من خوبم. (گریه های اخر شب)

حقیقتا کم لطفی شد به ادامه بدمت.

دوسم نداری؟ خب باشه قبول. ولی دلیل نمیشه دلم واست تنگ نشه.

صد البته که بله اقای ابطحی.

آخ ،
هیچ دلم نمی خواهد زن باشم،
هی منتظر باش،
منتظر باش،
منتظر باش.

نوشته بود:«امروز خیلی شبیه توعه، چون تاریخ ۱۱/۱ است و تو هم تنها کسی هستی که توی قلبمه.» اضافه می‌کنم که روز جهانی بغل کردن هم هست، اگر بودی بغلم می‌کردی؟

- میبینی دنیا چقد قشنگه؟

سرمو چرخوندم سمتش و نگاش کردم. منظورش دقیقا کدوم قشنگیه؟ ازش پرسیدم: مثلا؟
یه نفس عمیق کشید و گفت:
"مثلا همین منظره ای که جلو رومونه، پیتزا خوردن باهم، اون کافه هه که هات چاکلتاش باهات میچسبه یا مثلا اون رز ابیه که واسم خریدی، قشنگ نیستن؟"
به فکر فرو رفتم. اره قشنگن بودن ولی همشون از یه چیز نشئت میگرفت‌. اونم من بودم. بعد چن ثانیه همونطور که جلومو نگا میکردم گفتم:
" همه اینایی که شمردی قشنگن. ولی فعل جمع سوم شخص اشتراکشونه. ما. همه اینا قشنگن چون من دوست دارم. کنارتم. حواسم بهت هست. قبل اینکه دوسِت داشته باشم، همه اینا همینقدر که الان برات قشنگن قشنگ بودن؟ قبل اینکه دونفره بودن با کسی که همه جوره قبولت داره و همراهته رو تجربه کنی اینهمه قشنگی رو میدیدی؟"
برگشتم سمتش و دیدم زل زده بهم. بعد با صدای لرزون گفت:
" قبل تو ام همه این قشنگیا وجود داشتن، ولی من نمیتونستم ببینمشون. بودن تو به قشنگیا اضافه نمیکنه، ولی دیگه نادیده باقی نمیمونن."
سکوت کردم. راست میگفت. منم راست میگفتم.
حسی که اون لحظه بینمون جریان داشت حس عجیبی بود. اون قشنگیا به قشنگیشون اضافه نشده بود ولی حالا منم اون نادیدنیا رو میدیدم. چون اون وجود داشت. دستاشو محکم فشار دادم و از ته دلم به خودم قول دادم همینطوری که هست دوسش داشته باشم. نزارم نادیدنی بشه یروز. نزارم قشنگیاش یادم بره. نزارم این قشنگیا نادیدنی بشن براش یروز.

- کدعین

ازین شوهرایی که هرچی میشه میخوان بگن من زن دارم خیلی خوشم میاد؛ مثلا میگن:
چقد لباستون بهتون میاد میگه خانومم انتخاب کرده، میتونم به یه نوشیدنی دعوتتون کنم ؟ممنون. خانومم منتظرمه باید زودتر برم دیر کنم نگران میشه. چه گل قشنگی رو میز کارتونه. مچکرم‌. خانومم کاشته و پرورشش داده. میشه آدرس فروشگاهی که لباساتونو ازونجا میگیرین داشته باشم؟ اجازه بدین از خانومم بپرسم اطلاع میدم خدمتتون. وای اصن اینطور مردا یجور دیگه جذابن :>

شاید عشق توو پونزده سالگی پیش بیاد، شاید بیست سالگی، بیستو سه سالگی، چهل سالگی، یا حتی هشتاد سالگی. این نشون میده عشق ابدا به سن و سال ربطی نداره، بلکه باید پیش بیاد. پس هرچقدم خودتو بکشی که توو فلان سن عاشق شی، اگه ادمت نباشه، نمیشه.

متنفرم ازینکه باید حواسم باشه محبتمو ریزه ریزه خرج کنم. کلی محبت تلنبار شده ی خرج نشده مونده بیخ گلوم و توو بغلم و توو زبون و مغزم که داره خاک میخوره و من باید حواسم باشه خیلی با ظرافت و دقت و جیره بندی شده خرجش کنم. نمیفهمم چرا مقاومت میکنین در قبالِ محبتِ بی دریغ و صادقانه یه آدمِ بخت برگشته واقعا؟

ارزشِ روابط به حفظ و نگه داری اون رابطه هست،پس انقدر بی توجه و بی مسئولیت نسبت به بعضی روابط و احساساتتون نباشید؛این روزا حیفِ روابط عمیق و مهم رو از دست بدی چون جایگزینی نداره.

دلت که پر باشه یه اهنگ بیکلامم میتونه اشکتو دربیاره‌.

‏« اگر دیداری هم نباشد
‏حتی اگر لمسی هم نباشد
‏بی‌دلیل برای بعضی‌ها
‏همیشه جایی در دل‌هایمان هست »
‏

کاش تو هم حس ِمنو داشتی

‏در مورد اینکه ایا یه رابطه رو تموم کنی یا بمونی Terry Reel یه چیز جالب میگه: « ایا به اندازه کافی از نیازهای من براورده میشن تا بتونم غصه اونایی رو بخورم که براورده نمیشن؟»
بنطرم یه جا نیاز دارم اینو پین کنم:))).

ما آدم متوسطا مجبوریم حال خودمونو خودمون خوب کنیم نه تراپیست و اینجور چیزا.

یاد گرفتیم پشت ویترین مغازه ها وایسیم و خیره بشیم به چیزی که دلمون میخواد از پشت اون ویترین بیاد توو دستامون و هی خیره شیم و خیره شیم و خیره بمونیم تا بلخره یکی بیاد اونو بخره و بعد دوباره یه چیز جدید پیدا کنیم واسه خیره شدن بهش و همچنان نداشتنش و همین چرخه هی تکرار بشه. یاد گرفتیم وقتی واسه کسی اندازه گرفتن جو از دهن مورچه اهمیت داشتیم، اندازه همون شاهزاده هه که عاشق سیندرلا شد اهمیت بدیم. یاد گرفتیم ببخشیم، حتی کسایی رو که میلیون بار اشکمونو دراوردن، یا کسایی که توو اوج سختیا و حال بدیا خود خواسته رهامون کردن. ما هزار بار نداشتنو تجربه کردیم؛ بعضی وقتا وسع جیبمون توو حد و اندازش نبود و بعضی وقتا، خواسته یا پذیرفته نشدیم. ما ادم‌ متوسطا خیلی وقتا از توو فرو ریختیم ولی نزاشتیم بگن فلانی رو دیدی؟ انگار چن ساله مرده‌. دلمون شکسته بدم شکسته ولی خودمون با چسبِ اشک ریختن و دلداری دادن به خودمون دوباره درستش کردیم. ما خیلی وقتا درستش کردیم و کسی نفهمید. خیلی وقتا خرابش کردیم و هزاربار سرکوفتشو خوردیم‌. خوب بودیم و دیده نشدیم. بد شدیم و پروژکتور سر چارراها شد رسواییمون. ما ادم متوسطا هیچوقت از خوب بودن پشیمون نشدیم. حتی وقتایی که مطمئن بودیم برای بار n ام میشکنیم. ولی ترجیح دادیم خوب باشیم و این فقط،یه دلیل داشت؛ چون ما خودمون بودیم. با هزاران بار بدی دیدن و شکستن و فروریختن از سمت هرکسی، هیچوقت نتونستیم بخوایم که مث رفتارایی که باهامون شد با بقیه رفتار کنیم. ما آدم متوسطا هیچوقت به چش نمیایم ولی جمعیت زیادی رو توو این جهانِ پر رنگ و برق میشه دید که یکی مث ماعن.
ما آدم متوسطا مث همه آدما یروز تموم میشیم ولی حداقل با ترس و دلهره دل شکستن و رها کردن و خودمون نبودن، عمرمونو تباه نمیکنیم. و حالا با افتخار من یه آدم متوسطم که شاید همین الان دلش بخواد بمیره ولی ابدا حس نکنه که مث جهان و ادمای اطرافش تیرگی و تیره کردنو یاد گرفته. بیا آدم متوسط باشیم. خودمون؛ بدون توجه به اینکه ادم متوسطا خیلی دوست داشته نمیشن. عوضش سرمون که بالاست. نیست؟

- کدعین

میدونم دو دیقه از وقتتونو میگیره ولی کدعین دو دیقه ارزش که داره براتون بعد اینهمه وقت؟