سخت ترین کار هیچی نیست جُز ادامه دادن. اینکه هرروز اتفاقای عجیب تلخی واست میفته که تو انتظارِ هیچ کدومو نداری، ولی باید با همه اینا بازم ادامه بدی چون تنها راهته. حتی اگه فردا بدتر از امروز باشه.

گریه گریه گریه. تَنها نجات دهنده من🎀.

نمیدونم چرا آدما انقد بی عاطفه و بی رحم شدن. نه محبتتو جواب میدن نه نیازتو به بودنشون، نه حتی خودشون حسِ نیاز پیدا میکنن به بودنت. شایدم من دیگه الان غیر عادی محسوب میشم. خلاصه که درد و نفرین.

چقد به نرفتنا و نبودنا و دلتنگ شدنا عادت کنم؟ نمیشه یبار محبت دیدن و حضور و خوشحال بودن کنارِ همدیگه ام یه نظری به منی که اون گوشه موشه ها واستادم کاریَم به کسی ندارم بندازه؟

نمیدونم قید همرو بزنم برم و با تنهاییم آشتی کنم، یا بمونم و سعی کنم ادمایی رو پیدا کنم که شبیه مَنن.

هرکی اومد سمتِ من یا رو خواهرم کراش داشت، یا رفیقِ خواهرم، یا قصدِ ورود به رابطرو نداشت، یا بگیر نبود، یا ماهی یبار آنلاین میشد، یا دخترایِ دورش آف شده بودن، یا سمی و تاکسیک بود، یا میخواست عقده هاشو سرِ من خالی کنه یا خاک توو سرِ من🐈‍⬛.

رفیقِ بی کلک فقط چایی🎀.

لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.
لعنت به همتون که به آدم حسِ ناکافی بودن میدین.

- با موری؛ امروز.

دیگه دیلیت اکانتِ یهویی جواب نیست، باید کلا زندگی رو دیلیت کنم یبار دیگه از اول پی ریزیش کنم.

یه دوستی دارم، میگفت: "بعضی آدما فقط اون بدست اوردن توو مغزشون جاافتاده و معنی شده؛ به دست که میارن دیگه بقیشو بلد نیستن. توو مغزشون مرحله بعد از بدست اوردن تعریف نشده". بنظرم جوابِ بعضی از روابطِ تموم شدست واقعا.

اینکه وقتی اسمِ یه کتابی رو سرچ میکنم بعد میبینم توو سیو مسیجام و چنلم و پیویامو چنلای دیگه ای که دارم میاد خیلی ذوق میکنم که :>.

آرهههه؟!

من دیقن نشستم انتهایِ غم ...

اسکار حسرتمند و در عین حال غمگین ترین جمله عم میرسه به :
"تموم شد بدون اینکه اصلا شرو بشه" ...

به امید گرفتنِ گودبای پارتی واسه اورثینکا و خود کم بینیا و کَمالگراییام.

بنظرِ من، اگه آدم از پسِ تنهایی بربیاد دیگه چیزی نیست که بتونه از پا درِش بیاره ...

نمیدونم میفهمین یا نه، ولی حسِ تنهایی از خودِ تنهایی خیلی مزخرفتره‌.

با کلاس ترین چیزی که راجب خودم میتونم بگم، اینه که من دچارِ "طرحواره رهاشدگی" هستم.

خودتو تصور کن توو بهترین حالتِ ممکنِ زندگیت؛ اون نقطه اوجی که میتونی راجبِ خودت، واسه خودت تصورش کنی. ببین واقعا خوشحالی؟ یا هیچ رسیدنی واسه خوشحالیت کفایت نمیکنه؟ پس تو الانم خیلی چیزا داری. فقط کافیه سعی کنی ببینیشون.