شاید فردا رو نبینیم اما فراموش نخواهیم شد

اینقدر امروزمون تاریکه که تنها امیدمون رسیدن فرداست. اما وقتی فردا رو ببینیم باز منتظر فردا و فرداهای دیگریم.
در پی سراب فردا و فرداهای دیگر آواره شدیم تا جایی که در آرزوی فردای بهتری که هیچوقت نخواهد آمد، شیشه عمرمان خالی شود و مثل مردمان تاریخ به تاریخ بپیوندیم...

.

این ویدیو رو حتما ببینید

دست به هرجای این زندگی میزنی، میبینی که اینقدر اوضاع نابسامانه که نمیشه اصلا سروقتش بری. همش هم برمیگرده به شرایط مزخرف اقتصادی. البته جدیدا جنگ هم اضافه شده. قبلنا میگفتن اگه این و این و این نداریم در عوض امنیت داریم، الان همونا رو نداریم که هیچ، چیزای دیگه هم بهش اضافه شده، امنیت هم که نگم...
هیچوقت امنیت نداشتیم. قبلا نداشتنش فقط از داخلی بوده، الان خارجی هم شده.
فقط زنده ایم و نفس میکشیم اما زندگی نه

یه روزی میرسه که دیگه مثل روز قبلش و روزهای قبل نیست، از اون روز زندگی تغییر میکنه. دیگه نه اون آدم سابقی، نه تفکرت مثل دیروزه نه چیزهایی که تا دیروز مهم بودن، برات مهمه. دیگه برات مهم نیست دوستات کمن اصلا مهم نیست دوستی داری یا نه. به گذشته خودت میخندی. دیگه آرزوهای عجیب و غریب نداری.
بهش میگن ثبات، اما اسمش ثبات نیست، اسمش پذیرشه. پذیرش اینکه یه عمر برای محالات دست و پا زدی و الان به خودت اومدی و میبینی دیگه فرصتی نداری...

«چه کسی جز آینه وفادار می‌مانَد؛ حتی وقتی از دیدنمان خسته‌ایم؟»

یک قسمتی از انسان وجود داره که کسی هیچوقت نمیبینه و قرار نیست ببینه، اون خود واقعیه.
فقط ظاهری از این وجود رو دیگران شاید ببینن. اما کی میدونه توی وجود واقعیت چی میگذره؟ این پرده و نقاب باید کنار بره تا ببینن دیگه خنده و لبخندی وجود نداره.

زندگی ها به کجا داره میره؟؟