تازه پشت بندش میتونی بگی تروخدا راستشو بگو
قول میدی به کسی نگی
قول میدی ناراحت نشی
ببین اگه ناراحت میشی که اصن نگم
اصن ولش کن مهم نیس

اوکی، آیم جاست فاکینگ توهمی

گفتم: چن روزه دیگه اخبار رو دنبال نمیکنم
گفت: آره دیگه آدمی عادت می‌کنه

عادت نکردم، فقط خسته شدم... استراحت میکنم و پر انرژی برمی‌گردم برا غصه بدبختیارو خوردن.

یه دونه از این سخنران انگیزشیا نیاز دارم که هی امید بده و بگه همه چی خوب میشه تا بزنم دهنش خون بیاد.

حالا میاد میگه هیچی فقط میخواستم ببینم این لباسِ بهم میاد؟

چندیست خر مان هم خوش مزاج شده نمی‌گوزد که به گوزش بگیریم،

در دنیای موازی، من یک گورکن استم. برای همه‌ی شوق‌های مرده،

روزگار کمر به قتلمان بسته، ما تمامی نداریم.

از این پست‌های چاووشی: یک ملت غرق بیچارگی ست، کاری که از ما برنمی‌آید عجالتا دعاشان کنید.

بعد عکس منظره زیبا: دعاهاتان گرفت، دل‌هاتان پر امید باد.
#آرزو

شکر خوبم که نشد دروغ.

خوب بود الآن در شرف سفر می‌بودم...
همه چیو هم آماده کرده باشم، ولی حرکت یک ساعت دیگه باشه،
مونده باشم بخوابم یا نه.

پدر بگه: بخواب من بیدارت میکنم
و برای بار چهلم از مادر بخوام اون غذا ها رو برداره، نمی‌خورم خراب میشن.

امشب همه غم‌های عالم را خبر کن،

نمیدانم این آقایی که در اول آهنگ صحبت میکند از چه میگوید

سپیده را ولی دوست دارم

غمی که در لایه‌های تحریر هاش، زخم به جانت میزند.

شبیه دخترک سریال fleabag، کاش میشد حرفای توی دلو بلند بلند گفت بدون اینکه مخاطب بشنوه... اینجوری شاید کمتر عقده خفه کردن مردم به دلم میموند.

ضمیر ناخودآگاه من برای فرار از غم به طنز پناه می برد.

مگر اینکه زندگی سراسر یک کمدی سیاه نباشد.