بغل، بغغغل زیاااااااد.

امیدِ بدون حرکت، مثلِ درخت بی ریشه‌ست؛ بی ثبات و به تلنگری شکننده.

و ناگهان نوبت به تو رسیدنی همه چیز تمام میشود :(

بنظر من ادما رنگ دارن؛ مثلا من فک میکنم ادمی که سیاهی همه نقاط زندگیش رو گرفته و چیزی جز تاریکی نمیبینه رنگِ اهن زنگ زده بهش میاد. در مقابل، ادمی که همه چی رو قشنگ میبینه و قشنگیش به هرچیزی که اطرافشه هم سرایت میکنه باید رنگش آبی باشه. آبی؛ همونقدر شفاف و اروم و بی انتها و امید بخش (:

چرا اونایی که فانتزیای قشنگ دارن، فکرشون قشنگه،‌ شخصیتشون رنگی رنگیه، دقیقا همون ادمایین که نمیمونن و تعهد براشون تعریف نشده؟ بعد اونایی که هیچکدوم از اون فانتزیا و قشنگیا رو ندارن خیلی خوب میمونن و از همون اول متعهد میشن؟ عجییه عجیب :(

به مناسبتِ اکتبر 🌟.

خدایا یه بغل به ما نمیرسه؟ (:

📬این پیام+یکی از پست های اینجا که دوستش دارین رو فور بزنین تا ازتون فور بزنم و به چنلاتون نمره بدم و بگم چی جذابش کرده💓

اولین کارِ پاییزیِ لامور منتشر شد؛
عصرِ پاییزی و ترکیب صدایِ بارون و شنیدن این پادکست بشدت پیشنهاد میشه 🧡.

شبِ همه بخیر، بجز اونایی که سعی نمیکنن کسی که ناامید و درموندست رو فقط درک کنن و حرف اضافه نزنن.