روز‌ها آدم‌هارا دور می‌کند. روز‌هایی که مدام خودت را گم‌ می‌کنی و تلاش می‌کنی پیدایش کنی. وقتی برای بودنت می‌جنگی، برای حضورت قدم‌ می‌گذاری. وقتی کسی نباشد که با آن بگذری، تجربه‌اش کنی. از او دورتر می‌شوی.
دور تر شدن لزوما بد نیست، فقط رد پایش می‌ماند، و تو آن روز‌ها را دلتنگ می‌شوی.
من دلم می‌خواهد، روز‌هایم را با تو شروع کنم، با تو قدم بزنم، و هر روز که نباشی، روز بعدش باید بیشتر قدم بزنیم تا دور تر نشویم.
اگر خسته‌ نیستی، یادداشتش کن، اگر دور شدی از من، همیشه میان دایره‌ی احساسم، یک خطی هست، یک مدار، که تا ابد بدورش می‌چرخی.

آدم یک وقت‌هایی میخواهد براش دعا کنند، سعی من بر این بوده که برای آزمون رانندگی نخواهم برای سلامتی ام نخواهم برای خستگی های تن نباشد. یک وقتی برام دعا کنید که به جان دادن و ندادنی اختلاف بی‌اندازد.

آدمی قدر نمی‌شناسد. همان وقت‌ها هم که در نظرش فاقد اعتبار برای خرج کردن دعاست، همان وقت‌ها هم گدای مسکین است.

هر وقتی معتبر است برای دعا کردن. هر وقتی که کسی خاطرتان آمد دعاش کنید،
خرجی ندارد.

هم‌اکنون طوی ✨

ولی دانمارکی و خیارو از بشقاب مراسماتون حذف نکنید حتی با نارنگی (''":

مثل زنبور عسل نه، مثل پروانه‌ها روی تجربه‌ها بنشینیم و برخیزیم.
تنهایی، مراقبه، خویشتن‌داری، شور، حال، عشق ... از هر کدام اندکی بچشیم.
هیچ چیز نباید زیاد وقت ما را بگیرد ...

-بخشی از نامه سهراب سپهری به دوستش نازی.

با این منطق میشه آسوده زیست، این دل ما که بندِ هر چی شد دیگه بریده نشد.
نه که نه ها... همینطور کش اومد و کش اومد و کش اومد و کش اومد.

قدر آدم‌های زندگیتون که اهل گفت‌و‌گو هستند رو بدونید.
اونایی که ازتون می‌خوان توضیح بدین چی ناراحتتون کرده و مشکل از کجاست.
اونایی که گوش می‌کنن با دقت به حرفاتون و بعد حرف میز‌نن!
به نظرم اهل گفت‌وگو‌ی سالم بودن، یه آپشنه.

مطالبه‌گریِ چیزی رو کردم و حالا که داره محقق میشه واقعا نمیدونم باید چطور بهش بپردازم.

گفتم بهش بگم اوضاع عجیبی شده، یکم دعامون کن
دیدم همیشه اوضاع همینه.

من واقعا از تمام پادکست هایی که یه پسره با صدای همچین نمور خش دار دختر کش از قهوه و پاییز و دیوونه بودن می‌گه عنم می‌گیره؛ چون حس می‌کنم یه زیبایی فیک دارن، همه رگ خوابمون دستشون اومده چهار خط بدون سر و فاقد ته در وصف "دیوانگی در پاییز" می نویسن صداشونو میندازن ته گلو با یه ریتم یوخده سریعتر از حالت عادی می‌خونن و ما هم براشون گریبان می‌دریم و بعد همینطوری فراید تولید هنر تبدیل به چرخه تکرارشونده‌ی کسشعر های هنری می‌شه و این نازیبا و ناشاسیته.

سلام، lunchbox 🎬 رو ببینید.

شب بخیر.

شهریوری میگه آهنگ پیرمردی، من از اینا خسته نمیشم.

دیشب اومدم بگم محقق نشد خدافظ، ولی حالا میام بگم لقمه خشکیه
خورد خورد باید قورتش بدم، خدافظ.

یک دوره‌ای نفهم شده بودم. می‌شنیدم ولی متوجه نمی‌شدم. در جواب دادن در می‌ماندم. بعد حدس میزدم چه گفته‌اند یک جوابی میدادم. حالا حواسم جمع تر است و دلم میخواست رشته کلامم پاره شده بود و یک ریز حرف میزدم... ولی لال رفته‌ام.

از یک چیزی خوشالم
جبهه‌های احتمالی برخوردهام رو کنار گذاشتم و بی غرض تعامل میکنم. میگذارم حرف بزنند و مسیر خودشون رو برند.
بین تلاش برای اثبات و صبر برای شناخت، دومی رو انتخاب میکنم. روال مثل همیشه است... گره‌ها و چاله‌ها کم نشدن، ولی قراره بگذرند. پله‌ها کاشته میشند و درها هم باز.
برای صداها سکوت میکنم و میگذارم راهشون رو برند.
تو در این خمار چونی؟

همه‌ی ما توسط کسانی که دوست‌مان داشته‌اند ساخته و بازساخته شده‌ایم.
ما اثر افراد اندکی هستیم که در عشق‌شان به ما سماجت به خرج داده‌اند.

#برهوت_عشق
#فرانسوا_موریاک

@smillee

هنوزم فکر میکنید دنیا جای قشنگی نیست؟