دکتر نعیمی میگه: "مهم ترین فاکتور فرد مقابل تویِ هرنوع رابطه ای، از جمله دوستی، رفاقت یا عاطفی "مقدارِ انعطاف پذیری" اون شخصه." ینی نحوه مواجهه فرد با مشکلات ‌و میزان توانایی اون در حل مسائل. خودمونیش میشه اینکه طرف چقد جون سخته. چقد پایِ کاره‌. موقه کمبود و مشکل و غصه، رها میکنه، خودخواهی میکنه یا میمونه و مقاوت میکنه و از مشکلات فرار نمیکنه و سعی میکنه راه درستو پیدا کنه. بنظرم خیلی درسته. چون انعطاف پذیری، زیربنایِ باقیِ ویژگیهای لازم و درسته؛ ادمِ غیر منعطف، طبیعتا نمیتونه مسئولیت پذیر و متعهد هم باشه و نتیجتا یه رابطه پایدار و سالم از همچین ادمی هم برنمیاد. چه بعنوان شریکِ عاطفی و چه رفیق. ادمی با انعطاف پذیریِ اندک، کسیه که همراهانِ خودش رو هم منزجر و فرسوده میکنه و نمیشه کنارش احساسِ ارامش و اسایش داشت.

نمیدونم متوجه میشین یا نه، ولی حس میکنم هیچوقت قرار نیست یسری چیزارو تجربه کنم.

بعد از شنیدن اپیزودِ پایانیِ کتابِ "دلایلی برای زنده ماندن" مشتاق شدم بدونم هرکدوم از شما چه دلیلی برای زنده موندن و زندگی کردن دارین؟ با پادکستایِ کدعین به اشتراک بزارین، میزارم اینجا تا باهمدیگه بخونیمشون 🤍.

‎
ففط بخاطر اینکه بعد مرگم بقیه رو ناراحت نکنم و زحمتا و خرجای مامان بابام بیهوده نبوده باشه موندم:)

خیلی دلیل قشنگیه و واقعا برای منم خیلی وقتا همین جواب بوده.

‎
من برای زنده موندن دلایل کوچیک اما بزرگی دارم؛
مثل بخار چای توی بالکن، صدای خنده خانواده‌م که تو خونه میپیچه، رد مداد و قلمم روی کاغذ سفید که هنرمو به تصویر میکشه
و دیدن نتیجه تمام تلاش هام روزی که رسیدم به هدفام.

و مگه زندگی چیه جز همین لذتای کوچیک؟ بنظرم تو زندگی رو درست متوجه شدی و این خودش ینی حداقل از نصف ادما خوشبخت تری.

‎
برای اینکه بفهمم چرا اینجام(بنظرم وجود هیچکدوم از ماها اتفاقی و رندوم نیست ) برا اینکه بفهمم چرا تصمیم گرفتم پا به این دنیا بذارم و ته این زندگی پر هیاهو و سختی چی میشه؟
غیرقابل پیش بینی بودن زندگی همیشه غافلگیرت میکنه و مجبوری امید داشته باشی که شاید شااید ایندفعه اون اتفاق غیرقابل پیش بینیه چیز خوشحال کننده ای باشه
شاید تهش خوب باشه کی میدونه؟

غیرقابل پیشبینی بودنه که باعث میشه ادامه بدی. چون امید رو توو دلت زنده نگه می داره برای تجربه لذت ها و خوشحالی های هرچند کوچیک؛ شاید یه روز خوب همین فردا باشه. و اصلا کی میدونه روزِ خوب چه شکلیه؟ بهونه های کوچیک مثِ چایی خوردن کنار خونواده، دیوار اتاقو دیزاین کردن، رفتن به کتابخونه، عطرِ کیکی که توو خونه پیچیده، ایا همه اینا نمیتونه یه روزِ قشنگ بسازه و حال ادمو قشنگتر کنه؟ دقیقا باهات موافقم. تو بدونِ اکسیژن چن ثانیه زنده میمونی ولی بدونِ امید هرگز.

‎
شاید عجیب باشه.
اما من دلیل خاصی ندارم جز اینکه نظرم اینه زندگی زیباست.
یعنی دلبستگی خاصی به جهان ندارم، اگر الان نفس می‌کشم برای موضوع خاصی نیست، دنبال معنای خودمم تو زندگی و فکر می‌کنم زنده موندن ارزشش رو داره.
و اینکه در نهایت مرگ سراغ من میاد، چرا به پیشوازش برم؟!

شبتونو بسازین با این جمله بچها. " زنده موندن ارزشش رو داره". فرصتِ زندگی کردن به هرکسی داده نمیشه و حالا که ما داریمش، زندگی کنیم. اجازه بدیم همه لحظات خوب و بد توو زندگیمون بیان و برن. هیچ اتفاقی بیخودی نیست و هیچ دردی تموم نشدنی نیست.

بقیه شادیاتو میپسندن ولی من دوست دارم غمگین ترین بخش از وجودت رو بغل کنم .چون غم هات مقدار بیشتری از تو رو تو خودت دارن .

در پاسخ این پیام نوشت:

شب است و دل ز طوف جنون خسته است هنوز
ولی چراغ کوچکی در من نشسته است هنوز
اگرچه باد، هزاران‌بار خواستش خاموش
نفس کشیدم و گفتم: بمان، خسته است هنوز...

بمان خسته است هنوز ... خسته ایم ولی قرار نیس ادامه ندیم. مگه نه؟

‎
مُردن هنره، دلم نیست بیهوده بمیرم. مثل آدم عادی مُردن و دفن‌شدن ایده‌آل من نیست.

این حقیقت که عادی بودن بعضیا مِن جمله خودم رو اذیت میکنه، اذیتم میکرد. خوشحالم تنها نیستم. ادم باید یه کاری بکنه، حتی اگه اون کار خیلی موفقیت امیز نباشه یا به همه نشناسوندش. فقط باید یه کاری کرد، هرچند کوچیک، و بیهوده نبود.