از دوست داشته شدنِ مشروط متنفرم؛ چون داره بهم میگه: "تو دائما باید تلاش کنی تا آدما دوسِت داشته باشن. هِی! بازم که گند زدی. چجوری میشه تو رو دوست داشت وقتی همش داری اشتبا میکنی؟ خودت باشی کسی مثِ خودتو دوست داری؟" و یه صدایی که با همه توانش داره تلاش میکنه بتونه بغضو کنار بزنه و از گلوم خارج بشه، با یه صدایِ ارومی که به زور داره به گوش میرسه میگه: "نه ... منم نمیتونم خودمو دوست داشته باشم ..."

هرچیزی که متقابل باشه ، تا ابد ادامه داره

شبِ همه بخیر، الا اونی که هیچوقت دختری که توو زندگیش بود رو گردن نگرفت.

میدونم آدما میان که برن، ولی "رفتن" داریم تا "رفتن" ...

بیرون رفتن از خونه، خصوصا واسه انجام کارایی که دوس دارم، یه جون به جونام اضافه میکنه 🎀.

بهت گفتم "تو اخرین ذوقِ من واسه دوست داشتنِ یه آدمی" و تو خداحافظی کردی. بنظرت یه آدم ممکنه چند بار داشتنِ یه آدمِ واقعی توو زندگیش رو تجربه کنه؟ این چیزا هزاربار اتفاق نمیفتن.

روزا یه زندگیِ تنهاییِ خفن دارم و شبا ازینکه کسیو ندارم باهاش حرف بزنم قلبم میگیره :(

گاهی یه جمله کافیه تا باعث بشه از لبه پرتگاهِ بلند بیای پایین و بری یه فنجون چایی واسه خودت بریزی.

- اگه میخوای پیشَم بمونی
بیا تا باقیه جوونی
بیا تا پوست به استخونه
نزار دلم تَنها بمونه.

عشقِ ابدی ببینه کنسله 🚫.