من هنوزم منتظرم تابستون اون روی قشنگشو نشونم بده.

خب می‌خوام فعلا هیچ نگم تا هر سری میام این خوش رقصی تو چشَم باشه (؛

‏«من مرغ لاهوتی بدم، دیدی که ناسوتی شدم؟
‏دامش ندیدم، ناگهان، در وی گرفتار آمدم.
من نور پاکم ای پسر نه مشتِ خاکم مختصر،
‏آخر صدف 'من' نیستم من دُرّ شهوار آمدم.»

خب ببینید کی تابستونش تموم شده و هچ غلطی هم نکرده؟

اگه بدونید تا جایی که رفتن بهش و دیدنش و عکس گرفتن ازش در حد در اومدن عنش آرزومه، چقد فاصله ست... یه سردیس ازم بعنوان گوشادِ در حسرت خواهید ساخت.

البته که جبر شرایط هم بی تاثیر نیست،

خب بی پولی هم هست اینو درنظر بگیریم.

نه دروغ گفتم حقیقتا گوشادیم میاد.

چقدر سخته این

کاش یکی هر روز میومد کتکم میزد یکم نقاشی بکشم.

صبح خواب دیدم مامانم داره از قصد لج منو درمیاره آخرش که دعوامون شد برگشت گفت:
تو که اصن چیزی برای از دست دادن نداری.
بیدار شدم و یک ساعت تمام فک میکردم واقعا ینی چیزی برای از دست دادن ندارم؟

بعد اون وقت اگه یکی هم پیدا میشد کتکم بزنه برای انجام کارام، میگفتم بزن سگ، انجام نمیدم... من که چیزی برای از دست دادن ندارم.

آرام مبین مرا که پر تشویشم
در حیرانی از همه عالم بیشم
دارم به تو آن که باز بی من رفته است
دارم به منِ بعد تو می‌اندیشم

#محمدرضا_معلمی

مهم نیست مامانت اتاق بغلیه یا چند شهر اون‌ورتر یا کشور اصلا... وقتی نمیری بگی درد داری، اولاد غریبی تو.