BELLS

𝑓𝑜𝑟 𝑑𝑒𝑎𝑟:@daughterfromhell

«بی‌داد» ساخته سهیل بیرقی، داستان «ستی» دختر جوانی از نسل Z تهرانه که عاشق خوندنه و می‌خواد صدای خودش رو آزادانه به گوش بقیه برسونه.
اما در شرایطی که خواندن زنان در فضای عمومی ممنوعه، همین علاقه ساده تبدیل به یک دردسر جدی می‌شه.
ستی تصمیم می‌گیره به جای کنار اومدن با این محدودیت، آوازش رو توی خیابون بخونه.
اجراهای خیابونی اون کم‌کم دیده می‌شه و آدم‌های دیگه‌ای هم باهاش همراه می‌شن.
فیلم فقط درباره یک خواننده نیست؛ درباره نسلیه که خیلی از چیزهایی رو که نسل‌های قبل پذیرفته بودن، دیگه نمی‌پذیره.
موسیقی توی «بی‌داد» فقط برای قشنگ‌تر کردن فیلم نیست و بخش مهمی از هویت ستی و روایت داستانه.
صدای پرستو احمدی هم در آوازهای فیلم استفاده شده و همین موضوع به فضای موسیقایی فیلم اهمیت بیشتری داده.
امیر جدیدی و لیلی رشیدی هم در کنار سروین ضابطیان از بازیگران اصلی فیلم هستن.
«بی‌داد» به شکل مستقل و خارج از چارچوب معمول سینمای رسمی ساخته شد و همین مسئله خودش بخشی از حواشی فیلم شد.
در نهایت، فیلم بیشتر از اینکه فقط قصه یک دختر خواننده باشه، درباره صداییه که ستی نمی‌خواد به خاطر محدودیت‌ها ازش دست بکشه.