه از چیزهای درستی پیش رومه.
من چی میخوام: یک کل منسجم.

به من بگو که کجا می‌روی پس از آن وقت‌ها که رؤیاها تعطیل می‌شوند و ما به گریه رو می‌آوریم؟

__ رضا براهنی
•

وقتی خوندمش: آه چه قشنگ فورواردش میکنم.
من: نه الان خیلی خوشالی. این غم داره.
من‌تر: عب نداره. اینقد خوشال استی که شبم تعریف کنی.
شب: دیگه خوشال نیستم.

مگه چن بار در سال « مُجده بده» می‌شنوی از من؟

گلستان سِد: یو بی اسکای (((((؛

وقتی میگم ایران باشی و تازه ایرانی هم نباشی مضخرف تره ینی چی؟
ینی یه بن کتاب نمیدن دوتا کتاب بگیریم. یه عزیزی پارسال کد ملیشو داد تا باش خرید کنم. امسال یهو یه ساعت قبل از اتمام مهلت نمایشگاه کتاب انتخاب کردم. یهو گفتم بذا ازش اجازه بگیرم. میخواستم از خجالت بمیرم. گفت: خودم یه عالمه لیست داشتم برا خرید ولی نتونستم وارد سایت شم. چرا؟ چون با شماره من ثبت شده بوده کد ملیش. امشب یجوری خجالت زده شدم که انگار ارث پدر اون عزیز رو بالا کشیدم و د فرار.
یک عدد باگ هستم جهت رفع نشدن.

چرا وقتی ترم تموم شده امتحانا تموم شده هنوز مشق دارم؟

من: امروز هیچ گهی نمیخورم تا مشقم تموم شه.
گه: