*چارلی چاپلین ۸۸ سال زندگی کرد و ۴ جمله‌ی ارزشمند برای ما به یادگار گذاشت:*
*۱. هیچ چیز در این دنیا همیشگی نیست؛ حتی مشکلات ما‌.*
*۲. من عاشق قدم زدن زیر بارون هستم، چون هیچکس نمیتونه اشکام رو ببینه‌‌‌.*
*۳. بیهوده ترین روز زندگی، روزیه که بدون خنده سپری کنیم.*
*۴. شش پزشک برتر دنیا اینها هستند: خورشید، استراحت، ورزش، رژیم غذایی، عزت نفس و دوستان.* (در تمام مراحل زندگی به اینها اهمیت بده و از داشتن یک زندگی سالم لذت ببر‌)

اریک فروم در کتاب "داشتن یا بودن" توضیح می‌دهد که:

ما آدم‌ها به جای آنکه زندگی کنیم و باشیم، فقط در حال جمع کردن و "داشتن" هستیم.
ما به پدیده‌ها به چشم مایملک نگاه می‌کنیم و به آنها چنگ می‌زنیم تا پیش خودمان نگه داریم.

ما به جای آنکه دنبال دانستن (ادراک وجودین) باشیم، دنبال جمع کردنِ اطلاعات (فهم ذهنی) هستیم.

به جای آنکه از پول لذت ببریم،
دنبال ذخیره کردن برای آینده هستیم.

به جای آنکه به بچه‌هایمان فرصت حضور و زندگی کردن بدهیم، سعی می‌کنیم مثل یک دارایی آنها را در کنترل داشته باشیم تا آنطور که ما می‌خواهیم زندگی کنند و به آنچه ما باور داریم، ایمان بیاورند.

به جای آنکه از لحظه‌ای که در آن هستیم لذت ببریم، سعی می‌کنیم با عکس گرفتن، آن لحظه و خاطره را همیشگی و تصاحب کنیم.
دوست داریم همیشه جوان بمانیم و سالم، دوست داریم وسایلی که به ما مربوط است، نو و سالم باقی بمانند. در همه این‌ها ما دنبال "ثبات" و "قرار" هستیم، و از این بابت متحمل اضطراب و رنج می‌شویم.

در حالی‌که در دنیا هیچ چیز ثبات و قرار ندارد، هیچ چیزی "همانطوری که هست باقی نمی‌ماند" و این قانونی است که ما مدام آن را از یاد می‌بریم. اگر شهامت داشته باشیم و این قانون را بپذیریم که دنیا بی‌ثبات است و هیچ چیز پایدار نیست، به آرامش بزرگی می‌رسیم.

*در دنیایی زندگی می‌کنیم* که مدام به خود می‌گویند چرا به‌موقع دلار، سکه یا ملک نخریدیم و چرا بلد نبودیم از نوسان قیمت‌ها سود بگیریم.
اما واقعیت این است که *ما بی‌عقل نبودیم، فقط نمی‌خواستیم زندگی‌مان را به یک تالار معاملات دائمی تبدیل کنیم* . ما قرار نبود کاسب‌کار بزرگ شویم؛ نه لذت آن را می‌فهمیدیم و نه برایش تربیت شده بودیم.
*هیجان ما در کتاب و طبیعت و هنر و فرهنگ بود، نه بالا و پایین شدن قیمت دلار و ماشین* *و* *مسکن* . *ما یک زندگی معمولی می‌خواستیم* ؛ *ساده، روشن و در اندازه خودمان.*

پس خودمان را سرزنش نکنیم ؛ این دقیقاً همان چیزی است که مقصران اصلی می‌خواهند. می‌خواهند باور کنیم مشکل از ندانستن ما بوده، نه از ساختاری که ارزش‌ها را وارونه کرده است.

ما با تحصیلات، تخصص و *سال‌ها تلاش صادقانه جلو رفتیم.* *با امید زندگی کردیم و با وجدان کار کردیم.*
اگر نتیجه‌اش آن چیزی نشد که حق‌مان بود، ایراد از ما نبود؛ *ایراد از سیستمی بود که سخت‌کوشی و صداقت را کم‌ارزش کرد و زمینِ بازی را به نفع سوداگران چید* .

*ما درست بودیم. ما شرافتمند ماندیم. و همین، ارزشمندترین سرمایه ماست...*

جذابترین ویژگی‌ای که ینفر میتونه داشته باشه اینه که کارایی برات بکنه که برا بقیه نمیکنه،
عجیب غریب حس خوبی میگیره آدم...

@madmazel1376
دست سازه های زیبای من😇☺️🩷

آنان که بر زندگی و انسانیت تاختند، روزی بر هنر هم خواهند تاخت. آ
حرمت قلم نگه دارید.

چند جمله از مقدمه کتاب" عقلانیت وتوسعه یافتگی" دکتر محمود سریع القلم در ارتباط به مطلب حضرتعالی ضمیمه میکنم .باشد که بیشتر به مفهموم توسعه بیندیشیم.

*دنیا افق های خود را پیدا کرده است ما هنوز در نزاع های فکری وسیاسی خود غوطه وریم.

*از گذشته نمی آموزیم.

* خیلی فکر نمیکنیم.

* سامان واستقلال را دوست نداریم. با هیجان واوضاع روز زندگی می‌کنیم.

*افکار بسیار خوب در سخنرانی ها را نتوانسته ایم تبدیل به سیستم کنیم.

*ظاهرا در نمایش فکر بیش از عمل آن لذت می‌بریم.

*افکار ما با خلقیات ما سازگاری ندارد به ماشین پژوی ار دی شباهت دارد.ظاهری آراسته وباطنی ضعیف ..

*دگر انتقادی را به مراتب مقدس تر از خود انتقادی تلقی می کنیم.

*به جهانیان فن گفتگو می آموزیم وهمه را به وحدت فرا می‌خوانیم اما برخلاف آن چه دین به ما آموخته است در میان خود ترحم نداریم.وحذف وتخریب و حسادت به شدت در میان ما رواج دارد.مادر خارج از خود دنبال علت ها هستیم.

*عمده مشکل توسعه نیافتگی ایران در افکار مانیست بلکه در شخصیت پرورش نیافته ماست.

فخرالدین دوست محمد, [10/06/2026 8:58 AM]
«La Grimace» نخستین انیمیشن کوتاه ماهان محمدی که با تلفیق تکنیک انیمیشن دو‌بعدی دیجیتال با بهره‌گیری از رفرنس‌های روتوسکوپی ساخته شده است. این اثر در سال ۲۰۲۶ موفق به دریافت Honorable Mention (تقدیر ویژه هیئت داوران) از جشنواره Urbanite Arts & Film Festival شد. این جشنواره بین‌المللی هنر و فیلم در شهر پیکسکیل (Peekskill) در ایالت نیویورک آمریکا برگزار می‌شود و میزبان فیلمسازان، هنرمندان و استعدادهای نوظهور از کشورهای مختلف است. دوره ۲۰۲۶ جشنواره از ۶ تا ۹ اوت در موزه هنرهای معاصر هادسن ولی (Hudson Valley MOCA) برگزار می‌شود و به نمایش آثار برگزیده در حوزه‌های فیلم، هنرهای تجسمی، موسیقی و ادبیات اختصاص دارد و «La Grimace» در میان آثار بین‌المللی شرکت‌کننده مورد تقدیر هیئت داوران قرار گرفت.

فخرالدین دوست محمد, [10/06/2026 8:58 AM]
ماهان دیپلم گرافیک را از هنرستان هنرهای زیبای پسرانه کرمانشاه و کارشناسی سینما گرایش کارگردانی را از دانشگاه هنر تهران دریافت کرد.. وی در کودکی دوره آموزش کاریکاتور را نزد فخرالدین دوست محمد طهرانی کارتونیست ایرانی فرا گرفت و با خلاقیت پرورش یافته در عرصه سینما و انیمیشن به هنر آفرینی مشغول شده است

خیلی قشنگه🌱😇

photo by: fakhredin dostmohamad روستای حجیج- نوا- 21 خرداد 1405

قفلی این روزامو باهم بشنویم😇🌱


@madmazel1376

عزیزِ همیشه صبورم
‏ایمان دارم دَر هایی برات باز میشن که حتی نزده بودی✨زخم هامو دوست دارم، چون يادم
مى ندازن هيچ وقت تماشاگر زندگی نبودم. تلاش كردم، تجربه كردم، اعتماد كردم، دل بستم، ريسك كردم،
باختم و یاد گرفتم …🌱

@madmazel1376

‌"کلمه زیبای "نمیدانم"‌ ابراهیم باستانی پاریزی در خاطرات خود می‌نویسد:" روزی امتحان جامعه شناسی ملل متحد داشتیم. استاد سر کلاس آمد و ‌می‌دانستیم که 10 سوال از تاریخ کشورها خواهد داد.‌ داکتر بنی احمد فقط یک سوال داد و رفت:" مادر یعقوب لیث صفار از چه نظر در تاریخ معروف است؟" اما براستی کسی ‌نمی‌دانست. همه دو ساعت نوشتیم از صفات برجسته این مادر. استاد بعد از دو ساعت آمد و ورقه ها را جمع کرد و رفت.‌ ‌14 تیرماه 1354 برای جواب آزمون امتحان ملل رفتیم. در تابلو مقابل اسامی همه با خط درشت نوشته شده بود مردود.‌ برای اعتراض به ورقه به سالن دانشسرا رفتیم. استاد آمد، گفت کسی اعتراض دارد؟ همه گفتیم آری.‌ گفت خوب پاسخ صحیح را چرا ننوشتید؟ پرسیدیم پاسخ صحیح چه بود استاد؟ گفت: در هیچ کتاب تاریخی نامی از مادر یعقوب لیث صفار برده نشده و پاسخ صحیح "نمی‌دانم" بود. همه پنج صفحه نوشته بودید ‌اما کسی شهامت نداشت بنویسد " نمی‌دانم". ملتی که همه چیز می‌داند ناآگاه است. بروید با کلمه زیبای "نمی‌دانم" آشنا شوید، زیرا ‌فرداروز گرفتار نادانی خود خواهید شد. ما گرفتار نادانی خود شدیم."‌

حجیج- روستای نوا- استان کرمانشاه 21 خرداد 1405 عکاس: فخرالدین دوست محمد

هرچی سنم بیشتر میشه، بیشتر
می‌فهمم که برد واقعی با اوناییه که
می‌تونن از چیزای کوچیک زندگیشون
لذت ببرن و براش ذوق کنن؛ از هوای
خوب، ابرای تو آسمون، از پیاده‌روی،
از یه فنجون قهوه ، دیدن فیلم، گوش
دادن به موزیک، بوی غذا،نگاه کردن به فیس آدم هایی ک دوسشون داری شنیدن صداشون کنار گوشت،وقتی دستتو میگیرن،بغلت میکنن زندگی واقعی همیناست🩷💋