نرگس می‌گفت از این چُرتای پنج دیقه‌ای که قشنگ خستگی رو هم می‌بره،
سه ساعتی که من خوابیدم: صدای تلویزیون، بعد خاموش می‌کنه خودش بازی می‌کنه صدا همه جور آلات جنگی رو در میاره، کولرو خاموش میکنن، به من زنگ میزنه که گوشیو بده مامان، بغل گوش من زنگ میزنه به یکی که آهنگ پیشوازش کربلا میخوام ابوالفضله بعد می‌ذاره رو اسپیکر، پاشدم همه رو به فش گرفتم حالام مثه وحشیا با موی باز نشستم گوشه حال تا این زندگی به آخر برسه

عینکمو پیدا نمیکنم.

اینکه گاهی آدم‌ها خودشون رو از اخبار دور نگه دارن، یا مواظب سلامت روانشون تو این روزها باشن، اصلا به این معنی نیست که به زندگی و مرگ انسان‌های دیگه اهمیت نمیدن. ما گاهی نیاز داریم ورودی‌های خبری رو ببندیم، و کمی نفس بگیریم، تا روی پا بمونیم.

صبح زنگ زدن کارت که برات صادر نشده بودو اقدام کردی براش؟ گفتم نه والا امروز میخواستم زنگ بزنم گفت نزن پیداش کردیم همراه با بسته فرهنگی میفرستیم برات منتها حساب برات باز نکردیم چرا که اتباع استی و فلان... حالا تو حسابِ پنجا تومن هم بوده لنتی خدایا چرا ما رو صدا دار میزنی؟

الان اگه اون پنجا تومنو داشتم شاید خوشال تر می‌بودم.

آقا داستانامون رو دارن چاپ میکنن، به حانی میگم چنتا نسخه بگم برا خودم بزنن؟
میگه ما که نمیخوایم

الهه‌ی ذوق کور کن ✨

از آنجا که فعالیت های گروهی از دروس آکادمیک مهمتر بودند، ما زمان زیادی را در رشته پیشاهنگان جوان و به انجام دادن خدمات مختلف می گذراندیم. وقتی کیم ایل سونگ دستور داد که زنان نباید در تابستان شلوار بپوشند،بچه‌ها در خیابان ها گشت می‌زدند و یا دقت لباس آدمها را زیر نظر می‌گرفتند. اگر زنی شلوار پوشیده بود و یا اگر کسی یادش رفته بود سنجاق‌سینه کیم ایل سونگ را روی ژاکتش بزند،ما بچه‌ها اسمش را می‌پرسیدیم و او فردایش باید به بالا دستش در محل کار جواب پس می‌داد.
به ما گفته بودند کشورمان برای شکست امپریالیست های آمریکایی باید از خارج از اسلحه بخرد و به همین علت هر روز ما را می فرستادند و برای جمع آوری آهن پاره، بطری یا هر محصول قابل بازیافت دیگری که میشد در ازایش ارز خارجی گرفت. هر کدام‌مان سهمیه گزارش داشتیم و باید همان مقدار ارائه می دادیم و از بچه‌هایی که نمی‌توانستند سهمیه شان را به حد نصاب برسانند در ملا عام انتقاد میشد. در میان ما رقابتی ایجاد شده بود برای تبدیل شدن به کسی که بتواند بیشترین گزارش را بدهد.

گریه را اگر دیدید، از او یک امان برایم بگیرید.

ای چشم خمارین، که کشد سرمه خوابت؟

من هنوزم منتظرم تابستون اون روی قشنگشو نشونم بده.

خب می‌خوام فعلا هیچ نگم تا هر سری میام این خوش رقصی تو چشَم باشه (؛

‏«من مرغ لاهوتی بدم، دیدی که ناسوتی شدم؟
‏دامش ندیدم، ناگهان، در وی گرفتار آمدم.
من نور پاکم ای پسر نه مشتِ خاکم مختصر،
‏آخر صدف 'من' نیستم من دُرّ شهوار آمدم.»

خب ببینید کی تابستونش تموم شده و هچ غلطی هم نکرده؟

اگه بدونید تا جایی که رفتن بهش و دیدنش و عکس گرفتن ازش در حد در اومدن عنش آرزومه، چقد فاصله ست... یه سردیس ازم بعنوان گوشادِ در حسرت خواهید ساخت.

البته که جبر شرایط هم بی تاثیر نیست،