هییچوقت به خودت دستور نده خصوصا منفی؛ مثلا: ولش کن، انتظار نداشته باش، دل نبند، دکمشو بزن، سمتش نرو، اعتماد نکن و فلان. اینطوری مغزت برعکس عمل میکنه. یاد بگیر چجوری همیشه با خودت مهربون رفتار کنی. تو مافوقِ خودت نیستی؛ مامانِ خودتی.

زن بدونِ مرد و مرد بدونِ زن بی معنیه؛ پس بجایِ مقایسه و خود بزرگ بینی، سعی کنین فقط کنارِ هم زندگی کنین.

نمیدونم والا، شاید واقعا اگه دائم بودی کنارم، یروز میدیدم که دوسِت ندارم 🐜.

خدایا نمیشه که هم زید نداشته باشم، هم پول نداشته باشم، هم خوشگل نباشم. یه ویدیو چک لطفا. مرسی اه.

عمیقا.

"دچار" دچارِ بیتوجهی شده. تحویلش بگیرین غمِش کم شه.

توو بیداری پی پی نکردن برات. بگیر بخواب. ارزششو نداره (من با چشمای قرمز و نیمه باز).

بزرگتر که میشی دیگه هر دوسِت دارمی رو همون اول باور نمیکنی.

بزرگتر که میشی دیگه لباس استین‌ پفیِ چیندار نمیپوشی و چقد بد.

بزرگتر که میشی دیگه با آبنبات قلبی چشمات برق نمیزنن.

بزرگتر که میشی تعداد ادمایی که دیگه توو زندگیت نیستن، از دستت درد میره.

بزرگتر که میشی میفهمی خیلی چیزارو مامان و بابام نمیتونن درستش کنن.

بزرگتر که میشی تنهاتر میشی.

بزرگتر که میشی یادت میره چن بار زمین خوردی و تونستی تنهایی از جات بلن شی.

بزرگتر که میشی غماتم باهات بزرگ میشن.

بزرگتر که میشی دیگه نه آسون محبت میکنی نه آسون محبت میپذیری.

بزرگتر که میشی ترجیح میدی کسی که واقعا دوسِت داره رو از دست بدی.

بزرگتر که میشی فک میکنی هنوز خیلی فرصت هست.

بزرگتر که میشی عشقو سخت میگیری و از دستش میدی.

بزرگتر که میشی یادت میره کودک درونت هنوز شیش سالشه.

بزرگتر که میشی بازم زندگی کن. باشه؟