تو زائرسرای حضرت معصومه خوابیدم، ارائه فردا رو حاضر میکنم
صدای تکون خوردنای یه نی‌نی میاد✨
پتو نرمه و بوی خیلی خوبی میده
افسانه شیرین گوش میدم
محیا رو خوندم
دختر قشنگ پرتلاشم 🫂💞
روزهای روشن‌تری رو برات آرزو میکنم
برای همه‌مون،
شیش ما رو بیدار میکنن
میرم درمونگاه نوبت دندون دارم
ارائه میدم
یه چرخ تو بازار میزنم برمی‌گردم خونه.
گفتم اون قضیه داره خوب پیش میره ولی آدم یه وقتایی هم دلش اندازه یه تیله میشه.
اون شب نوشتم پس چرا صبح نمیشه؟
فرداش نوشتم اون سحر روشن و پرامید گاهی وقتا یکِ ظهره،

بخند محیا 🫂
گریه هم بکنا ولی آخرش بخند، خب؟

جدی من همیشه این پیام اسکل کنایی که میفرستن که گه خوردی پش سر من زر زدی و آبروت رو میبرم و فک کردی چه عنی استی ولی عیدت/یلدات مبارک و تو هم بفرس یکی دیگه رو سکته بده، رو همون اولش متوجه می‌شدم ولی امروز تا خط آخر پیامشو خوندم و جدی فک کردم دختره فهمیده پش سرش حرف زدم🥲💔

حالا من به کی گفته بودم؟ دوستم که اصن ربطی به ما نداشت. اونم در حد اینکه دیگه من باشم با این تیم شم(,,,,,,,,؛

هنوز چیزی ننوشتم. چنتا نقاشی کشیدم چنتا فیلم دیدم یک مقدار گریه کردم و یک عالم حرف‌هامو قورت دادم.



جایی ایستادم که فکر میکنم اگر لمسش نکنم، اگر این تماس ایجاد نشه، این طلسم شکسته نمیشه.
نزدیکتر بیا

روزهام قناس شدند، ماله بکش.

بیا بستر درست رو پیدا کنیم، کارها غلط نیستن.

اگه الان یه کاسه بستنی داشتم،

اگه الان برف میومد،

اگه ترم تموم شده بود و جمع میکردم برم سفر،

.

چقد بامزه‌ن اینا.

دلم هیچ کاری نکردن می‌خواد، هیچ کاری نکردنِ بدون عذاب وجدان!

هی دارم محققش میکنم ✨ (((((:

ولی دیگه بسه.