گفتم: چن روزه دیگه اخبار رو دنبال نمیکنم
گفت: آره دیگه آدمی عادت می‌کنه

عادت نکردم، فقط خسته شدم... استراحت میکنم و پر انرژی برمی‌گردم برا غصه بدبختیارو خوردن.

یه دونه از این سخنران انگیزشیا نیاز دارم که هی امید بده و بگه همه چی خوب میشه تا بزنم دهنش خون بیاد.

حالا میاد میگه هیچی فقط میخواستم ببینم این لباسِ بهم میاد؟

چندیست خر مان هم خوش مزاج شده نمی‌گوزد که به گوزش بگیریم،

در دنیای موازی، من یک گورکن استم. برای همه‌ی شوق‌های مرده،

روزگار کمر به قتلمان بسته، ما تمامی نداریم.

از این پست‌های چاووشی: یک ملت غرق بیچارگی ست، کاری که از ما برنمی‌آید عجالتا دعاشان کنید.

بعد عکس منظره زیبا: دعاهاتان گرفت، دل‌هاتان پر امید باد.
#آرزو

شکر خوبم که نشد دروغ.

خوب بود الآن در شرف سفر می‌بودم...
همه چیو هم آماده کرده باشم، ولی حرکت یک ساعت دیگه باشه،
مونده باشم بخوابم یا نه.

پدر بگه: بخواب من بیدارت میکنم
و برای بار چهلم از مادر بخوام اون غذا ها رو برداره، نمی‌خورم خراب میشن.

امشب همه غم‌های عالم را خبر کن،

نمیدانم این آقایی که در اول آهنگ صحبت میکند از چه میگوید

سپیده را ولی دوست دارم

غمی که در لایه‌های تحریر هاش، زخم به جانت میزند.

شبیه دخترک سریال fleabag، کاش میشد حرفای توی دلو بلند بلند گفت بدون اینکه مخاطب بشنوه... اینجوری شاید کمتر عقده خفه کردن مردم به دلم میموند.

ضمیر ناخودآگاه من برای فرار از غم به طنز پناه می برد.

مگر اینکه زندگی سراسر یک کمدی سیاه نباشد.

سحری که گذشت، رقعه ای را از اپ مبارک دریافت کردیم... بعد از فاکینگ تایم.
پسرک از مصر بود و همان‌هایی که در بایو نوشته بود را در نامه هم نوشته که برای دوستی و آشنا شدن با فرهنگ های مختلف و بلا بلا بلا

خب اگر سالِ پار بود، اصلا جواب نامه کپی پیست شده اش را نمی‌دادم،
خب سال پار که نیست پس دل ما هم یک مکاتبه راه دور خواست... از آنها که یک عالم پرچانگی می‌کنی و میدانی دیگر جوابی نخواهی گرفت ولی همه را سند می‌کنی و خرسند از اینکه یک گوش رایگان یافتی.
اللهم اغفر بی کسان