- اگر
امروز
فرو
ریخته‌ایم
بیمی
نیست؛
به مثالِ
گلِ
پیچک
به
فلک
خواهیم
رفت!🌱

@Daseinpsy

اگر به‌علل درگیری‌های خانوادگی در ایران و رشد بی‌رویه طلاق که آمار آن در بعضی از نقاط‌کشور از مرز یک سوم ازدواج‌ها نیز گذشته است، نگاهی منصفانه بندازیم، خواهیم دید که بخش عمده‌ای از آنها علاوه بر سوءمدیریت اجتماعی و مشکلات اقتصادی ، ريشه در تقابل فرهنگ ما با فرهنگ‌هایی دارد که ناگزیر از تعامل با آنها هستیم.زن ایرانی متأثر از آزادی‌های موجود در غرب خواهان همان استقلال و آزادی‌ها به‌علاوه امتیازاتی است که فرهنگ اسلامی ما برای زن قائل شده و او را از تلاش برای تأمین زندگی خانواده معاف کرده است. در حالی که زوج او نیز در شرایط فعلی زندگی حداقل برای خانواده‌های تازه تأسیس يافته درمانده از تأمین هزینه خواهان مشارکت فعال همسرش در تأمین هزینه‌های زندگی به‌علاوه تمکین مورد نظر فرهنگ اسلامی و ایرانی از اوست. بنابراین به‌نظر می‌رسد که این ملقمه‌ی درهم نیمی از غرب و نیمی از شرق و تعارض موجود در آن آغاز درگیری زوج‌ها در ایران فعلی است. زوج‌ها در خانواده‌های غربی از مسئولیت و اختیاراتی همسان برخوردارند. همپای هم کار می‌کنند درتمام مسئولیت‌های خانوادگی» از قبیل تأمین مسکن و رفاء و آموزش و نگهداری فرزندان به‌طور مساوی احساس مسئولیت می‌کنند و در مقابل از اختیارات یکسان نیز برخوردارند. در حالی که اين ویژگی‌ها با آنچه در کشور ما مرسوم است و ريشه در مذهب و سنت ما دارد؛ کاملاً متفاوت است.
حال اگر عدم تفاهم و نبود نشاط در جامعه ایران را نیز که حاصل تنش‌های اجتماعی موجود است بر آنچه گفته شد بیافزاییم و آن را با آرامش نسبی حاکم بر جوامع غربی مقایسه کنیم خواهیم دید که بسیاری از نابسامانی‌های خانوادگی در ایران متأثر از عواملی بیرون از خانواده است که نقش آنها در تشدید درگیری‌ها و نابسامانی‌ها کمتر از وجود اختلال‌های شخصیتی نیست. خیلی وقت ها با خود می‌اندیشم که ما بیشتر از روانشناس بالینی و روانپزشک ، به روانشناس فرهنگی نیاز داریم تا مرهمی هرچند موقتی برای این زخم عفونت گرفته بیابد🤒
@Daseinpsy

ما اغلب تلاش می‌کنیم گذشته‌مان را فراموش کنیم، روایت‌هایی که دردناک یا پیچیده بوده‌اند را نادیده بگیریم. اما حقیقت این است که آن‌ها ما را رها نمی‌کنند.

دیدن گذشته به معنای تسلیم شدن در برابر آن نیست؛ بلکه به معنای پذیرش و پردازش آن است.

تا زمانی که نخواهیم با گذشته‌مان روبه‌رو شویم، نمی‌توانیم آزادانه در لحظه زندگی کنیم.

@Daseinpsy

رابطهٔ واقعیِ ماندگار، رابطهٔ بدون تَنِش نیست، بلکه رابطه‌ای‌ست که هر دو طرف تنش‌ها و اختلافات را می‌بینند و بدون انکار و سرپوش، برای برطرف شدنش هم‌پیمان می‌شوند.



@Daseinpsy

«تاثیر نگاه و کلام والدین»
مصاحبه با دونالد مک‌ نیکول ساترلند، بازیگر معروف کانادایی

🔻بینش‌هایی از صفحه یک خانواده‌درمانگر (جان گاتمن) برای پدرومادرها:

🔰بدانید که کودکان، کودکانه رفتار خواهند کرد.
🔰با احترام مرزگذاری کنید، نه با انتقاد.
🔰خلق و خو و شخصیت فرزند خود را بشناسید.
🔰یاد بگیرید چه زمانی صحبت کنید و چه زمانی گوش کنید.
🔰 فارغ از فرزندتان، برای خود هویتی تشکیل دهید (هویتی مستقل از فرزند خود بسازید).

‌تیکه ‌کتاب سه‌شنبه‌ها‌با‌موری از ‌میچ ‌آلبوم

‌ما برای چیزهای اشتباه ارزش قائلیم!
و همین باعث می‌شود:
تمام زندگی‌مان سر و ته شود! درباره این باید خیلی فکر کنیم...
‌
@Daseinpsy ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

اگه تورو رد کردن، بپذیر.
اگه تورو دوست ندارن، رها کن.
اگه کسی یا چیزی رو به تو ترجیح می‌دن، ازشون بگذر.
همه کسایی که بهشون اعتماد داری و دوستشون داری، وفادار نیستن.
از دست دادن آدمایی که نمی‌خوان تو زندگیم باشن، برام اهمیتی نداره. من کسایی رو از دست دادم که تمام دنیام بودن، ولی با این وجود هنوز حالم خوبه.
برای موندن کسی التماس نکن. کسی که برای تو باشه تا ابد موندنیه.
تو شاید نتونی تمام موقعیت‌ها و عواقبشونو کنترل کنی، اما می‌تونی رفتار خودت و طرز پاسخ بهش رو در مقابلشون کنترل کنی.
همیشه خوش باش که :

خوش باش که هر که راز داند
داند که خوشی خوشی کشاند

شیرین چو شکر تو باش شاکر
شاکر هر دم شکر ستاند

مولانا 🌱

وظیفه‌ی تو نیست که برای همه، همه چیز باشی !
برای دیگران یه چیز باش و برای خودت همه چیز هیچ وقت خودت رو برای پیدا کردن دیگران از دست نده خودت باش...🕊

@Daseinpsy

"هرچی بیشتر چیزهای غلط زندگیت رو تحمل کنی، رسیدن به چیزهای درستِ زندگیت رو بیشتر به تاخیر میندازی"

@Daseinpsy

صدای سوختن چوب
و بارشِ بارون..

وقتی نمی‌دانی که به کجا می‌روی، هر راهی خسته‌ات می‌کند.

@Daseinpsy

ما از آینده نمی‌ترسیم؛ از این می‌ترسیم که آینده شبیه همین امروز باشد!

@Daseinpsy

قهوه‌اش را تمام کرد و گفت:
"چطور انقدر خوب دیگران را دلداری می‌دهی؟"
خندیدم و گفتم حرفایی را میزنم که
دوست داشتم دیگران به من بگویند.

"درمانگر انسان‌گرا"
@Daseinpsy

شاید مشکل اصلی دربارۀ اینکه دیگران چه فکری در مورد تو می‌کنند همین باشد: تو را در مسیری مشخص قرار می‌دهند. مسیری که تو آن را انتخاب نکرده‌ای و همان‌جا مدت‌ها تو را نگه می‌دارند. شاید چنین چیزی مانع از این شود که مسیر دیگری را انتخاب کنی یا حتی دربارۀ مسیر دیگری، بیندیشی چون آنچه به‌حساب دیگران از دست می‌دهی، می‌تواند خیلی برایت گران تمام شود
"میشل اوباما"
@Daseinpsy

⬛️ وقتی معمارِ پناهگاه، خودش بی‌پناه می‌ماند

دیروز، سکوتِ سنگینی روی شانه‌های روان‌درمانی جهان نشست.
ویکتور یالوم، که نامش برای هزاران درمانگر، تداعی‌کننده‌ی امنیتِ اتاقِ درمان بود، در ۶۶ سالگی، آرام و بی‌صدا، پشتِ درِ اتاقِ خودش را برای همیشه بست.

نه، این روایتِ یک شکست نیست. این روایتِ صادقانه‌ترین هشدارِ وجودی به همه‌ی ماست:
«مراقب باش؛ حرفه‌ات، سپری در برابر زخم‌های خودت نیست.»

سی سال، او به هزاران نفر یاد داد چطور با تاریکی‌هایشان دست‌وپنجه نرم کنند. از کلینیک‌های سان‌فرانسیسکو تا کارگاه‌های پرشورِ روان‌شناسانِ چینی، ردِ پایش، پلِ اتصالی بود میانِ تئوری و دردِ واقعی. اما انگار، هیچ‌کس به او نگفته بود که «نجات‌دهنده» هم روزی به نجات‌دهنده‌ای نیاز دارد.

اینجا، پارادوکسی تلخ نهفته است:
هرچه بیشتر با عمقِ رنجِ دیگران گره می‌خوری، احتمالِ گم‌کردنِ مرزِ خودت بیشتر می‌شود. ویکتور، درست مثلِ پدرش اروین، تمام عمرش را صرفِ «معنا» کرد؛ اما شاید، در خلوتِ آخرین شب‌هایش، معنا آنقدر لیز شده بود که حتی دستانِ ماهرِ یک درمانگرِ هم‌رده، نتوانست آن را بگیرد.

نامِ کانالم را «دازاین» گذاشتم؛ یعنی «حضورِ آگاهانه در لحظه». اما ویکتور به ما یادآوری می‌کند که «حضور» گاهی چنان سنگین می‌شود که «رفتن» را به مثابه‌ی یک رهایی، جلوه‌گر می‌کند.
یک نقل‌قول از خودِ اروین یالوم (پدرش) هست که میگه:
«ما نمی‌توانیم از مرگ فرار کنیم، اما می‌توانیم با پذیرشِ آن، زندگی را عمیق‌تر بچشیم.»

شاید بزرگ‌ترین درسی که این تراژدی برای ما دارد، این باشد که:
«روان‌درمانگر بودن، به معنای مصونیت از سقوط نیست؛ بلکه یعنی بلد بودنِ دوباره برخاستن، آن هم با کمکِ دیگری.»

بیایید امروز، به احترامِ ویکتور، این تابویِ خاموش را بشکنیم که:
«هیچ‌کس آنقدر قوی نیست که به اتاقِ درمانِ دیگری نیاز نداشته باشد.»

اگر این روزها، بارِ سنگینی روی دوشِ خودتان حس می‌کنید، لطفاً به خودتان دروغ نگویید. بهترین درمانگرانِ دنیا، کسانی‌اند که بلدند روی صندلیِ مقابل بنشینند و بگویند: «من هم نیاز دارم شنیده شوم.»

روحت شاد، ویکتور؛ امیدوارم حالا در جایی باشی که سنگینیِ «بودن» دیگر آزارت ندهد. 💔
@Daseinpsy

سه واکنش متفاوتِ ما آدما به سختی های زندگی

واکنش شما به سختی‌های زندگی‌تون کدومه؟
طبق مطالعات روانشناسی ما آدما وقتی با رنج و مشکل روبه‌رو می‌شیم، سه واکنش اصلی داریم. افسردگی، تقلاء، پذیرش.
توی ویدیو به شکل نمادین نحوه ی «بیرون اومدن از تخت خواب» رو در سه واکنش به ما نشون میده!

تقلا یا مقاومت(Struggle): این مرحله یعنی ما هنوز نمی‌خوایم قبول کنیم که درد بخشی از زندگیه! می‌جنگیم، فشار میاریم، تلاش می‌کنیم همه چیزو کنترل کنیم. این می‌تونه مفید باشه چون باعث پیشرفت و تغییر میشه، اما اگه بیش از حد طول بکشه، انرژی ما رو میکشه و اضطراب ایجاد می‌کنه.

افسردگی(Depression): این وقتی اتفاق میفته که حس می‌کنیم هیچ کاری از دستمون بر نمیاد. دل‌مون گرفته، انرژی نداریم، انگار دنیا ایستاده و ما گیر کردیم. این مرحله کاملا طبیعیه، ولی اگه زیاد بموونه، می‌تونه جلوی رشد و حرکت ما رو بگیره.

پذیرش(Acceptance): جاییه که یاد می‌گیریم درد و مشکل رو نه به عنوان دشمن، بلکه به عنوان بخشی از مسیر زندگی ببینیم. پذیرش یعنی می‌فهمیم که می‌تونیم با آرامش و آگاهی با شرایط روبه‌رو بشیم، بدون اینکه خودمون یا دیگران رو سرزنش کنیم. این مرحله نشونه رشد روانی و ذهنی ماست و به ما آزادی و آرامش میده.

پس اگه الان تو مرحله افسردگی یا تقلا هستی، بدون که این طبیعیه و گاهی اوقات دست ما نیست که چه واکنشی رو داشته باشیم. مهم اینه که قدم به قدم یاد بگیریم که رنج رو ببینیم، تجربه کنیم، و در نهایت بپذیریم و ازش عبور کنیم.