من دوسِت ندارم؟ من به اون دندونِ دوتا مونده به اخرت که موقه خندیدنت بیشتر به چشم میاد توجه میکنم.

من دوسِت ندارم؟ من اسم بچه هامونم انتخاب کردم.

من دوسِت ندارم؟ من یه جمله محبت آمیزتو هزار بار مرور میکنم.

من دوسِت ندارم؟ من با تک تک جمله هایی که میگی دلم غنج میره.

من دوسِت ندارم؟ عکسِ سه درچاهارت توو کیفِ پولمه.

من دوسِت ندارم؟ هرکی بیشتر از من بلدِت بود منو ببوس بزار رو طاقچه خاک بخورم.

من دوستت ندارم؟
همه تیکه کلاما و چیزایی که دوست داری رو به کار میبرم و از حفظم...
#سفیر

امیدوارم رها بشید از رنج‌ هایی که در موردش با هیچکس صحبت نمی‌کنید.

یه وقتایی دلت میخواد نباشی، ببینی کی حواسش هست به نبودنت. همون وقتی که کسی حواسش به بودنت نیست.

مواظب کلماتت باش؛ یوقت چیزی که تو اسمشو میزاری نظر و پیشنهاد، اشک کسیو درنیاره.

ولی این زندگی یه بغل امن و یه آخیشِ از ته دل بمن بدهکاره.

هیچی سخت تر از این نیست که منطقی فکر کنی وقتی احساساتت دارن خفت میکنن!

بعد از مدتها پادکست اونم "آدمِ زندگیت'.
باهم پلی کنیم؟

میدونم سخته، میدونم رنج تموم نمیشه، میدونم غصه و غم همیشگیه، ولی باید یه بهونه ای باشه واسه تحمل کردنشون. مثلا تو" بیا بهونم شو واسه کم نیاوردن.

من واقعا دیگه
از اینترنت
‏از موبایلم
‏از خوابیدن
از بیداری
‏از ادمای دورم
‏از فکر کردن
‏از سگ دو زدن و نرسیدن
‏از شب بیداری
از آشنا شدن
از آشنا نشدن
از اعتماد کردن
از اعتماد نکردن
‏از استرس
‏از گریه
از صبوری
از عجول بودن
از رها شدن
از رها کردن
‏از غم
از بی حوصلگی
‏از کلافگی
خسته شدم
من حتی از خستگی هم خسته شدم
واقعا خسته شدم...

درموردش گریه سگی میکنم.

درموردش خیابونو صدبار از اول میرم تا اخرش و از اخرش به اولش.

درموردش با همه اعصاب خوردیَم.

درموردش آدما به دلم نمیشینن و همشونو از دم رد میکنم.

درموردش یهو حالم بد میشه و با هیچ احدی حرف نمیزنم.

درموردش اورثینک میکنم.