خدایا تو بهتر از هممون‌ میدونی این روزا حالِ هیشکی خوب نیست؛ تنها و تنهاتر میشیم هرروز. ما خیلی طفلکی ایم. ولمون نکن اینطوری.

یه چایی بریز، شاید موندم.

با وجود نیازِ مُبرم به عشق، نمیتونم قبولش کنم و حوصله و ذوق خرجِش کنم. تناقضِ فرساینده و عجیبیه.

لطفا یه فاتحه بخونین واسه یه عزیزِ از دست رفته‌. دمتون گرم.

مامانبزرگم یه دعایِ خیلی قشنگ داشت، میگفت: " سُوَر سُودیگیَه گِدَی"؛ ینی الهی قسمتِ کسی که دلخواهِ هم دیگه این بشی. دعاش انقد قشنگه، که همین یه جمله ازش کافیه تا وقتی یادش میکنم دلم خیلی براش تنگ بشه.

ادم یادش میفته با بعضیا بعنوان "دوست" ارتباط داشته، دچارِ شرمِ فرا نیابتی میشه.

هی روله، خدانکنه مامانتو ناراحت ببینی، غمِ دنیا رو سرت اوار میشه.

اگه قراره بعد از مرگم شونصد تا اشنا پیدا کنم، درحالی که الان از فرطِ تنهایی دارم دیوونه میشم، نمیخوام کسی بدونه کی مُردم.

اما پسر شدم که تورا آرزو کنم؛

«و هرنویسنده نیاز داره شخصی رو کنار خودش داشته باشه که اونو به جایی ببره که واژه‌ها هرگز نتونن ببرن.»

این گوشه کنارا "ابله" رو فراموش نکنین. کتاب همیشه جوابه؛ حتی وقتایی که حالمون اصلا خوب نیست، نجات دهنده خوبیه.

اگه بلد نباشی از دست بدی، طعمِ به دست اوردنو نمیچشی.