یک دوره‌ای نفهم شده بودم. می‌شنیدم ولی متوجه نمی‌شدم. در جواب دادن در می‌ماندم. بعد حدس میزدم چه گفته‌اند یک جوابی میدادم. حالا حواسم جمع تر است و دلم میخواست رشته کلامم پاره شده بود و یک ریز حرف میزدم... ولی لال رفته‌ام.

از یک چیزی خوشالم
جبهه‌های احتمالی برخوردهام رو کنار گذاشتم و بی غرض تعامل میکنم. میگذارم حرف بزنند و مسیر خودشون رو برند.
بین تلاش برای اثبات و صبر برای شناخت، دومی رو انتخاب میکنم. روال مثل همیشه است... گره‌ها و چاله‌ها کم نشدن، ولی قراره بگذرند. پله‌ها کاشته میشند و درها هم باز.
برای صداها سکوت میکنم و میگذارم راهشون رو برند.
تو در این خمار چونی؟

همه‌ی ما توسط کسانی که دوست‌مان داشته‌اند ساخته و بازساخته شده‌ایم.
ما اثر افراد اندکی هستیم که در عشق‌شان به ما سماجت به خرج داده‌اند.

#برهوت_عشق
#فرانسوا_موریاک

@smillee

هنوزم فکر میکنید دنیا جای قشنگی نیست؟

الهی از سر ما کم نگردد سایۀ مستی :)

#بیدل
@mimremeembooks

سفید از حسرت این انتظار است استخوان من
که یارب ناوکت در کوچۀ دل کی نهد پا را

#بیدل
@mimremeembooks

دوست دارم دورمو پر کنم با سه چهار نفر آدم شبیه خودم، آدمایی که شکست خوردن، سرافکنده ان، اما توی مسیرن، آدمایی که بلندپروازی های هم رو مسخره نکنن، بشه باهاشون از آرزوهای دور حرف زد، در دسترس باشن، همراه باشن، به رویاهات نخندن، فکراتو کوچیک نشمرن، خواسته‌هات رو بی ارزش نبینن، آدمایی شبیه به خودم که بشه باهاشون حرف زد، براشون کلمه چید پشت هم بدون اینکه پوزخندی بشنوی، بدون اینکه حس کنی خودت و رویاهات کوچیک و حقیرید، آدمایی که به تو، به برق توی چشم‌هات، به هیجان های آنی زندگیت، به جوگیری های آخر شبت نخندن، آدمایی که بی تردید بتونی بگی "دوست‌دارن"؛ معنای دوست داشتن برای من همینه، که پله های نردبون هم بشیم که من رشد کنم دست تورو بگیرم، تو رشد کنی منو بالا بکشی.
دلم دوستای واقعی می‌خواد؛
دوستانی که دوستم بدارند.

فواد: جانداره؟ -بله
خوردنیه؟ -بعضیا میخورنش😑💔
گربه ست😃؟ -🥲

تندیس زیباترین آسمون پاییز تعلق می گیرد به دوشنبه، اول آذر.

خداجان اگه قراره چیزی که میدی رو بی‌خبر پس بگیری، قربان شما لطفاً نده.
چی؟ برنامه همینه اصن؟
اوکی بای🚶‍♀️

لنتی یه جوریه اینجا یه مدت که چیزی نمیگی دیگه انگار آدم حرفش نمیاد... حس غریبگی با ممبرزا؟
لاادری

یه تایمی از همه چی میگفتم، عبایی هم نبود

از اینکه دروغگو خطاب شدم درحالی که صادقانه کاری رو انجام داده بودم، نیم ساعت با صدای بلند گریه کردم. قسم خوردم دیگه سمت این آدم نرم... فک کنم مرده.
لحظه ای که ضعیف دیدمش بغلش کردم بوسیدم و فقط به چشمهاش نگاه نمی‌کردم. همیشه از اینکه با چیزهای مزخرف و پیش‌پاافتاده روابط خراب شن میترسیدم. ترسهام ولی وفادارانه اتفاق می‌افتن. کاش از اول می‌پذیرفتم گل و بلبل هم یه وقتایی خر میشن.

ذکر امشب و شب‌های بعد: حضور حقیقی زیباترین حضور و بودنه.

مطمعن نیستم که همه ادمایی که دوستشون دارم، می‌دونن که دوستشون دارم یا نه. به این فکر می‌کردم، که اگر یک‌روز برم. فرصت‌شو خواهم داشت که بگم، چقدر برای من مهم بودی. بگم که چقدر بودنت رو دوست داشتم.
اما، نمی‌شه انگار. اما تو بدون، باشه؟

من امشب یاد گرفتم، بزرگتر شدم و حالا تو پوستم جا نمیشم (((((:

فردا میشکفم و قراره یه پروانه شم، بی‌که غم کوتاهی عمر رو سر کنم زندگی می کنم.