راستی حبیب، اون بیرون هنوز آدما بفهمن دوسشون داری عوض میشن؟"

پ.ن:متن از من نیست.
امشب خیلی خیلی خیلی دلم تنگ شده. میطلبید بخونمش. کاش رفتنت شوخی بود.

- کدعین

هیشکی واقعی دوسِت نداره مگه اینکه خلافش ثابت بشه.

کاش بد بودی میشد هضم کرد رفتاراتو.

دلم واست خیلی تنگ شده بیمرفت.

ببخشید اگه رو حرفت حساب میکردم.
ببخشید اگه فک میکردم تو فرق داری.
ببخشید اگه از نوتیف پی امات خر کیف میشدم.
ببخشید اگه آرامشم بودی.
ببخشید اگه کنار هم بودنمونو تصور میکردم.
ببخشید اگه هنوزم اورثینک میکنم.
ببخشید اگه هنوزم امیدوارم بیای.
ببخشید اگه هنوز از مرحله انکار به باور نخواستنت نرسیدم.
ببخشید اگه بیشتر از خودت دوست داشتم.
ببخشید اگه یه علامت سوال گنده تا ابد همراهم میمونه.
ببخشید اگه نمیفهمی منو.
ببخشید اگه به ناخون کوچیکه پاتم نیستم ولی همه فکر و ذکرمی.
ببخشید اگه باورت کردم.
ببخشید اگه دارم خودمو میخورم تا تموم شم و بهت فک نکنم.
ببخشید اگه منو پیش خودم و بقیه شرمنده کردی.
ببخشید اگه مث پرت کردن اشغال بستنی کیمی کنار جوب بیتفاوت ازم رد شدی، ولی مث نفس کشیدن توجهم بهته.
ببخشید اگه توو کوتاهترین زمان ممکن شدی فراموش نشدنی ترین ادم زندگیم.
ببخشید اگه هنوز آدم زندگیم حسابت میکنم.
ببخشید اگه هنوز توو خیالم باهات زندگی میکنم.
ببخشید اگه خوابتو میبینم.
ببخشید اگه دوس داشتنم راجبت تموم نمیشه.
ببخشید اگه دارم خفه میشم از دردی که نمیتونم جوری که هست بیانش کنم.
ببخشید اگه آرزوی مرگتو کردم توو ذهنم.
ببخشید اگه اندازه نوک سوزن برات ارزش ندارم.
ببخشید اگه گریه هام تموم نمیشن.
ببخشید اگه از دلتنگیت دارم میمیرم و زنده میشم‌.
ببخشید با معرفت.
ببخشید.
ببخشید.
همین.

- کدعین

•

ببخشید که
اندوه منی
روح منی
شُکوه منی

ببخشید که
اشتباه خوب منی
حسرت مطلوب منی
نیستی کنارم و
نداشته ی محبوب منی

ببخشید اگر نور منی
نزدیک ترین دور منی
رویای شب دیجور منی

باز هم ببخشید که
اعتراف می کنم
امید لایموت منی
غم نهفته در سکوت منی
آزادي مشروط منی

من، دلم تنگ و شما
امنیت دلخواه این زنی
زخمی جامانده روی تنی
واقعا ببخشید که برایم وطنی.

#آرزو_رنجبر

دخترم آرزو.🤍

یکم عشق قاطی شبتون کنین با "ما".

همدیگرو بغل کنید.

دلتنگی.
خیلی سخته.
خیلی تنهاست.
سرده.
خیلی سرده.
بعضی وقتا بدجایی خِرِ گلوتو میگیره. درست وقتی نشستی پای تلویزیون و داری چایی میخوری، یهو میپره توو بغلت؛ بدون اینکه منتظرش بوده باشی.
همچنان زل زدی به مستند با موضوع طراحی داخلی توو تلویزیون و داری بهش فک میکنی.
کوتاه بود ولی همون انقد بموقه و قشنگ بنظرت میرسه که انگار بر همه عمرت کافیه ... همش با خودت میگی خب دیگه تموم شد. دیگه بهش فک نمیکنم. کنار اومدم با نبودنش.
بعد درست وسط زندگی، وقتی همه چی خوب بنظر میرسه و اصلا فک نمیکنی دوباره بهش فک کنی، بخودت میای میبینی داری بغض توو گلوتو هی قورت میدی و حواست هیچجا نیس. جز پیش دلیل بغضی که توو گلوته. نمیدونم. نمیدونم چرا فراموش نمیشه کسی که فراموشت کرده. از چشم نمیوفته کسی که از چشم انداختت. مغزت قبول نمیکنه که همه چیز تموم شده وقتی "همه چیز تموم شده".
دلم میخواد چشمامو ببندم و یه نفس عمیق بکشم و همه چیزایی که تموم شده توو زندگیمو توو ذهنم و قلبم تمومش کنم و بعد بفهمم دقیقا باید چیکار کنم و بیخیال هر آدمی که توو زندگیم بوده و حالا نیست بشم و پاشم برم یه کاری انجام بدم که با همه وجودم دوسش دارم و خودمو مشغول کنم و مستش بشم و تا ابد به هیچکس فک نکنم و نیازم پیدا نکنم به کسی. هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت.
کاش میشد چن لحظه به هیچی فک نکرد.
به هیچکس.
خلا.
خلا مطلق.
بجای اینکه خودم توو خلا مطلق باشم، فکرم باشه و مغزم خالی شه از فکرایی که داره به جنون میرسونتش و نمیتونه با خیال راحت داد بزنه و بگه من مُردم. ولم کنین فکرای لنتی. بسمه. شاید فکرا مطمئن شن که دیگه جونی نیست که احاطش کنن و ولش کنن و ولو شم رو زمین و عمیق بخوابم چن ساعتِ شیرینِ بدون فکر.
بعد که خستگیم در رفت چشامو وا کنم و به زندگی ای که دوباره شروعش کردم لبخند بزنم و از جام بلند شم. ظرفا رو بشورم. شیشه هارو تمیز کنم، قورمه سبزی درست کنم و یه دست لباس راحتی خنک بپوشم. بعد بشینم رو مبل و لم بدم و از پنجره بیرونو تماشا کنم و چایی بخورم. بعد ببینم چقد زندگی قشنگه و من چقد لایق قشنگیاشم ...
همش توو فکرم بود و بازم برمیگردم به جلوی تلویزیون، مستند طراحی داخلی، چایی توو دستم سرد شده. بهش نگا میکنم و لبخند میزنم. من نمُردم. و این ینی هنوز فرصت دارم لایق قشنگیا باشم و تجربشون کنم. که بهت فک نکنم. یا اینکه حداقل ذهنمو راضی کنم که دیگه نیستی و این به این معنی نیست زندگی من تموم شده. زندگی هست، چایی هست، لباس خنک راحتیم هست. دلتنگیم هست ...

دلتنگی.
خیلی سخته.
خیلی تنهاست.
سرده.
خیلی سرده.
ولی زندگی هنوز نمُرده.

- کدعین

- کادو کردن ، دیروز.

جرعت داشتن چیز مهمیه. اینکه جرعت داشته باشی حقیقتو بگی، خیلی بهتره تا اینکه طرفو بازیش بدی. بازی دادن فقط دادن حس دوست داشته شدن به طرف و بعد رها کردنش نیست؛ هرکاری که باعث بشی یکی جوری که باهاش نیستیو باور کنه بازی دادن عه. باهاش جوری که اون فک میکنه نیستی ولی ادعا میکنی هستی. یا جوری نشون میدی که انگار اون داره اشتباه میکنه که تو حقیقتتو نشون نمیدی ولی اشتباه نمیکنه و تو حقیقتت نیستی. میگیری که چی میگم؟

دلامونو چار دیقه بسپریم به "امام رضا جآن".

بچگیام همیشه عذاب وجدان داشتم که چرا من امام رضا رو بیشتر از همه اماما دوس دارم؛ با همون بچگیم، امام رضا یه ادم دیگه ای بود برام. آدم نبود، یه موجود ماورایی بود که همیشه دوس داشتم تصورش کنم. دوس داشتم بدونم ادمی که انقد مهربونه که ضامن اهو شده، چه شکلی میتونه باشه؟
بزرگتر که شدم، یکی از دلایل دوس داشتنمو پیدا کردم. چون ایران خونه امام رضا شده بود و تنها امامی بود که میتونستم بدون پاسپورت و دردسر زیاد برم زیارتش. فکرشو بکن؛ یکی از خوبترین ادمای دنیا توو خاکی دفنه که منم توو همون خاک نفس میکشم. قصه معجزه هاشو که شنیدم، بیشتر از قبل خواهانش شدم.
الان دلم خیلی گرفته.
دلم خیلی تنگه.
یسری حرفا توو دلمه به خودمم نمیتونم بزنم ولی دلم میخواد به امام رضا بگمشون.
دلم شکسته، نه مچاله شده توو خودش.
حس میکنم دلم یه گریه مشتی میخواد توو حرم امام رضا.
یه سفر دلچسب به مشهد.
پیش کسی که حس میکنم بابامه.
بابا؛
دلم شکسته. گرفته. مچاله شده. دردش اومده.
فکر کسی که سرنوشتش با من نیستو از سرم بنداز یا اصلا توو سرم نیارش.
راهی که مال منه بهم نشون بده.
تنهاییمو پر کن از خودت.
نزار ازت دور شم.
حواست بهم باشه.
خیلی تنهام.
خیلی زیاد.
خیلی حرفا توو دلمه که بهت بگم.
ولی وقتی بهت فک میکنم تنها چیزی که به ذهنم میاد و میخوامش اینه:
ضامنم میشی؟ منو وصل کن بخودت ...
همه ماهایی که توو دلمونه اسمت و ذکرت ولی حواسمون نیست که حواست هست و وصل کن بخودت ...
فردا اخرین فرصتیه که شاید دیگه نداشته باشمش ...
بغلم کن لطفا.
منو دریاب بابایی :)"
مارو دریاب ....

- کدعین

خاک بر سرت که نیستی.

به کسی که رفته برنگرد. درواقه،به کسی که خودش خواسته بره برنگرد. چون خودش خواسته انتخابت نکنه. وقتیم انتخابت نکرده شاید قبولت کنه ولی ارزشی که واقعا داریو، پیشش نداری.
میدونی دوست من،
ادمای زیادی میان و میرن. میدونم سختته رها بشی‌. پذیرفته نشی. حالت از همه بهم میخوره تا یه مدت. از همه چی. سعی میکنی غریزتو سرکوب کنی. دلت میخواد دیگه به هیچکس بها ندی. کسیو دوس نداشته باشی. احساستو بکشی و وانمود کنی دیگه قرار نیست دل ببندی. عاشق نمیشی. دلت نمیخواد دوست داشته بشی. ولی یخورده که میگذره کم کم دوباره میشی خودت. با خودت میگی چرا نمیتونم تنهاییمو قبول کنم؟ چرا نمیتونم به دوست داشتن بیتفاوت بشم؟ چرا نمیشه ادمارو نادیده بگیرم؟
عزیز دلم، همه اینا طبیعیه. بابت هیچکدوم خودتو سرزنش نکن. ولی بیا اول قبول کنیم تنهایی زشت نیست. با تنهایی دوست شیم. بپذیریم اونم یه بخشی از زندگیمونه. وقتی هست باهاش زندگی کنیم. یروزیم دیگه نیست. بخودمون اجازه تجربه بدیم. بارها و بارها. بزاریم اصلا هی ادما بیان برن تا اونی که موندنیه بیاد بمونه. اونی که ارزششو داره شبا بخاطرش کنار پریز بخوابی. اونی که لایق قربون صدقه هاته. همونی که میتونی باهاش عشق واقعیو تجربه کنی. میخوام بگم نترس عزیزم. بزار شکست بخوری. ولی یادت نره تو لایق اینی یکی روزی هزار بار قربون صدقت بره. خودت بخودت بها بده که ارزشتو بدونن. از تجربه کردن نترس. وگرنه مجبوری چن سال دیگه درگیر آدمی بشی که بلدت نیست. عاشق هم نیستین فقط کیس مناسبته. نمیگم اون ادم بده. نه. ولی حیفه اگه لبریز از عشق نشی. حیفه اگه یکی بخاطرت زمین و زمانو بهم ندوزه. نیاز دارم اینارو بخودمم بگم؛ کدی. کدی عزیزم. حیفه اگه یکی بخاطرت زمین و زمانو بهم ندوزه. اصلا ادم عجیبی نیست. یه ادم معمولیه که تو رو بیشتر از همه چی دوسِت داره.
لطفا لطفا لطفا عاشق بشین. حیفه سالهای خوب عمرتونو با کسی بگذرونین که فقط همسر مناسبی براتونه. انقد سخت نگیرین. بهش بگین دوسش دارین. اگه نشد، اگه نخواست، بازم عاشق شین. بزارین عشق براتون تصمیم بگیره. نه پورشه و یونیورم بیمارستان و حرفای بی سروته موقت. لطفا.

- کدعین

امشب ازون شباییه که به زمین و زمان توپیدنم‌ میاد بابت همه اتفاقایی که آزرده خاطرم کرده.
هروقت به مسئله "عشق" میرسم، حس میکنم از من خیلی دوره. کسی عاشق من نشد و منم بخودم اجازه عاشق شدن ندادم. وقتی حس میکنم ارزشم توو یه ارتباط فقط به بدنم ختم شه، حس ناامنی و گناه و از همه مهم تر بیهودگی منو توو خودش حل میکنه. اون وقته که بخودم تشر میزنم که حواسمو جم کنم.
من خیلی دوس دارم عشقو تجربه کنم اما کسی نخواسته با من تجربش کنه. واسه همینم الان دلگویه ها و گلایه هامو اینجا مینویسم، بلکه دو نفر بخونن و تهش بگن چقد این طفلکی اذیته.
اذیت؟ نه ببشتر حس میکنم باید سرمو بزارم زمین بمیرم از بس با سنم قضاوت شدم. دلم‌پره از همه. همه کسایی که فک میکردم دوستمن. فک میکردم شاید براشون مهم باشم یکوچولو. ولی نه. چیزی که سهمم شد تنهایی بود و خود خوری. که چرا فلان و چرا بهمان. بزارین فقط به حال خودم گریه کنم. دیگه نمیتونم ادامه بدم‌. گریم گرفته.

- کدعین

- نینی، دیروز.

امشب خیلی شبه.

گاهی وقتا ادم بی هوا دلش میخواد عاشق شه.
دوس داره یکی بهش بگه: "خیلی وقته میخوام یجیزیو بهت بگم".
گاهی عجیب دلت میخواد اکسی توسین خونت انقد بره بالا که از ذوق غش کنی.
یا مثلا کسی که فکرشو نمیکنی بیاد و پات بمونه.
دلت عجیب گاهی بغل شدن میخواد.
اینکه از خجالت سرتو بندازی پایین و لپات گل بندازه.
اینکه حس کنی خیلی قشنگتر از قبل میخندی.
اینکه یکی توو شارژ یک درصد بهت ویس بده خیلی وقته بهت علاقه داره و بعد تا گوشیش شارژ کنه که جوابتو ببینه، قلبش میلیون ها بار بتپه‌.
گاهی عجیب دلم میخواد عاشق شم.
اینکه بلخره ینفر بیاد، دیگه نره.
دوس دارم دونفره های قشنگو تجربه کنم گاهی.
دلم‌میخواد دوست دارم بشنوم.
دوست دارم بگم.
گاهی میخوام از ذوق بپرم توو بغلش و اون ترقومو ببوسه.
صدام کنه دخترم.
محو نگا کردنم بشه و فک کنه اسمون وا شده و فقط من ازش افتادم پایین.
نازمو به لیست خریداش اضافه کنه.
هروقت گفتم دوست دارم بگه من یکی بیشتر.
ادمیزاده دیگه.
دوس داره درگیر ینفر دیگه بشه.
دوس داره دوست دارم بشنوه.
دوس داره یه دست مردونه موهاشو ببافه.
دوس داره بپره توو بغل یکی دیگه.
گاهی وقتا ادم بی هوا دلش میخواد عاشق شه.

- کدعین