- پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را.
+ چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد پس چی؟
- در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم.
+ حاجی یکم حال به ما نمی‌ده این روزگار
- منتظری تا ز روزگار چه خیزد؟
+ هیچ داداش هیچ 🙌
- کبر رها نمی‌کند کز پس و پیش بنگری
+ سرگرم خودت عاشق احوال خودت باش
- درت را بگذار.

(((((((((؛

دوس دارم یه نکته ی جدید و خفن درباره ی زندگی‌ کشف کنم.
باید دقت کنم.

چه قدر همه چیز خوب به نظر می‌رسد، دلم می‌خواهد صحبت کنم.

چه رنگ های دلکشی ((((((؛

اعتراض به این که از من “کپی” شده توی این دنیای بی در و‌ پیکر مجازی؛ مثل این میمونه که یه شهری بمباران شده باشه و تو وسط اون شلوغی و خرابی و خر تو خری زنگ بزنی پلیس بگی: آقا از مغازه ی ما چندتا قوطی کنسرو ماهی دزدیده شده.

همین قدر بی جا و بی اثر

شاید شما ندانید اما خدا شاهده من این پست رو فوروارد کردم.
#صرفاجهت‌دزدی

با این آپدیت تلگرام که فورواردو نشون نمی‌ده، اینو از من یافارم فوروارد کردم حالا هی استرس داشتم الان اسمش نیاد و فوروارد شو نشون بده

ولی بعد فهمیدم چه خنگم میتونستم کپی پیست کنم. متاسفانه دزد قابلی نیستم 😔

بیا برگردیم به خود همیشگی مون.

مرسی که ما را از مراودات‌مان پشیمان میکنید.

روز‌ها آدم‌هارا دور می‌کند. روز‌هایی که مدام خودت را گم‌ می‌کنی و تلاش می‌کنی پیدایش کنی. وقتی برای بودنت می‌جنگی، برای حضورت قدم‌ می‌گذاری. وقتی کسی نباشد که با آن بگذری، تجربه‌اش کنی. از او دورتر می‌شوی.
دور تر شدن لزوما بد نیست، فقط رد پایش می‌ماند، و تو آن روز‌ها را دلتنگ می‌شوی.
من دلم می‌خواهد، روز‌هایم را با تو شروع کنم، با تو قدم بزنم، و هر روز که نباشی، روز بعدش باید بیشتر قدم بزنیم تا دور تر نشویم.
اگر خسته‌ نیستی، یادداشتش کن، اگر دور شدی از من، همیشه میان دایره‌ی احساسم، یک خطی هست، یک مدار، که تا ابد بدورش می‌چرخی.

آدم یک وقت‌هایی میخواهد براش دعا کنند، سعی من بر این بوده که برای آزمون رانندگی نخواهم برای سلامتی ام نخواهم برای خستگی های تن نباشد. یک وقتی برام دعا کنید که به جان دادن و ندادنی اختلاف بی‌اندازد.

آدمی قدر نمی‌شناسد. همان وقت‌ها هم که در نظرش فاقد اعتبار برای خرج کردن دعاست، همان وقت‌ها هم گدای مسکین است.

هر وقتی معتبر است برای دعا کردن. هر وقتی که کسی خاطرتان آمد دعاش کنید،
خرجی ندارد.

هم‌اکنون طوی ✨

ولی دانمارکی و خیارو از بشقاب مراسماتون حذف نکنید حتی با نارنگی (''":

مثل زنبور عسل نه، مثل پروانه‌ها روی تجربه‌ها بنشینیم و برخیزیم.
تنهایی، مراقبه، خویشتن‌داری، شور، حال، عشق ... از هر کدام اندکی بچشیم.
هیچ چیز نباید زیاد وقت ما را بگیرد ...

-بخشی از نامه سهراب سپهری به دوستش نازی.

با این منطق میشه آسوده زیست، این دل ما که بندِ هر چی شد دیگه بریده نشد.
نه که نه ها... همینطور کش اومد و کش اومد و کش اومد و کش اومد.

قدر آدم‌های زندگیتون که اهل گفت‌و‌گو هستند رو بدونید.
اونایی که ازتون می‌خوان توضیح بدین چی ناراحتتون کرده و مشکل از کجاست.
اونایی که گوش می‌کنن با دقت به حرفاتون و بعد حرف میز‌نن!
به نظرم اهل گفت‌وگو‌ی سالم بودن، یه آپشنه.