اما افسوس
تو رو خواستن
دیگه دیره
دیگه دیره !
ولی افسوس
به نخواستن
دلم آروم
نمی گیره
نمی گیره!

مگر‌ چه می‌خواهم از‌ وطن؟
جز لقمه‌ای نان و خیالی آسوده،
چه می‌خواهم؟
جز تکه‌ای آفتاب و بارانی که آهسته ببارد،
جز پنجره‌ای که رو به عشق و آزادی گشوده شود،
مگر چه خواستم از وطن که از من دریغش کردند؟
آه ای میهن‌ِ مغموم،
وطن از پا افتاده...

#شیرکو_بیکس

دیشب از هیئت برمیگشتیم، یکی بلند داد زد ریدم تو خدات... من پیاده بودم و اون سواره

آدم افراطی همه جا هست... فرقی نمیکنه تو کدوم ور قضیه باشی، مذهبی افراطی یا غیرمذهبی افراطی
ولی من از اینکه زیرم بگیره ترسیدم
فقط چون ترجیحم این بود که یه تایمی از روزم رو کاری رو بکنم که دوسش دارم و حداقل از اینکه ضرری به کسی نمیزنه مطمئن بودم.
و احتمالا دیگه نرم

مراسم رو شرکت کردم با رعایت پروتکل‌ها
همون جور که کارای اداری مو انجام میدم با رعایت پروتکل‌ها
همونجور که خونه دوستام میرم با رعایت پروتکل‌ها
همون جور که میرم بازار با رعایت پروتکل‌ها
و کاش ربطش رو به فضول هایی که این مواقع زر زدنشون میگیره بفهمم
چون همه اینایی که عروسی‌های شلوغ مسافرت های غیر ضرور و دور دور کردهای الکی میرن منم، همه‌شون منم

کلا من از هرچی خوشم بیاد پول توش نیست

+ مامان یه فیلم قشنگ دارم میبینی؟
- چیه؟ فک کنم دیدمش

- آها این بازیگرِ... این همون فلانی نیست فریبا؟
+ نه
- چرا خودشه

+ مامان تروخدا گریه نکن فیلمه الکیه
- نه تو نمی‌فهمی همینا رو از رو واقعیت میسازن

دل من کوچیکه برای این همه حادثه،
دست من کوتاهه برای این همه درد،
کاش با این الهی بمیرم ها گرهی ازت باز میشد...
افسوس از تو ای وطن، افسوس.

کار روان‌درمان‌گر فقط این است که بنشیند و تقلای بیمار و کشتی گرفتنش با خودش را تماشا کند. مشاور تنها یک مشاهده‌گر است. او هیچ قدرتی برای «درمان» بیمار ندارد و هرگاه هم بخواهد تلاشی برای درمان بیمار بکند، با سرسختی و یک‌دندگی بیمار مواجه می‌شود که جریان معالجه را کندتر می‌کند.

بیمار خودش کاملاً برای درمان خودش مجهز است و از آن جا که مشاور وظیفه‌ای از این بابت ندارد، می‌تواند بنشیند و از تماشای منظرۀ معالجۀ خود به خودی بیمار لذت ببرد.


📖 #If_You_Meet_the_Buddha_on_the_Road_Kill_Him
👤 #Sheldon_Kopp

@Library_of_Babel

گاهی وقت ها حتی معنی "دوستت دارم" را نمی‌دانم.
فقط میخواهم بگویم از اینکه کنارمی حس میکنم خوشبخت ترین فرد دنیا هستم.
میخواهم بگویم هرگز مرا رها نکن.
میخواهم بگویم بدون تو هم میتوانم زندگی کنم ولی زندگی کنار تو رنگ و بوی قشنگتری دارد.
ولی فقط میگویم دوستت دارم
همین.

از کجا معلوم حرف‌هامون رو با آدمهای درستی در میون میذاریم؟ از کجا معلوم حرف‌هامون رو واقعا از آدمهای نادرستی پنهون میکنیم؟ اگه درستش برعکس تصور ما باشه چی؟ سکوت کردن بیشتر به نفعمونه یا حرف زدن؟ پشیمونی سکوت کردن بیشتره یا ندامت حرف زدن؟

جیمز هالیس میگه "زندگیمون با تمام عوامل محدود کننده ش به عهده ماست "
چقدر درست واقعا

وطن خاکت شوم
سوگوار تو ام وطن و سوگوار را تسلایی نیست. هی آمدم حرفی بزنم هی آمدم ناله ای کنم... ولی زجه، کجا ناله میشود؟ خواستم قوی باشم، خواستم تسلایی بر داغ‌هایتان... من قوی نبودم، من زود شکستم، آنجا که دانه دانه شهرها را از دست می‌دادیم... من همانجا شکستم. من تمام شدم... دیگر وطنی برایم نماند. دیگر دلتنگ خاک ندیده‌ات چطور شوم؟ رویای یک بار گشتن در سرک‌های کابل، یک بار نماز خواندن در سخی، یک بار به بند امیر رفتن... همه‌شان در من فرو ریختند. خونِ جگر است که از دهان ما شنیده میشود ولی زجه کجا ناله می‌شود؟
حتی در دهان هم راست نمی‌آید که شهری سقوط کند. شهر فقط یک شهر نیست. بمیرم برایتان ای عزیزکان مظلوم.
من حتی برای تان یک هشتگ هم نزدم. تحقیر تا کجا؟ مگر کور باشیم اینها را نبینیم. آنکه دیدنی باشد همه را میبیند. هشتگ؟
هجوم‌شان به شهرهامان، خانه‌هامان تماما وحشت است. زدند کشتند آتش راه انداختند، قرار و آرام یک ملت را شکستند و به شادیانه توحش‌شان، نفیر پیروزی زدند... در دفترخانه‌ها اتن کردند. من از اتن میترسم. با تو چه خواهند کرد؟
من اینجا نفس کشیدم و اندوه خوردم. شما قوی هستید که در تلاش برای آزادی تان جنگیدید، کسی اگر به قدر یک دم و بازدم هم در این تکه از دنیا دوام آورده باشد، شمایید. شمایید مردم قوی دل افغانم.
نفس من؟ از جای گرم بلند میشود ولی
ولی کاش آخرین امیدهامان هم ناامید نشود.

به خاطر خنده دخترکان و پسرکان مان.
به خاطر امید مادران و پدران مان، زنده بمان وطن❤️

چطور میشود این همه آدم یکجا، چنین شور بخت و سیاه قسمت؟

یک بغل محض زار زدن.