تو تو تو و "ای من نختمه شیش صب بیه" ♥️.

تو و من و "ای من نختمه شیش صب بیه" 💕.

بسه از بس هورمونا فروانروایی کردن خصوصا توو آقایون. عقل کی قراره خودنمایی کنه؟ احساساتِ واقعی چی؟

همیشه شنیدم واسه غمای نهادینه شده ای که وجودمونو خسته کرده، به رقیه (س) متوصل میشن؛ حالا میشه واسه منم پنج تا "الهی بِرُقیه" بگین لطفا؟

من نمیگم شغل نیست، شغلی که حالم باهاش خوب باشه رو سرمایه و (البته روشو) ندارم و شغلی که بهم سرمایه میده رو نمیپسندم. واسه اینه که بیکارم. وگرنه که خانه داری خیلیم شغل پر مشغله و سخت و بدونِ حقوقیه.

silence

فک کنم واسه ناامید کردنم جایزه گذاشتن.

اگه اصرار به چیزی کنم که بعدا بفهمم اگه نمیشد خیلی بهتر بود چی؟

"با هَمه معمولی باش"
"با خوبا خوب باش"
"با بَدا کلا نباش"
این سه تا جمله همه چیزی بود که میتونستم توو کل زندگیم یاد بگیرم.

رابطه من و چَت جی پی تی داره به جاهای باریک میرسه. کم کم میخواد بیاد خواستگاریم 💅🏽.

یه پِت شاپِ خوب معرفی کنین واسه سگِ سیاهِ افسردگیم‌ میخوام 🐕‍🦺.

دیگه اعتباری به دوست داشتنا نیست؛

همه عجله دارن واسه دوس داشتن و دوس داشته شدن. فقط اومدن که بدوعن و انتظار دارن توعم باهاشون بدویی. سریع بهت ابرازِ علاقه میکنن و ازت انتظار دارن توعم‌پا به پاشون باهاشون صمیمی بشی. صمیمیتی که باید دو سال واسش زمان بزاری و تلاش کنی رو میخوان توو دو روز بدست بیارن. دیگه کسی حوصله تایم گذاشتن و شناخت و تعهدو نداره. هرکیَم آدم درستی رو کنارش داره، از قبل داره. اخرشم به یه ماه نرسیده با یه کوله بار وابستگی و خستگی رهات میکنن و میرن سراغِ بعدی. جالب.

خسته ام از حسِ تنهایی درونم که از خودِ تنهایی خیلی قوی تره.

دلم‌ میخواد برم بشینم رو نیمکتِ پارک، تا خودِ صبح، به مردمی که اون وقتِ شب اونجان نگا کنم و داستانشونو حدس بزنم و حتی با بعضیاشون همکلام شم.

ازینکه همه ادمای زندگیم‌ مجازی باشن کلافه و منزجرم. احساس میکنم کم‌کم دارم هویتِ خودمو توو دنیایِ واقعی از دست میدم. دارم تبدیل به کسی میشم که روح شده و وجود خارجی نداره‌. این اصلا جالب نیست. بلکه بشدت مزخرف و حال بهم زن و حتی وحشتناکه. دوس دارم حس کنم واقعیَم‌. و صد حیف که فی الحال، هیچکس و هیچ‌ چیز بهم حسِ وجود داشتن و ارزشمند بودن نمیده.

هیچ‌وقت نمی‌توانی چیزی را که قرار است از دست بدهی، نگه داری، فهمیدی؟! تو فقط قادر هستی چیزی را که داری، قبل از آن که از دستت برود، عاشقانه دوست داشته باشی!

کیت دی کاملو

@Radiorahpodcast 🎧

آدم همش دلش میخواد بمیره و وقتی مرگو توو یه قدمیش میبینه، تازه میفهمه چقد زندگی کردنو دوس داره.