رنج، اونجایی متولد میشه که میفهمی حقیقت با چیزایی که توو ذهنت از دنیا و اتفاقات و ادماش ساخته بودی، خیلی فرق میکنه.

برایِ کسی که فقط مصرف کنندست، خودتو خرج نکن.

شبِ اونایی که یه نفر هم رفیقشونه، هم پارتنرشونه، هم شریکِ عاطفیشونه، هم همراهشونه و هم همه روزمرگیاشونو با اون یه نفر سهیم میشن، بخیر 💞.

رابطه ایده‌آل من:
کات نداریم، بیا بشین حرف بزنیم حلش کنیم

ادمو ناامید میکنین. نمیشه واستون مُرد‌.

و نهایتا، خدا وقتِ هرچیزیو بهتر میدونه. اگه نمیشه، ینی یا وقتش نیست، یا تغییر لازمه و یا قراره یه اتفاقِ درست تر و قشنگتر بجاش بیفته.

دکتر نعیمی میگه: "مهم ترین فاکتور فرد مقابل تویِ هرنوع رابطه ای، از جمله دوستی، رفاقت یا عاطفی "مقدارِ انعطاف پذیری" اون شخصه." ینی نحوه مواجهه فرد با مشکلات ‌و میزان توانایی اون در حل مسائل. خودمونیش میشه اینکه طرف چقد جون سخته. چقد پایِ کاره‌. موقه کمبود و مشکل و غصه، رها میکنه، خودخواهی میکنه یا میمونه و مقاوت میکنه و از مشکلات فرار نمیکنه و سعی میکنه راه درستو پیدا کنه. بنظرم خیلی درسته. چون انعطاف پذیری، زیربنایِ باقیِ ویژگیهای لازم و درسته؛ ادمِ غیر منعطف، طبیعتا نمیتونه مسئولیت پذیر و متعهد هم باشه و نتیجتا یه رابطه پایدار و سالم از همچین ادمی هم برنمیاد. چه بعنوان شریکِ عاطفی و چه رفیق. ادمی با انعطاف پذیریِ اندک، کسیه که همراهانِ خودش رو هم منزجر و فرسوده میکنه و نمیشه کنارش احساسِ ارامش و اسایش داشت.

نمیدونم متوجه میشین یا نه، ولی حس میکنم هیچوقت قرار نیست یسری چیزارو تجربه کنم.

بعد از شنیدن اپیزودِ پایانیِ کتابِ "دلایلی برای زنده ماندن" مشتاق شدم بدونم هرکدوم از شما چه دلیلی برای زنده موندن و زندگی کردن دارین؟ با پادکستایِ کدعین به اشتراک بزارین، میزارم اینجا تا باهمدیگه بخونیمشون 🤍.

‎
ففط بخاطر اینکه بعد مرگم بقیه رو ناراحت نکنم و زحمتا و خرجای مامان بابام بیهوده نبوده باشه موندم:)

خیلی دلیل قشنگیه و واقعا برای منم خیلی وقتا همین جواب بوده.

‎
من برای زنده موندن دلایل کوچیک اما بزرگی دارم؛
مثل بخار چای توی بالکن، صدای خنده خانواده‌م که تو خونه میپیچه، رد مداد و قلمم روی کاغذ سفید که هنرمو به تصویر میکشه
و دیدن نتیجه تمام تلاش هام روزی که رسیدم به هدفام.

و مگه زندگی چیه جز همین لذتای کوچیک؟ بنظرم تو زندگی رو درست متوجه شدی و این خودش ینی حداقل از نصف ادما خوشبخت تری.

‎
برای اینکه بفهمم چرا اینجام(بنظرم وجود هیچکدوم از ماها اتفاقی و رندوم نیست ) برا اینکه بفهمم چرا تصمیم گرفتم پا به این دنیا بذارم و ته این زندگی پر هیاهو و سختی چی میشه؟
غیرقابل پیش بینی بودن زندگی همیشه غافلگیرت میکنه و مجبوری امید داشته باشی که شاید شااید ایندفعه اون اتفاق غیرقابل پیش بینیه چیز خوشحال کننده ای باشه
شاید تهش خوب باشه کی میدونه؟