شاید شما ندانید اما خدا شاهده من این پست رو فوروارد کردم.
#صرفاجهت‌دزدی

با این آپدیت تلگرام که فورواردو نشون نمی‌ده، اینو از من یافارم فوروارد کردم حالا هی استرس داشتم الان اسمش نیاد و فوروارد شو نشون بده

ولی بعد فهمیدم چه خنگم میتونستم کپی پیست کنم. متاسفانه دزد قابلی نیستم 😔

بیا برگردیم به خود همیشگی مون.

مرسی که ما را از مراودات‌مان پشیمان میکنید.

روز‌ها آدم‌هارا دور می‌کند. روز‌هایی که مدام خودت را گم‌ می‌کنی و تلاش می‌کنی پیدایش کنی. وقتی برای بودنت می‌جنگی، برای حضورت قدم‌ می‌گذاری. وقتی کسی نباشد که با آن بگذری، تجربه‌اش کنی. از او دورتر می‌شوی.
دور تر شدن لزوما بد نیست، فقط رد پایش می‌ماند، و تو آن روز‌ها را دلتنگ می‌شوی.
من دلم می‌خواهد، روز‌هایم را با تو شروع کنم، با تو قدم بزنم، و هر روز که نباشی، روز بعدش باید بیشتر قدم بزنیم تا دور تر نشویم.
اگر خسته‌ نیستی، یادداشتش کن، اگر دور شدی از من، همیشه میان دایره‌ی احساسم، یک خطی هست، یک مدار، که تا ابد بدورش می‌چرخی.

آدم یک وقت‌هایی میخواهد براش دعا کنند، سعی من بر این بوده که برای آزمون رانندگی نخواهم برای سلامتی ام نخواهم برای خستگی های تن نباشد. یک وقتی برام دعا کنید که به جان دادن و ندادنی اختلاف بی‌اندازد.

آدمی قدر نمی‌شناسد. همان وقت‌ها هم که در نظرش فاقد اعتبار برای خرج کردن دعاست، همان وقت‌ها هم گدای مسکین است.

هر وقتی معتبر است برای دعا کردن. هر وقتی که کسی خاطرتان آمد دعاش کنید،
خرجی ندارد.

هم‌اکنون طوی ✨

ولی دانمارکی و خیارو از بشقاب مراسماتون حذف نکنید حتی با نارنگی (''":

مثل زنبور عسل نه، مثل پروانه‌ها روی تجربه‌ها بنشینیم و برخیزیم.
تنهایی، مراقبه، خویشتن‌داری، شور، حال، عشق ... از هر کدام اندکی بچشیم.
هیچ چیز نباید زیاد وقت ما را بگیرد ...

-بخشی از نامه سهراب سپهری به دوستش نازی.

با این منطق میشه آسوده زیست، این دل ما که بندِ هر چی شد دیگه بریده نشد.
نه که نه ها... همینطور کش اومد و کش اومد و کش اومد و کش اومد.

قدر آدم‌های زندگیتون که اهل گفت‌و‌گو هستند رو بدونید.
اونایی که ازتون می‌خوان توضیح بدین چی ناراحتتون کرده و مشکل از کجاست.
اونایی که گوش می‌کنن با دقت به حرفاتون و بعد حرف میز‌نن!
به نظرم اهل گفت‌وگو‌ی سالم بودن، یه آپشنه.

مطالبه‌گریِ چیزی رو کردم و حالا که داره محقق میشه واقعا نمیدونم باید چطور بهش بپردازم.

گفتم بهش بگم اوضاع عجیبی شده، یکم دعامون کن
دیدم همیشه اوضاع همینه.

من واقعا از تمام پادکست هایی که یه پسره با صدای همچین نمور خش دار دختر کش از قهوه و پاییز و دیوونه بودن می‌گه عنم می‌گیره؛ چون حس می‌کنم یه زیبایی فیک دارن، همه رگ خوابمون دستشون اومده چهار خط بدون سر و فاقد ته در وصف "دیوانگی در پاییز" می نویسن صداشونو میندازن ته گلو با یه ریتم یوخده سریعتر از حالت عادی می‌خونن و ما هم براشون گریبان می‌دریم و بعد همینطوری فراید تولید هنر تبدیل به چرخه تکرارشونده‌ی کسشعر های هنری می‌شه و این نازیبا و ناشاسیته.

سلام، lunchbox 🎬 رو ببینید.

شب بخیر.

شهریوری میگه آهنگ پیرمردی، من از اینا خسته نمیشم.

دیشب اومدم بگم محقق نشد خدافظ، ولی حالا میام بگم لقمه خشکیه
خورد خورد باید قورتش بدم، خدافظ.