پارتِ بعدی پارتِ اخره؛
یه حمایتِ کوچولو کنین تا ما پرقدرت تر امادش کنیم و بریم واسه کتابِ بعدی.
بووسم به کَلتانه 🫶🏾.

همه #کتاب_صوتی هایِ تولید شده توسط گروه کدعین، توو این چنل برای دسترسی راحت ترِ شما، بطور جداگانه گذاشته میشه. ماچ ماچ 🎀.

آی نید تو کرای، به مقدارِ خیلی خیلی زیاد.

خدایا شکرت بخاطرِ کروسان، تیرامیسو، موزیکایِ تامینو، عصر، پاییز، پنجره، قلب، فکر، به زبون اوردنِ دوست دارم، پتو، بووسه، چت، لواشک، افوگاتو، بارونی، سیب، بغل، پارتنر، رزِ آبی، نفسای مامان، نگاهِ بابا، بیرون رفتن با خواهر، حضورِ اون آدم امنه، کارامل ماکیاتو، مویِ کوتاه، خونه، رنگِ سبز، صدایی که اسمتو صدا میزنه و همه همه همه چیزایی که شاید فک میکردم بدون اونا نمیتونم، ولی تونستم و چیزایی که فک میکردم نبودنشون سخت نیست، ولی بود و من، توو این لحظه، بابتِ تک تکشون ازت ممنونم :>💘

ولی "مواظبم باش" یه لولِ دیگه ای از عجز در مقابل معشوقه؛

- توو موجایِ غمهام، یبار تو قایقم باش.

بعدِ یه مدتِ طولانی "تو" توو این‌ نیمه شبِ پاییز میچسبه؛ پاشین بسته دسمال کاغذی رو بیارین که بِستر فراهمه.

از فیلم "materialists" یاد گرفتم عشق شاید کافی نباشه، اما واسه کنارِ هم بودن لازمه.

آدم‌ها دیگه حتی خداحافظی هم نمی‌کنن،
سکوت، جای یه توضیح یا یه وداع ساده رو گرفته.
دست از پیام دادن و تماس گرفتن می‌کشن و همه‌چیز همین‌قدر ساده و بی‌صدا تموم می‌شه.

ناامیدم نکن، من راجبت به هَمه گفتم.

بچها همین الان فهمیدم "افسردگیِ عملکردی" دارم. هیچی نباشه اسمش که باکلاسه 💅🏽.

خوبَم، ولی اگه فک کنم گریَم میگیره.

- از "کنارِ درختِ زیتون".

یه ساعت درروز، کنارِ هم بودنی که حواستون کاملا بهم دیگه باشه، قشنگتر از ساعتها کنارِ هم بودن با بیتوجهی و ندیدنِ همدیگست.

ادما رو مجبور نکنین مرگ رو دوس داشته باشن؛

بعدِ مرگ کسایی که دوسِت دارن، تازه یادشون میفته دوس داشتنشونو ابراز کنن، ادمایی که حتی نمیشناسیشون واسه خداحافظی باهات به دیدنت میان و برات اشک میریزن و ازینکه از دستت دادن ناراحتن و تو حتی نمیدونستی اونا تو رو دارن. بعدِ مرگ، همش بودنتو ارزو میکنن، دلشون میخواد همه عمرشونو بدن ولی فقط یبار دیگه تو سالم رویِ مبل نشسته باشی. سعی میکنن توو هر چیزی یه نشونی از خاطراتِ حضورِت رو پیدا کنن، بعد یهو هق هق بزنن زیر گریه و فقدان و نبودنت خیلی براشون غیر قابل تحمل بنظر برسه. زندگی بدون تو برا ادما خیلی سخت و دردناکه پس چرا زندگی با تو واسشون خیلی شگفت انگیر و دوست داشتنی نیست؟ چرا هر روز بهمدیگه یاد اوری نمیکنین که همدیگرو تا سر حد مرگ دوس دارین؟ چرا از لبخندِ همدیگه عکس نمیگیرین؟ چرا اعتراف نمیکنین که بدون همدیگه خیلی براتون سخته و بودنتون واسه هم بزرگترین معجزه زندگیتونه؟ چرا به ادم حس دوست داشتنی نبودن میدین در حالی که واقعا بودنش براتون مهمه؟ چرا فک میکنین واسه کنارِ هم بودن خیلی فرصت هست؟ چرا لحظه های کوچیکِ کنار هم بودن رو جشن نمیگیرین؟ چرا به اندازه کافی همدیگرو بغل نمیکنین؟ چرا روزی یه ساعت واسه همدیگه وقت گذاشتنو روزها و ماه ها به تعویق میندازین؟ چرا واسه سر زدن به رفته ها همیشه بیشتر از زنده ها فرصت دارین؟ چرا زندگی براتون هرچیزی هست جز خودِ زندگی؟
ادمارو مجبور نکنین مرگ رو دوس داشته باشن.

- کدعین

بابت fell معذرت🙏🏿.

همیشه من بودم؛ اون ادم مهربونه، توجه کنه، حواسش بوده هه، نگران شده هه، اهمیت بده هه، تنهاعه، بی پناهه، کم اهمیته ...

توجهای کوچیک، هم حس یکی دیگرو بخودش خوب و مثبت میکنه، هم خودِ تورو رشد میده.

دخترا پیچیدن؟ توجه و محبت و حمایت، در مقابلش عدمِ بی توجهی و بی مهری و تحقیر؛ شما این کارارو واسه یه دختر بکن بفهمی دوست داشته شدن توسط یه دختر ینی چی.

نیازمندِ یه جمعِ همفکر و رفیق به مقدارِ خیلی خیلی خیلی زیاد >>>