خوندنِش خالی از لطف نیست.

بغَلم کن که باوَر کنم وجود دارم.

بعدا؟ بعدا دیگه نمیخوامِت.

اینکه دیگه‌ پسر سی ساله برام سن بالا محسوب نمیشه غممو گین میکنه.

نکنه من نامرئی ام؟ آخه به چشمِ هیچکس نمیام.

اگه ترسو نبودی و پا پیش میذاشتی، الان مجبور نَبودی پتو رو بغل کنی 🦖.

یکی از موردِ علاقه ترین کارام، دیدنِ فیلمِ "بازگشت به آینده" توو شبکه نمایشه.

توجه بدین به "اکسیر". بعد مدتها پادکست دادم بیرون "( .

پاییزَم تموم شد بدون اینکه اصلا شرو بشه.

یه دیقه بیشتر دوسِت دارم.

خواستم بگم منم شبِ یلدایِ کسی نیستم، تو تنها نیستی 🫶🏽.

به سبکِ زندگیم دیس لایک میدم.

از فیلمِ "flyboys" یاد گرفتم که برایِ رسیدن به پیروزی، گاهی عزیزترین چیزهاتو از دست میدی و عشق حتی در بحبوحه زندگی و سخت ترین شرایط، میتونه اتفاق بیفته و بدادت برسه.

نیاز دارم یجایی و جوری زندگی کنم که دغدغم فقط این باشه که امروز بورِک درست کنم یا اشترودل، کیکِ شکلاتی یا پرتقالی، بیرونِ خونم پر درخت باشه و یه رودخونه عریضِ که دورش پرِ پونه و گلای زرد باشه، صبحا، لباس چیندار پف پفیمو بپوشم و موهامو جم کنم پشت سرم و کلاهمو سرم بزارم و با یه سبد حصیری که خودم بافتمش برم توتفرنگی بچینم و بیارم و باهاش تارت درست کنم. یه کلبه چوبی که پنجَرش باز میشه به یه درخت گیلاسِ بزرگ و درست زیر همون پنجره، مشغول پخت و پز بشم. شبام در حالی که داستایفسکی و امیلی برونته میخونم خوابم ببره. توو خیالمم نمیتونم خودمو تنها تصور نکنم. جالب.

زندگیم از وقتی فهمیدم من از تنهاییم قوی ترم: ✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️

خیلی سخته وقتی میخوای به یکی زنگ بزنی و هرچِقد فک میکنی، کسی نمیاد توو ذهنت.