رفتنِ مردم به تنگه هرمز؛ داستانِ اربعین و کرب و بلا امسال متفاوت تر از همیشه ست ...

#چالش

می‌خوام یه تقدیمی متفاوت بدم ✨
عکسِ چنلتونو چاپ می‌کنم و روبه‌روی گنبدِ حرم امام حسین و امیرالمؤمنین'علیه السلام' ازش یه عکس یادگاری می‌گیرم .🕊 📸
هرکی مایله، فور کنه.
جوین باشید قشنگ تره.

امیدوارم صبحا چشماتو با نگرانی و غُصه وا نکنی،
امیدوارم لباس گل گلیات همیشه توو تَنت قشنگ باشن و با دیدنشون کِیف کنی،
امیدوارم از تهِ تهِ دلت بخندی،
امیدوارم توسطِ یه ادمِ واقعی و امن، دوست داشته بشی و دوستش داشته باشی،
امیدوارم شبا نورِ ماهِ تابیده شده از پنجره بتونه حسِ قشنگشو بهت بده،
امیدوارم انقد غمگین نباشی که با دیدنِ رنگین کَمون ذوق نکنی،
امیدوارم چیزای کوچیکِ معمولیِ دلچسبِ زندگیت رو ببینی و از دیدنشون غافل نشی،
امیدوارم خودت رو بابتِ هیچ چیزی سرزنش نکنی و هرروز بیشتر و بیشتر رشد کنی،
امیدوارم زندگی اونقدر بهت سخت نگرفته باشه ‌که نتونی با دیدنِ آسمونِ آبی و شنیدنِ صدای گنجشکا خوشحال بشی،
امیدوارم بهونه های کوچیکِ زندگی یه لبخندِ پَت و پَهن بیارن رو لبات،
امیدوارم چشمات بخندن،
امیدوارم حیف نشی،
امیدوارم بتونی از دلِ سختی و غم سربلند بیرون بیای و به شکرانه موفقیتت به خودت جایزه بدی،
امیدوارم خُدا کلی چیز میزِ قشنگ که فکرشو نمیکنی، برات کنار گذاشته باشه.

تو لایقِ همه زیبایی هایِ دیده و نادیده جهانی؛ تو دوست داشتنی ترین آدمِ زندگی خودتی :»

- کدعین

ارزشِ پنج میلیون تومن، واسه آدمهای مختلف متفاوته؛

واسه یکی از دست دادنِ پنج میلیون یعنی محروم شدن از یه روز گردش با دوستاش، ولی واسه یکی دیگه دود شدنِ پنج میلیون تومن پولش، یعنی از دست دادنِ تلاش و امیدی که ذره ذره و طی مدتِ طولانی واسه جمع کردن حداقل پول به امیدِ اینکه کاری رو شرو کنه یا اون چیزی که خیلی وقته نیاز یا ارزوشو داشت بخره ... دغدغه ها و ارزش ها یکی نیست.

اَصلیه همونیه که بجای اینکه چاییت توو فکرش سَرد شه، دلت کنارش گرمِ گرمه؛

همدیگرو بغل کنید.

نیازمندِ یه رفاقتِ جدیدِ موندگار واسه ادامه زندگی هستم 🤌🏼.

https://t.me/lamourpodcast/314

بزنین رو لینک واسه دومین کارِ لامور نظر بدین بووسی بووسیا 💘.

بعضی وقتا از ته دلم آرزو میکنم قوی نباشم؛

قوی بودنِ زیادی، ادما رو نسبت بهت پُرتوقع میکنه. حق نداری کم بیاری، خسته شی، بزنی رو ترمز یا گله و شکایت کنی. فقط ازت انتطار میره همیشه بتونی. همیشه از جات بلند شی و گاهی حتی به روت نَیاری که خوردی زمین. دردهات به رسمیت شناخته نمیشه و کسی به رنج کشیدنت توجهی نمیکنه؛ چون تو همیشه بلدی از پسِش بربیای و خَم به ابروت نیاری و صورتتو با سیلی سرخ نگه داری‌. قوی بودنِ زیادی، کم ارزشت میکنه، چون کسی خیلی اهمیتی نمیده که چجوری باهات رفتار میکنه یا موقعِ درد کشیدنت تو چه حسی داری و چقد نیاز داری پیشِ یه نفرم که شده، با خیالِ راحت ضعیف باشی. سرتو بزاری رو شونه هاش و گریه کنی و ازقضاوت شدن نترسی. زیادی قوی بودن، رنجه. کمرنگ میشی، پیشِ بقیه و احتمالا کم کم واسه خودت.

بعضی وقتا از ته دلم آرزو میکنم قوی نباشم.