از فیلم "redeeming love" یاد گرفتم عشقِ درست به معنایِ واقعی میتونه معجزه کنه و گاهی خدا، بدون اینکه خودمون متوجهش باشیم، جوری دستمونو میگیره که خودمونم بعدا باورمون نمیشه چجوری مسیر زندگیمون توسط خدا از نابودی به یه حیاتِ باارزش و زیبا کشیده میشه.

لطفا یه نیم نگاهی چیزی آقایِ امام حسین.

برای خوشحال کردنِ من کتاب بخر و بستنی. نشد، یه بیرون یا یه کافه کتاب باهم بریم. نشد، تلفُنی صحبت کنیم. اونم نشد، یه موزیک بَرام بفرست.

اسکارِ هیجان انگیز ترین پیام هم میرسه به "بیداری؟"

به سمتِ دندانپزشکی میروم؛ اگر در راه کسی که همه دندانهایش سفید و سالم است ببینم، در آغوشش جای گرفته و های های میگریَم 🦆.

ادم یکیو میخواد همیشه باهاش حرف داشته باشه و بدون بهونه بتونه باهاش صحبت کنه. گفتگو جانِ یک ارتباطه؛ اگه نمیتونی باهام صحبت کنی و صحبت باهام خستت میکنه یا دنبال بهونه ای، سراغِ من نیا.

سومین کارِ لامور منتظرِ توجه و نگاهِ شما زیبایانه. حواستون بهش باشه حسابی 🤍.

ادمیزاد کلِ عمرش رو صرفِ ازمون و خطای پیدا کردن "عشقِ واقعی" میکنه. بارها و بارها از عزیرترین چیزهاش و وقت و زمان و احساس و جسم و روحش خرج میکنه، بلکه بتونه عشقی که لایقش هست رو قبل ازینکه عزیمتِ جاودانه به سراغش بیاد، تجربه کنه. چیه این عشق که ادمیزاد رو بارها و بارها وقتی کاملا قطعِ امید کرده بازم به زندگی برش میگردونه، به پاهای خسته‌ش جون میده، به ذهنِ کلافه‌ش ارامش میده و به قلبِ بیقرارش امید؟ من فکر میکنم اونی که زنده نگهمون میداره اکسیژن نیست، امید داشتن به تجربه عشقِ واقعیه؛ به اون لحظه رسیدن، به اون شوقِ وصال، به تجربه های دونفره ای که قراره زندگی این دنیا رو واسمون قشنگتر کنه و پله رشدی باشه واسه روحِ لایَتَناهیمون.

عشق همون دلیلیه که باعث میشه ادم با وجود سخت ترین شرایط و بدترین تجربه ها، بازم به زندگی میل داشته باشه و دلش نخواد بمیره. همون محرکِ درونی و ایمان به روزهای خوب، همون زیباترین و عجیب ترین افریده ای که هیچوقت کامل شناخته نمیشه ولی شناختِ گوشه ای ازش کافیه تا تو رو از زمین جدا کنه و به زندگیت معنی بده :)

خوشحالی فروشی؟ سه شنبه شبِ بین الحرمین.

هدف داشتن چقد چیز باکلاس و های لول و جذابه واقعا.

کسی که هدفش مشخصه و داره توو همون مسیر قدم برمیداره یعنی ادمِ بلاتکلیفی نیست و این یعنی زندگیش براش معنی داره و در نتیجه رنجهاش رو خودش انتخاب میکنه و زندگی به کامشه. خصوصا وقتی هدفش درست و حسابی باشه. همین یه ویژگی بقدری جذاب و خواستنیه که صد درجه انتخابای ادمو تغییر میده و ادم های دیگرو ناخوداگاه مجذوبِ خودش میکنه.

بمناسبتِ حضورِ پاییز گوشش بدیم؟🪷 (از ایموجی نیلوفر تازه خوشم اومده، مِن بعد شاید بیشتر ببینینش)

من انقدر توو تصوراتم زندگی دونفره رو تجربه کردم که اصلا نمیتونم شریک عاطفیِ واقعی رو بپذیرم. تصوراتم پَر و بال گرفتن و رشد کردن و کم کم شدن همه افکارِ قشنگِ من درمورد زندگی. انقدر که بخودم اومدم و دیدم من خیلی وقته دیگه توو دنیایِ واقعی و حقیقی زندگی نمیکنم. خیال خیلی قشنگه، خیلی قشنگتر از چیزی که واقعا هست، ولی هیچ چیز مثلِ واقعیت حسِ زنده بودن و زندگی کردن رو به آدم نمیده و حالا توو دنیایِ واقعی فقط منم و سایه‌م ...

واسه اولین پادکستِ پاییز چقد ذوق دارین؟ با نظراتتون نشونش بدین ببینم 🌚🧡