همون‌جا که سعدی میگه:
ور غم دل با کسی گویم
بِه از دیوار نیست.
همون‌جا.

پاری وقتا هم همه چی دست به دست هم میدن به مهر، تا بشه آنچه که نباید.

همون وقتا هم آدم لال میشه تا بد از بدتر بشه.

قبل از اینکه نگرانی هام تبدیل به ترس شن، قبل از اینکه ترس هام قطع نخاعم کنن، قبل از اینکه هیچی دیگه نتونه خوشحالم کنه، قبل از اینکه یادم بره کی م و کجام و هدفم چی بود، نیاز دارم که یه مدت برم پی کارم و انقد نباشم که دیگه دلشوره هام اذیتم نکنن. از این لبخند ماسیده رو صورتم و دلی که تو اکثر مواقع خونه خسته شدم. از اینکه با غم بخوابم و با غصه بیدار شم خسته شدم. از یه دنیا فاصله ای که بین خودمو و آدمها احساس میکنم خسته شدم. از بهونه آوردن و توجیه کردن. از اینکه بد بیاری هامو حتی بیشتر از چیزی که هستن نشون بدم خسته شدم. از عزیزانی که عزیزن برام و نگرانمن خجالت میکشم. از کسی که من قراره یه روزی شریک زندگیش باشم. زندگی همه آدمها از یه جایی به بعد تغییر میکنه و دیگه هیچوقت اون آدم سابق نمیشن. منم کم عوض نشدم. اما خب خودم قشنگ احساس میکنم که روزگار هر روز بیشتر از قبل با ضربات مهلکش مجبورم میکنه که تسلیم شم و شکست رو بپذیرم. اما برای منی که دیگه چیزی برای از دست دادن نداره، اینجوری باختن اصلا قابل قبول نیست. شکست که هیچ، شما بگو مرگ. آدم باید مرگشم مثل مرد باشه. مهندس ناظر این ساختمون نیمه کاره خودمم که قبل از خراب شدن و فرو ریختن باید جمش کنم. باید بقیه آرزوی وقت گذروندن با من رو داشته باشن. نه اینکه من نگران از دست دادنشون باشم. نباید یادم بره که عزیزترین خودم باشم و مراقبت کنم از خودم. باید برسونمش به جایگاهی که واقعا حقشه. نه اینجایی که الانم. درد تغییر کردن قطعا کمتر از گیر کردن و در جا زدن و بلاتکلیفیه. من “فقط از خودم” انتظار دارم. فقط.

دامها بنگری ای مرغک آسوده،

آقا بعد هفتاد سال دانشگامون تازه یه گروه زده، همین الان سیصد و هشتاد نفر آنلاین اندا ولی همه دارن سوالای این ورودی جدیدا رو فقط جواب میدن... هشکی جواب منو نمیده 🥲

( عکس پروفایل خود را از عقاب تنها به پلنگی اجتماعی تغییر میدهد)

میدونید چرا وقتی آمپول میزنیم الکلی می‌کنیم اون ناحیه رو؟
چون با الکل اون سلولای رویی مست میشن و دردشون نمیاد دیگه

بیاین دعا کنیم برای انسان هایی که در کارهای مضخرف اداری کمکمون میکنن، بدون اینکه وظیفه شون بوده باشه ((((((((؛

وقتی شما خودتون هستید، خیلی رضایت‌بخش تره. رضایت من به تخمتونه؟ آی نو (:
این رضایت برای شماست نه کس دیگه ای.

مدت هاست از خودم راضی نیستم، حس ناکافی بودن؟ کی می‌دونه

دلم میخواد زبان اشاره یاد بگیرم.

آدمی کفایت نمیکند.

یک آواز نغز خواستم بفرستم اینجا... شاید صبح.

صدایش به شب نمی‌ماند. باید باهاش رقصید و بلند بلند خواند

نغز میخندی پسر، وطن خنده توست.

سوار قطار اشتباهی شدم، اما اگه منو به ایستگاه درستی ببره چی؟

بیا بیا بنشین به برم به عهد و پیمانی،

بانو مرضیه، وقتی کاور آهنگ شون خیلی خفن تره.

کاش میشد همیشه صحبت کردن دوستا رو شنوا بود،
بی که بخوان تو هم چیزی بگی.