ادم یادش میفته با بعضیا بعنوان "دوست" ارتباط داشته، دچارِ شرمِ فرا نیابتی میشه.

هی روله، خدانکنه مامانتو ناراحت ببینی، غمِ دنیا رو سرت اوار میشه.

اگه قراره بعد از مرگم شونصد تا اشنا پیدا کنم، درحالی که الان از فرطِ تنهایی دارم دیوونه میشم، نمیخوام کسی بدونه کی مُردم.

اما پسر شدم که تورا آرزو کنم؛

«و هرنویسنده نیاز داره شخصی رو کنار خودش داشته باشه که اونو به جایی ببره که واژه‌ها هرگز نتونن ببرن.»

این گوشه کنارا "ابله" رو فراموش نکنین. کتاب همیشه جوابه؛ حتی وقتایی که حالمون اصلا خوب نیست، نجات دهنده خوبیه.

اگه بلد نباشی از دست بدی، طعمِ به دست اوردنو نمیچشی.

کسیو انتخاب کنین که وقتی بهش رسیدین بگین "ارزششو داشت اینهمه وقت منتظر بمونم".

ما هممون مالِ یه خاکیم؛

پس هَممون داریم ظلم و اضطراب و اندوه و غم رو تجربه می کنیم، حالا هرکسی به یه نَحوی. این روزا تموم میشه، تهش باز خودمون واسه همدیگه میمونیم.
انقد به خانواده و شعور و شخصیت هم توهین نکنیم که تنها و تنها و تنها ارزشِ خودمونو بیشتر و بیشتر پایین میاریم. ناسزا گفتن، دمِ دست ترین سلاح واسه خالی کردن حرص و اذیتیه که این مدت هممون دُچارشیم. با تخریبِ طرف مقابل ارزش خودمون بالا نمیره، فقط از هم متنفر میشیم و این یعنی دقیقا همون چیزی که هیچ دشمنی نمیتونه سرمون بیاره، ولی خودمون میتونیم به بدترین نحوِ ممکن سرِ خودمون بیاریم و خونواده بودنمونو به چالشی بزرگ بکشیم. چی بدتر از اینکه ادم از خونواده خودش متنفر و منزجر بشه؟
زیاده عرضی نیست؛ فقط خواستم ابزارِ همدردی کنم و بگم هممون رنج میکشیم و تنها نیستیم و بگم سرزنشِ کسایی که این روزا به زندگیشون ادامه میدن، فقط غَممونو بزرگتر میکنه. ما چیزی یادمون نمیره و غمِ فقدان ها تا همیشه توو وجودمون باقیه، ولی تا زنده ایم، باید زندگی کنیم، کنارِ هم باشیم و درد و رنجِ همدیگرو با تمسخر و تخریب و ناسزا واسه همدیگه بزرگتر و بزرگتر نکنیم. بووسم بهتانه و بس. کدعین.

واسه کنار هم بودن؛ منتظرتونیم.

امشب ازون شباییه که خیلی شبه.