چجوری به دوستم که تازه مهاجرت کرده و پیج مهاجرتی زده بگم هکسره رو درست بنویس پدصگ تو هنوز ایرانی‌ای.

05:02
Hands full of heats
Heart full of stones
@darknessist

از سکوتت پیداست که پر از فریادی.
@darknessist

چه آهنگ غمگینی خوندی مرد ترک برداشتیم بخدا

یه جوری شکستم که شاید دیگه
تا فردا همین تیکه ها غرق شه
منم ناخدایی که رو عرشه‌ی
خود کشتی میمونه تا غرق شه
@darknessist

در جواب دایرکت بعضی از دوستان که به پست امروز انتقاد کرده بودن و می‌گفتن وقتی دلار این‌همه گرون شده و مردم درگیر جنگ و گرونی و هزار تا مشکلن ورزش کردن دیگه چه معنی‌ای داره؟ مگه همه تو شرایط مرفه زندگی می‌کنن؟

ببینید رفقای من اول از همه هیچ‌کس نگفته چون شرایط سخته، پس مردم حق ندارن ناراحت باشن یا مشکلات اقتصادی و اجتماعی رو نبینن. اتفاقاً دقیقاً برعکسه ! منم مثل خیلی‌های دیگه دارم همین شرایط رو زندگی می‌کنم و می‌فهمم فشار زندگی یعنی چی. من نگفتم ورزش کن تا دلار ارزون بشه! نگفتم ورزش کن تا اجاره‌ خونه پرداخت بشه یا جنگ تموم بشه یا یا یا…

گفتم وقتی بخش بزرگی از زندگی‌مون از کنترل ما خارجه حداقل اون چیزهایی که هنوز یه ذره اختیارش دست خودمونه کامل ول نکنیم. ورزش شاید نتونه اقتصاد رو درست کنه ولی می‌تونه بدن و ذهنی رو که قراره با همین شرایط بجنگه یه مقدار قوی‌تر نگه داره. اگه قرار باشه با هر گرونی، هر بحران، هر فشار و هر اتفاقی، اول خوابمون رو خراب کنیم، بعد تغذیه‌مون رو ول کنیم، بعد ورزش رو کنار بذاریم و آخرشم سلامت روانمون رو ببازیم، خب داریم دقیقاً چی رو به مشکلاتمون تقدیم می‌کنیم؟ من نگفتم مشکلاتتون رو نادیده بگیرید گفتم اجازه ندید مشکلات خودتون رو هم ازتون بگیرن. ورزش برای من فرار از واقعیت نیست برادر یه جور آماده موندنه برای مواجه شدن با واقعیته و اتفاقاً اگه کسی پول باشگاه نداره، لازم نیست باشگاه بره پیاده‌روی، دویدن، شنا، حرکات با وزن بدن، چندتا حرکت ساده توی خونه… ورزش الزاماً پولدار بودن نمی‌خواد. پس بحث مرفه بودن نیست بحث اینه که سخت بودن شرایط رو بپذیریم ولی تسلیم شدن در برابرش رو تبدیل به سبک زندگی نکنیم همین.

مخلص همگی•مَغز‌سَبزّ

این چند وقت خیلی از دخترها از آهنگ I’m Just a Girl برای ویدئوهایی استفاده می‌کنن که توش کارهایی مثل رانندگی بد، تصمیم‌های احمقانه، بی‌مسئولیتی، حسادت یا رفتارهای مسخره رو به «دختر بودن» ربط میدن و با یه لحن بامزه می‌گن «خب من فقط یه دخترم»
ولی چیزی که شاید اولش فقط یه شوخی به نظر بیاد، وقتی مدام تکرار بشه یه پیام خیلی آشناتر پشتش داره؛ اینکه دختر بودن یعنی ناتوان بودن، بی‌دست‌وپا بودن، احمق بودن یا اینکه نباید از یک زن انتظار رفتار منطقی و مسئولانه داشت
جالب اینجاست که خود آهنگ هم اصلاً قرار نبوده تبدیل به سرود «دخترا همینن دیگه» بشه، برعکس، I’m Just a Girl از همون اول درباره‌ی محدودیت‌ها و انتظارات زن‌ستیزانه‌ایه که به زن‌ها تحمیل میشه و با لحنی کنایه‌آمیز میگه چطور فقط به خاطر زن بودن، دنیا تو رو ضعیف‌تر، ترسیده‌تر و محدودتر می‌بینه
برای همین وقتی ازش استفاده می‌کنیم تا رفتارهای احمقانه یا ناتوانی رو ذاتاً به زن بودن نسبت بدیم، عملاً داریم همون کلیشه‌ای رو بازتولید می‌کنیم که آهنگ داشت مسخره‌ش می‌کرد
قرار نیست یعنی «من دخترم پس نمی‌فهمم»؛ قرار بود کنایه‌ای باشه به دنیایی که زن بودن رو بهانه‌ای برای محدود کردن زن‌ها می‌دونه
پس اگه یه دختر از این صدا برای شوخی با خودش استفاده کنه، لزوماً مسئله‌ای نیست، ولی وقتی کل ترند تبدیل میشه به اینکه «دخترها ذاتاً احمق، ضعیف، حسود یا ناتوانن»، دیگه اسمش شوخی با خود نیست؛ داریم همون کلیشه‌ی زن‌ستیزانه رو با یه آهنگ معروف قشنگ و قابل‌اشتراک‌گذاری می‌کنیم

استمرار داشتن توی عادت‌ها و رشد آدم خیلی مهمه، ولی یه چیزی رو گاهی فراموش می‌کنیم: ما همیشه توی یه فصل از زندگی‌مون نیستیم.

شاید یه فصل یا یه دوره ، ورزش و سالم‌خوردن اولویت‌مونه. یه فصل دیگه، درس‌خوندن پررنگ‌تر می‌شه و ورزش و روابط کمی عقب‌تر می‌ره. یه وقت‌هایی هم نیاز داریم بیشترین زمان ممکن رو برای کار و حرفه مون اختصاص بدیم.

برای همین، به نظرم استمرار به انعطاف‌پذیری هم نیاز داره.

باید ببینیم با وقت و انرژی و شرایطی که الان داریم، چطور می‌تونیم ادامه بدیم؛ حتی اگه شکل ادامه‌دادنمون با قبل فرق کنه.

اگه یه زمانی هفته‌ای چهار روز باشگاه می‌رفتم و الان به خاطر مشغله‌هام نمی‌تونم، قرار نیست نتیجه بگیرم که آدم بی‌اراده‌ای شدم یا ارزشم کمتر شده. شرایط زندگی‌م عوض شده و طبیعیه که برنامه‌م هم نیاز به تغییر داشته باشه.

به نظرم باید هر فصل زندگی‌مون رو با شرایط همون فصل بسنجیم؛ نه با فصل‌های قبلی که وقت و توان و دغدغه‌های دیگه‌ای داشتیم، و قطعا نه با زندگی یه آدم دیگه.

.

بلالیم 🤍
#سنتور

صدف میگه «زندگی مثل یه ساحله؛ یسریا بالا نشستن و دارن آفتاب میگیرن و یسریا ماهی‌ان، زیر آبن. این دو دسته هیچوقت درکی از هم ندارن، فقط میتونن توی دایره افراد زندگی هم نباشن».

بعد از این اپیزود از پادکست آدمیزاد دیگه هیچوقت آدم سابق نمیشم.
لینک

شاید تنها پناهِ دلش، همین سنتور بود؛
تنها چیزی که می‌توانست سکوتش را بفهمد و دردهای نگفته‌اش را به نغمه بدل کند.

تمرین لیسنینگ آلمانی اینجوریه که از یجا به بعد فقط صدای اخ و تف میشنوی.

هربار تصمیم میگیرم زندگیمو جمع و جور کنم جنگ میشه، سیل میاد، از آسمون سنگ میباره، آخرالزمان میشه اصلا.

وقتی این پادکست‌ رو گوش داده بودم تازه متوجه شدم که یه دوره ای وجود داره به اسم پیش‌ از منوپاز (Perimenopause) که چند سال (حتی تا ده سال) قبل از منوپاز شروع میشه و ممکنه علائمی مثل بی‌نظمی قاعدگی، گرگرفتگی، و نوسانات خلقی داشته باشه.
و اینکه تو قبل این دوره یه سبک زندگی کم استرس و سالم داشته باشی خیلیییی کمک میکنه که این مرحله رو با تنش کمتر سپری کنی.

در پی یک اقدام ناگهانی تصمیم گرفتم زبان گوشیمو به آلمانی تغییر بدم. الان درمقابل گوشیم با یک پیرمرد ۸۰ ساله هیچ فرقی ندارم.

هیچوقت خانواده‌م رو از بابت متولد کردنم نمیبخشم.