در تنهایی سپیده‌دم کسی‌ست
که می‌آویزمش از ماه
با حجمی از اندوه و
دستی از جانبِ آب
تا قطره‌قطره ببارد از چشمِ آسمان
بر خواب ستاره‌یی که غم‌گین است.

پیش از آن‌که بپوسم
از رودخانه می‌گذرم
و با صدایی که بوی تو دارد
می‌خوانم آن پرنده را
که می‌دود در زخم
تا مرگ را شرم‌گین کند.

دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسویِ تو بود
تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود

حافظ