جدی من همیشه این پیام اسکل کنایی که میفرستن که گه خوردی پش سر من زر زدی و آبروت رو میبرم و فک کردی چه عنی استی ولی عیدت/یلدات مبارک و تو هم بفرس یکی دیگه رو سکته بده، رو همون اولش متوجه می‌شدم ولی امروز تا خط آخر پیامشو خوندم و جدی فک کردم دختره فهمیده پش سرش حرف زدم🥲💔

حالا من به کی گفته بودم؟ دوستم که اصن ربطی به ما نداشت. اونم در حد اینکه دیگه من باشم با این تیم شم(,,,,,,,,؛

هنوز چیزی ننوشتم. چنتا نقاشی کشیدم چنتا فیلم دیدم یک مقدار گریه کردم و یک عالم حرف‌هامو قورت دادم.



جایی ایستادم که فکر میکنم اگر لمسش نکنم، اگر این تماس ایجاد نشه، این طلسم شکسته نمیشه.
نزدیکتر بیا

روزهام قناس شدند، ماله بکش.

بیا بستر درست رو پیدا کنیم، کارها غلط نیستن.

اگه الان یه کاسه بستنی داشتم،

اگه الان برف میومد،

اگه ترم تموم شده بود و جمع میکردم برم سفر،

.

چقد بامزه‌ن اینا.

دلم هیچ کاری نکردن می‌خواد، هیچ کاری نکردنِ بدون عذاب وجدان!

هی دارم محققش میکنم ✨ (((((:

ولی دیگه بسه.

چند سال پیش دوستی می‌گفت وقتی میخندی خیلی قشنگ میشی.
این جمله اینقدر برای من شیرین بود که بعد از اون همیشه به خیالم که بخندم قشنگترم ((((؛
من که زوال عقل گرفتم ولی ببین چطور یک چیز که شیرینیش به جانت بشینه چطور همیشه خاطرت هست؟

خودخوش پنداری‌های شبانه 😌

کسی رو میشناسم که آگاهانه از وجود خودش خرسند است، با دنیاش سازشی دارد که انگار کنی دردی را متحمل نشده، یا هم حسی ندارد. اما بی دریغ عشق میدهد لبخند می‌بخشد آسمان دوست نزدیکش است و اینقدر خوب بغل میکند که آدم دلش نمی‌خواد رهاش کند.

دارد زندگی میکند ✨

چون پنشنبه یه،

گفته بودم چقد سپزانیا رو دوست دارم؟
اینقدی که فقط واس خاطر اینکه فقط بهم بگه: خسته نباشی، آفرین دختر پرتلاش، سلام به روی ماهت، ماچ به لپات، روز خوبی داشته باشی، پرانرژی باشی، این آهنگ برا امشبت... من درس میخوندم ((((((؛

نمیدونم چقد می‌تونه مفید باشه یا جدا قراره کجای دنیا رو بگیریم،
ولی این خوندنه بهتره. لااقلش حس فایده برا خودم داره.
وای من این ترمو خیلی دوست داشتم،
همه درسا مثه پازل بودن
اینقدری خوب یکی اون یکی رو کاور میکرد که گاهی یادم می رفت چی رو در کدوم کلاس یاد گرفتم.