نمی‌دانم جادوی این رنگ‌هاست یا آرامشی که از حضورت به جان این قاب نشسته؛ هرچه هست، چیزی فراتر از زیبایی در آن پنهان است...

میان شاخه‌های سبز و لیموهای آفتاب‌خورده، با آن نگاه آرام و لبخند دلنشینت، شبیه رؤیایی شیرین شده‌ای. انگار طبیعت تمام لطافتش را یک‌جا جمع کرده تا این لحظه را بیافریند.

بعضی حضورها درست مثل عطر لیمو در هوای یک باغ‌اند؛ آرام، دلنشین و فراموش‌نشدنی... 🍋🪼

شگفتا از این سرشتِ غریبِ هستی که هرچه را به جان عزیزتر می‌دارد به دستِ ناپایداری می‌سپارد، گویی در طالعِ هر شکوفه اندوهِ پرپر شدن نهفته است و در نهادِ هر طلوع حسرتِ غروب. هیچ چیز به تمامی از آنِ هیچ‌کس نیست نه آنچه به آغوش می‌کشد، نه آنچه به دیده می‌سپارد و نه حتی آنچه در خلوتِ خاطر جاودانه‌اش می‌پندارد.
در پسِ پرده‌های نادیدنیِ وجود حکایتی دیگر جاری‌ست؛ حکایتی که واژگان از بیانش قاصرند و خاموشی از نگاه‌داشتنش ناتوان. آنجا که خاطره جامه‌ی رؤیا بر تن می‌کند و رؤیا در هیئتِ حسرت از خواب برمی‌خیزد، مرزِ بودن و نبودن چنان باریک می‌شود که دیگر هیچ یقینی را پناهی نمی‌توان یافت. چه بسیار نام‌ها که از دفترِ زبان محو می‌شوند اما پژواکشان تا دورترین زوایای جان امتداد می‌یابد،چه بسیار لحظه‌ها که در گذرِ زمان ناپدید می‌شوند اما از قلمروِ ابدیتِ خاطر بیرون نمی‌روند.
گاه گمان می‌رود که فراموشی موهبتی‌ست برای رهایی.
حال آنکه چه بسا فراموشی خود صورتی دیگر از تبعید باشد تبعید از آنچه روزگاری مألوف بوده، از آنچه روزی بی‌هیچ بیم و تردیدی در جان مأوا داشته و اکنون جز شبحی از آن در آینه‌ی ادراک باقی نیست. و این‌گونه است که غربت نه در فاصله‌ی میان دو سرزمین که در فاصله‌ی میان دو خویشتن ریشه می‌دواند، میان آنچه بوده‌ایم و آنچه بی‌آنکه دریابیم از ما ساخته‌اند.
با این همه در ژرفای این تیرگیِ بی‌کران رازی ازلی نهفته است رازی که هیچ زبانی را یارای گشودنش نیست. شاید تمامی این ناآرامی‌ها تمنّای بازگشت به لحظه‌ای‌ست که هنوز چیزی از دست نرفته بود، لحظه‌ای که جهان پیش از آنکه به هیئتِ فقدان درآید در تمامیتِ خویش نفس می‌کشید.
و چه دیر درمی‌یابیم که برخی غیبت‌ها پایان نمی‌پذیرند تنها چنان در تار و پودِ هستی تنیده می‌شوند که دیگر نمی‌توان دانست کدام بخش از وجود حقیقتِ ماست و کدام یادگارِ چیزی‌ست که دیگر نیست.